Καλή Αρχή...

'Ηταν τον Σεπτέμβριο του 2007 όταν με την γνώση πιά ότι ήμουν αυτιστική, έψαχνα να συνδεθώ με άλλους στην Ελλάδα ώστε να πραγματοποιήσω ένα όνειρο: να φέρω τον Tony Attwood να κάνει ένα σεμινάριο στην Ελλάδα, και να τον φέρω μέσα απο έναν σύλλογο που θα αντιπροσώπευαι τους ίδιους τους αυτιστικούς!

'Ημουν τότε Ολλανδία. Εκεί ζούσα και ζω απο το 1987. Μόλις είχα και τελειώσει τις σπουδές μου στην Αμερική Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας και είχα καταφέρει να πάρω το δίπλωμα με άριστα (GPA 3,98 στα 4.00).

Ο μόνος τρόπος να συνδεθώ με την Ελλάδα και να βρω άτομα που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν να πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο, ήταν το διαδύκτιο. Είχα στήσει μια ιστοσελίδα, το Asperger Hellas που ήταν το "πρόσωπο" του μελλοντικού συλλόγου και καθημερινά, μέσα απο το Google, έψαχνα πληροφορίες χρησιμοποιόντας λέξεις κλειδιά όπως "αυτισμός", "Σύνδρομο Asperger", και άλλα τέτοια σχετικά.

Αρχές Νοεμβρίου, έγινε το μοιραίο. Βρήκα μια ιστοσελίδα-blog που έγραφε ένα άρθρο με τίτλο "Γεφυρώνοντας το χάσμα: Μια λεπτομερής άποψη του αυτισμού, Jim Sinclair" το διάβασα και μου άρεσε. Στις 3 Νοεμβρίου 2007, απάντησα :
"Mε λενε Περλα και ειμαι Ελληνιδα ενηλικας με Αυτισμο, ειδικοτερα το Συνδρομο Asperger, και ναι... δεν οδηγω! Αλλα εχω δεικτη νοημοσυνης 142, διπλωμα πανεπιστημιου των ΗΠΑ με magna cum laude, δεν ειμαι παντρεμενη και δεν εχω (δεν ηθελα) παιδια. Λατρευω τα ζωα, το laptop κομπουτερ μου και τα ταξιδια. Μιλαω 5 γλωσσες, εχω ζησει σε 4 χωρες - 3 ηπειρους, δεν ξερω να μαγηρευω αλλα φτιαχνω ισtοσελιδες. Ετσι εκανα και μια για εμας τους Ελληνες ενηλικες με αυτισμο www.aspergerhellas.gr"

Πρίν περάσουν καλά καλά περάσει η ίδια μέρα, και με μεγάλη έκλπληξη γιατί δεν περίμενα να λάβω απάντηση, διαβάζω τα εξής:
03 Νοεμβρίου 2007 10:52 π.μ. Ο/Η karakyri είπε...
Πολύ ωραία η σελίδα σας Πέρλα, τώρα την ανακάλυψα και νομίζω ότι θα περάσω πολλές ώρες μελετώντας τις πληροφορίες. Την προτείνω σε όσους επισκέπτονται το blog της Εργοθεραπείας

Φυσικά απάντησα και εγώ:
04 Νοεμβρίου 2007 8:18 μ.μ. Σε ευχαριστω πολυ και ελπιζω να βρεις πολλα ενδιαφεροντα αρθρα και σχολια εκει. Θα προσπαθω να την ανανεωνω συχνα ωστε να υπαρχει παντα κατι νεο να διαβασουν αυτοι που την επισκεπτονται. Αν γνωριζεις αλλους ενηλικες με αυτισμο η Ασπεργκερ πεσ τους να ερθουν να την δουν και να γινουν μελοι. Ειναι βασικο να ενωθουμε ωστε να προοθησουμε τις αναγκες μας. Ευχαριστω και παλι, Περλα.

Ζώντας εκτώς Ελλάδος τόσα χρόνια και χωρίς την καθημερινή χρήση της Ελληνικής γλώσσας η ορθογραφία μου ήταν ... χάλια. Αλλά αυτό δεν με σταματούσε, ήθελα, ένοιωθα πως έπρεπε να πραγματοποιήσω αυτο το όνειρο στην Ελλάδα. Ναι, ειδικά στην Ελλάδα διότι μέσα μου ένοιωθα πως εκεί έπρεπε να γίνει αυτή η αρχή κατανόησης του Αυτισμού με τον σωστό τρόπο, όπως πολλοί άλλοι αυτιστικοί έκαναν σε χώρες όπως η Αμερική, η Αγγλία, η Ολλανδία και Σουηδία, κτλ.

Απο την στιγμή, που μου απάντησε ο karakyri ένοιωσα πως η γνωριμία αυτή θα άλλαζε την ζωή μου. Πιά ήταν η ζωή μου εκείνη την στιγμή;

Είχα απόλυτη ελευθερία διότι ζούσα μόνη μου μετά απο μια σχέση 5 ετών που είχα στην Αμερική. Χωρίσαμε τον Ιανουάριο του 2006, όταν εγώ γύρισα Ολλανδία και εκείνος έμεινε Αμερική. Του είχα προτείνει να έρθει να ζήσει Ολλανδία, αλλά δεν το μπορούσε ούτε το ήθελε. Χωρίς Αμερικανική υποικότητα, εγώ δεν μπορούσα να παραμείνω άλλο στην Αμερική διότι δεν θα μπορούσα να εργαστώ. Ο χωρισμός με είχε φέρει σε μιά περίοδο κατάθληψης, και μέσα απο αυτή την κατάθληψη όταν πήγα για βοήθεια σε ψυχολόγο, ανακάλυψα ότι ήμουν αυτιστική. Μου πήρε πάνω απο χρόνο η διαδικασία της διάγνωσης, διότι στην Ολλανδία γίνετε με μακρόχρονο τρόπο που περιλαμβάνει πολλούς ειδικούς και διαγνωστικές μεθόδους.

Παρόλο που δεν είχα ακόμη το τελικό χαρτί της διάγνωσής μου, εγώ είχα αρχίσει την διαδικασία να στήσω τον σύλλογο, και να φέρω τον Attwood στην Ελλάδα.

Δεν δούλευα, οπότε μπορούσα να αφιερώνω όλο μου τον χρόνο σε ό,τι εγώ ήθελα και με ενδιέφεραι. 'Ισως ήμουν τυχερή στο οικονομικό θέμα. Τον Μάρτιο του 2002, όσο ήμουν ακόμη Αμερική και σπούδαζα, πέθανε ξαφνικά η μητέρα μου απο καρδιακή προσβολή μέσα σε ταξί πηγαίνοντας στην δουλεία της. Η μητέρα μου, ήταν μια πολύ δυναμική γυναίκα που είχε δική της επιχείρηση και ότι κέρδιζε το επενδούσε σε ακίνητη περιουσία. Μετά που πέθανε, ο αδελφός μου επέμενε να τα πουλήσουμε όλα όσα μας άφησε ώστε να μοιράσουμε το ποσό, και να πάρει ο καθένας τον δρόμο του αντί να έχουμε κοινή αδιαίρετη περιουσία. 'Ετσι, χωρίς να το περιμένω, βρέθηκα με πολλά χρήματα στα χέρια μου.

'Ισως να ήταν και συμβολικό, είχα αρκετά χρήματα να παραγματοποιήσω το όνειρό μου. Κάτι που πραγματικά ευγνωμονώ την μητέρα μου, διότι πιστεύω πως το είχε διαισθανθεί, ότι θα μου ήταν αναγκαία κάποια στιγμή, για κάποιον σοβαρό λόγο. Και αυτή η στιγμή είχε έρθει.

Είχα τον χρόνο, είχα την ελευθερία, είχα και την οικονομική δυνατότητα να βάλω τα θεμέλια για έναν σκοπό που θεωρούσα άκρως αναγκαίο. Να γίνει ο αυτισμός γνωστός και στην Ελλάδα όχι απο την πλευρά και οπτική γωνία των "ειδικών" και επιστημόνων, που τον είχαν θεωρήσει σαν μια διαταραχή, αλλά απο τους ίδιους τους αυτιστικούς που βιώναν τον αυτισμό καθημερινά μέσα τους. Να γίνει δηλαδή γνωστός ο αυτισμός όπως τον βιώνουμε απο μέσα.

Μόνη μου ήξερα πως δεν θα τα καταφέρω. Παρόλο που είχα γεννηθεί στην Ελλάδα, ήμουν πια μια Ολλανδέζα που ήξερε καλά ελληνικά. Η ολη γραφειοκρατεία της Ελλάδας, το κύκλωμα του Αυτισμού, οι γνωριμίες, ακόμη και οι συνδέσεις με οικογένειες αυτιστικών παιδιών μου έλλειπαν. Έψαχνα λοιπόν και άτομα μέσα απο αυτό το κύκλωμα να με βοηθήσουν να "συνδεθώ".

Είχα κάνει κάποιες γνωριμίες, και κάποιες συναντήσεις, αλλά δεν ένοιωθα πως ήθελαν να κατανοήσουν την άποψη μου, ούτε να αλλάξουν τα δεδομένα του αυτισμού στην Ελλάδα. Ήθελαν απλά να με "χρησιμοποιήσουν" σαν δείγμα αυτιστικού ενήλικα, που θα προωθούσε ότι ήταν που οι ίδιοι έκανα σχετικά με τον αυτισμό. Αυτό κάπου με είχε απογοητεύσει. Αλλά συνέχισα να ψάχνω και βρήκα τον Κυριάκο.