Η Επαφή που έγινε Φιλία

Απο την στιγμή που "συνδεθήκαμε" άρχισε ένας διάλογος που κράτησε δυόμιση χρόνια. Ένας διάλογος που ήταν κατ' αρχάς πάνω σε πρακτικά θέματα.

Είχα φτιάξει την ιστοσελίδα του συλλόγου μόνη μου, και όταν μου ανέφερε πως ήθελε να δημιουργήσει και εκείνος μια ιστοσελίδα του έδειξα τον τρόπο. Δυό μέρες μετά απο την πρώτη μας επαφή, του έγραψα:

On Nov 5, 2007 3:18 PM, Perla Messina wrote:
Καλημερα και καλη εβδομαδα, Κυριακο.
Αν θες να κανεις δικη σου ιστοσελιδα πρεπει να κατοχειρωσεις το ονομα που θες σε αυτην την περιπτωση το "ergotherapeia.com" αφου κανεις ενα ελεγχο αν ηδη υπαρχει. Το εκανα και το μονο που βρηκα ειναι http://www.annousakeio.gr/ergotherapeia-gr.html Το οποιο σημαινει οτι το ονομα που θες πρεπει να ειναι ελευθερο. Για να το καταχειρωσεις πρεπει να το 'αγορασεις' εγω αγορασα το δικο μου απο το www.papaki.gr και στοιχηζει 10 ευρω το χρονο. Περνει ομως καπου ενα μηνα εως οτου ενγκριθει γιαυτο καλο ειναι να το αγορασεις οσο πιο νωρις. Μετα πρεπει να βρης ενα hosting αυτο ειναι μια εταιρεια που θα σου παρεχει χωρο στο server κομπιουτερ της ωστε να αποθηκευτη η ιστοσελιδα σου εκει και ειναι διαθεσημη στο ιστοδικτειο.

Εκτώς απο αυτό, άρχισα να του λέω για τα σχέδιά μου, τον σύλλογο που ήθελα να δημιουργήσω, το σεμινάριο που ήθελα να οργανώσω, και τις ομιλίες που ήθελα να κάνω και να δείξω πως είναι ο αυτισμός απο τα μέσα.

Του είπα πως είχα συναντήσει κάποια άτομα στην Ελλάδα και πως θα ξαναγύριζα στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 2008, ώστε να τους ξαναδώ. Χάρηκε φυσικά που θα ερχόμουν Ελλάδα και μου πρότεινε να συναντηθούμε και εμείς.

Re: AYTISMOS SYNANTHSH MARTIOS 2008
Sunday, February 24, 2008 4:07 PM
As sinantithoume stis 12.00 sti Glifada, ston Agio Konstantino, na milisoume ki apo konta kai na ertheis kai sto Kentro mas sti Glyfada (einai konta sti Vouliagmenis alla tha pame mazi). Meta tis 2.30 arxizo me synedries alla isos na deis kai ton Paidopsyxiatro.

Ο λόγος που μου ανέφερε να μιλήσω με τον παιδοψυχίατρο του κέντρου στο οποίο εργαζόταν, ήταν η σκέψη που είχαμε κάνει να κάνω και εκεί μια ομιλία για τον αυτισμό για την επιστημονική ομάδα του κέντρου. Για να οργανωθεί αυτό, έπρεπε πρώτα να γνωρίσω και να μιλήσω με τον διευθυντή.

Έτσι και έγινε. Συναντηθήκαμε, ήπιαμε καφέ και μιλήσαμε, πήγαμε στο κέντρο που δούλευε και συναντήθηκα και μίλησα με τον παιδιψυχίατρο εκεί, ο οποίος έδειξε ενδιαφέρον και είπε πως δεν είχε αντίρρηση να κάνω μια ομιλία στο παράρτημα του κέντρου τους στο Περιστέρι.

'Ισως και αυτό να ήταν συμβολικό. Συναντηθήκαμε στην Γλυφάδα, εκεί που ζούσα απο το 1975 μέχρι το 1984 που έφυγα για Ολλανδία, και που εκεί έμενε και η μητέρα μου μέχρι το 2002 που πέθανε. Απο την άλλη το Περιστέρι ήταν εκεί που ο Κυριάκος είχε μεγαλώσει, και πάει σχολείο και όπου ακόμη ζούσαν οι δικοί του γονείς. Γλυφάδα και Περιστέρι, δύο περιοχές της Αθήνας που στην διάρκεια των 2.5 αυτών χρόνων θα έπαιζαν ρόλο στην ζωή μας.

Το Σάββατο 1 Μαρτίου 2008, έκανα την πρώτη μου επαφή με μιά ομάδα γονέων, με σκοπό να γίνει μια μικρή ομιλία που την είχα οργανώσει μαζί με έναν γονέα αυτιστικού παιδιού, που κάλεσε όσους άλλους γονείς ήξερε να έρθουν να με γνωρίσουν και να ακούσουν σχετικά με τον αυτισμό. Για μένα αυτή η πρώτη συνάντηση ήταν η αρχή μιάς νέας εποχής. Που θα μπορούσα να το φανταστώ εκείνη την στιγμή, πως μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα είχα αλωνίσει τόσες και τόσες πόλεις της Ελλάδας μεταφέροντας την γνώση του αυτισμού με τον Κυριάκο στο πλάι μου ως φίλο, συνεργάτη, και σύντροφο μου...

Ξέρω όμως πως εκείνη την ημέρα, εκείνο το Σάββατο είναι που με "είδε" για πρώτη φορά. Με "είδε" όταν αυτά που έλεγα και εξηγούσα για τον αυτισμό έκαναν πολλούς γονείς να δακρύσουν, να κατανοήσουν, να αισθανθούν πως σκέφτονται και πως νοιώθουν τα αυτιστικά τους παιδιά.

'Ισως να ήταν και εκείνη η μέρα που τον έκανε να με αγαπήσει. Εγώ τον είχα αγαπήσει μόλις μια μέρα πριν. 'Οταν τον είδα να βγαίνει απο το αυτοκινητό του στην πλατεία του Αγ. Κωνσταντίνου στην Γλυφάδα, με το κάπως χοροπηδητό του βήμα και να με πλησιάζει. Αυτό το βήμα, ήταν που μου κίνησε την προσοχή και έκανε την καρδία μου να χτυπήσει λίγο πιο δυνατά. Πολλές φορές είναι οι λεπτομέριες που μας κάνουν να αγαπήσουμε κάτι ολοκληρωτικά ή και να το μισήσουμε σφόδρα.

Την Δευτέρα 3 Μαρτίου είχα άλλη μιά ομιλία. Αυτή τη φορά στη Μαράσλειο Σχολή για το τμήμα εκπαιδευόμενων δασκάλων/καθηγητών που έκανα μετεκπαίδευση στην Ειδική Αγωγή. Ο Κυριάκος ήταν και πάλι εκεί. Την Τρίτη 4 Μαρτίου πήγαμε στο Περιστέρι. Εκεί έκανα την τρίτη μου ομιλία σε διάστημα λίγων ημερών. Δεν ξέρω πως το έκανα, ή πως κατάφερνα να λέω αυτά που έλεγα. Σαν κάτι μέσα μου να με καθοδηγούσε, να μου έδινε την ευχέρια και την ικανότητα να το κάνω. Σαν ο σκοπός που είχα βάλει, να είχε πάρει το τιμώνι και με πήγαινε εκεί που έπρεπε να πάω, να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω, και να βρήσκω την δύναμη να τα κάνω.

'Ισως και το γεγονός που αυτός που αγαπούσα ήταν εκεί, κοντά μου, να με ωθούσε να δείξω ακόμη πιό πολύ τις ικανότητές μου, να που δείξω τι άξιζα, ίσως και να ήταν ένας τρόπος να τον φλερτάρω, μια και δεν ήξερα πως αλλιώς να το κάνω.

Απο εκείνες τις μέρες ένα είναι σίγουρο, γίναμε αχώριστοι. Περούσαμε τόσες πολλές ώρες μαζί που δεν είχαμε χρόνο να κοιμηθούμε αρκετά. Μέχρι αργά την νύχτα μιλάγαμε για τον αυτισμό, για την ζωή του καθένα μας. Του εξηγούσα, του δίδασκα τα μυστικά του Αυτισμού, τι κάνει έναν αυτιστικό να έχει αυτό που ονομάζουμε αυτισμό, γιατί ουσιαστικά δεν έχει αυτισμό αλλά είναι αυτιστικλος, γιατί έχουμε τις συμπεριφορές που έχουμε, γιατί σκεφτόμαστε με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, πως καταλήγουμε να είμαστε τόσο διαφορετικοί...

Του μίλησα ξανά για τον σύλλογο που ήθελα να ιδρύσω, το σεμινάριο και τον Tony Attwood, που είχα συναντήσει μόλις έναν χρόνο πριν στην Δανία και με τον οποίο έιχα επαφή και φιλία, και που ήξερα πως θα μας βοηθήσει με το σεμινάριο που θα κάνει να ωθήσουμε τον αυτισμό στην σωστή κατεύθυνση κατανόησης και ενημέρωσης.

Στις μέρες και ώρες αυτές είναι που καταλάβαμε πως ο σκοπός και όραμα ήταν και για τους δυό μας κοινός. Πως και εκείνος, όπως και εγώ ήθελε να δουλέψει ώστε να χτιστεί αυτός ο σύλλογος και να διαδωθεί ο αυτισμός σε όλη την Ελλάδα. Κάτι σαν πάντρεμα ώστε απο την ένωση να γεννηθεί ένα παιδί, ο σύλλογος μας.

Στις 11 Μαςιου 2008, μαζευτήκαμε μιά ομάδα απο 20 γονείς, φίλους, και όσους άλλους αυτιστικούς είχαμε γνωρίσει και υπογράψαμε το καταστατικό. Η ημερομηνία στο καταστατικό ήταν 7 Μαΐου 2008. Εγώ το ήθελα να είναι 7, διότι ήταν τυχερός αριθμός.
'Ηταν η αρχή για την παραγματοποίηση ενός απίστευτου ονείρου. Δύο χρόνια μόλις μετά, στις 7 Μαΐου 2010, το ίδιο αυτό όνειρο έγινε εφιάλτης.