Το Τελευταίο Κεφάλαιο

Ξέρω πως με έχεις διαγράψει οριστικά από την ζωή σου και από την μνήμη σου, Κυριάκο.

Ξέρω πως νοιώθεις προδομένος, αδικημένος, κακοποιημένος απο μένα μέσα στην σχέση που είχαμε. Ξέρω πως έφυγες γιατί δεν άντεχες πιά να είσαι μαζί με κάποιον που πιστεύεις πως δεν σε αγαπούσε, αλλά που σε πλήγωνε και σε χρησιμοποιούσε. Ξέρω πως νοιώθεις πως μου έδωσες όλη σου την αγάπη και πως την πήρα, την μάσησα και στην έφτυσα κατάμουτρα. Ξέρω πως δεν θες καμία πιά επαφή μαζί μου, και πως έχεις χτίσει αόρατους τοίχους ώστε να μην μπορώ να σε πλησιάσω.

Τα δέχομαι όλα αυτά αφού είναι η δική σου αλήθεια και πραγματικότητα. Εσύ όμως μπορείς να δεχθείς ότι σε όλα αυτά συνέβαλε και η δική σου συμπεριφορά, το παρελθόν σου και τα λάθη του είχες κάνει πριν με γνωρίσεις και που τα έφερες μαζί σου στην σχέση αυτή, οι υποσχέσεις που έδινες και δεν κρατούσες, και οι εκλογές που έκανες απέναντί μου κατά την διάρκεια της σχέσης και συνεργασίας μας;

Όταν εσύ έκανες ξανά λάθη κατά την διάρκεια της σχέσης μας, σε στιγμές άγχους και τρέλλας, το θεωρούσες σωστό μιά και σε αγαπούσα να σου δίνω μιά δεύτερη, και τρίτη και όσες ευκαιρίες είχες ανάγκη ώστε να δείξεις πως μπορείς να τα διορθώσεις και να μάθεις πως να γίνεις καλύτερος απο τα λάθη αυτά.

Εσύ γιατί δεν τηρείς την ίδια στάση με έμενα και δεν μου δίνεις την ευκαιρία ή όσες ευκαιρίες χρειάζομαι μέχρι να διορθώσω και να μάθω απο τα λάθη μου; Γιατί τώρα που έφτασα εγώ σε καταστάσεις πολύ δύσκολες όπως ήσουν εσύ πριν 2 χρόνια, σηκώνεις τα χέρια και λες "έδωσα αρκετά" και αποζητάς την ελευθερία σου, την ευτυχία σου και ψυχική ισορροποία σου μακριά απο εμένα;

Όταν δίνεις όρκο παντοτινής πίστης και φιλίας γιατί αυτός ο όρκος είναι αποδεκτός μόνο όσο εσύ έχεις ανάγκη στήριξης και δεν είναι πιά αποδεκτός όταν νοιώθεις πως ο άλλος σε φορτώνει καταστάσεις που εσύ πιά δεν θες στην ζωή σου;

Γιατί αλλάζεις μετά και τα δεδομένα αυτού του όρκου και λες πως μια φιλία μπορεί να είναι από κοντά και απο μακριά και να είναι έτσι ή και αλλοιώς, πως και η φιλία μπορεί να αλλάξει και να μεταβληθεί, και άλλα τέτοια αόριστα;

Γιατί έλεγες πως είσαι σαν και εμένα και πως όλα αυτά που σου έλεγα για τον αυτισμό, τα ένοιωθες και εσύ και πως ήσουν και εσύ αυτιστικός ενώ τώρα όλα αυτά που κάνεις δεν δείχνουν έναν χαρακτήρα ή αποφάσεις ενός αυτιστικού;

Γιατί ενώ ήξερες πως ήμουν αυτιστική περίμενες να σου δείχνω την αγάπη μου σε μορφή συναισθήματος, ενώ ήξερες πολύ καλά (και από τις τόσες και τόσες ομιλίες που κάνω) πως αυτό ήταν για μένα φύση αδύνατο και όταν στην έδειχνα την αγάπη με χειροπιαστή μορφή, υλική μορφή, απτή μορφή, δεν την έβλεπες αλλά τα θεωρούσες αυτά που έκανα απλές και αυτονόητες πράξεις που υποχρεούται να κάνει κάποιος μέσα σε μια στενή σχέση και συμβίωση;

Γιατί μου είπες πως όσα δώρα και αν σου έκανα, όσα ύλικα αγαθά και να σου δώσω είναι άδεια, πως δεν έχουν αξία για σένα διότι δεν στα δίνω με συναίσθημα; Τι άλλο ήταν αυτό που σου έδινα αν όχι μια χειροπιαστή μορφή του συναισθήματος της αγάπης που είχα για σένα; ... και δυστυχώς ακόμη έχω. Γιατί δεν μπορούσες να δεις πως όσα πιό πολλά σου έδινα τόσο πιό πολύ σου έδειχνα το βάθος αυτής της αγάπης μου;

Γιατί με κατηγόρησες πως σε είχα για σωφέρ, χαμάλη και υδραβλικό, όταν και εγώ εξίσου είχα γίνει μαγείρισα, καθαρίστρια, και εκπαιδεύτρια του σκλυλου σου ώστε να σου προσφέρω την σπιτική θαλπωρή και την οικογένεια που τόσο ήθελες;

Γιατί μίλαγες για θέματα κοινωνικού δικαίου, κοινωνικής αλλαγής και την προώθηση της σωστής εικόνας του αυτισμού, όταν τώρα όλα αυτά ξαφνικά δεν σε ενδιαφέρουν πιά; Ήταν όλα αυτά τόσο συνδεδεμένα μαζί μου, που έχασαν τώρα την αξία τους;

Γιατί αγνοείς το γεγονός ότι και εγώ αλλά και ο σύλλογος στάθηκαν αφορμή να γίνεις πιό γνωστός επαγγελματικά, να εδραιώσεις την καρριέρα και το όνομα σου στον επαγγελματικό χώρο, και να αυξήσεις το εισόδημά σου;

Γιατί λες τώρα πως κατά την γνώμη σου δεν βλέπεις καν την ανάγκη να υπάρχει αυτός ο σύλλογος μετά που έφυγες και παράτησες τις υποχρεώσεις σου προς αυτόν και τα μέλη του;

Γιατί ξαφνικά έγινε η καρριέρα σου και η οικονομική σου αποκατάσταση το επίκεντρο της προσοχής σου, όταν επι δύο χρόνια μου έλεγες πως αυτά δεν ήταν κάτι βασικό για σένα αλλά μετρούσαν πάνω απο όλα τα συναισθήματα, η πίστη του ενός στον άλλο, η φιλία μας, η συνεργασία μας, ο σύλλογος, ο αυτισμός, κτλ.; Που πήγαν τώρα για σένα όλες αυτές οι αξίες;

Πως είναι δυνατόν να λες πως με αγάπησες πολύ και βαθειά και τώρα μόλις έναν μήνα μετά να έχεις μιά άλλη αγάπη και να έχεις νέα σχέση; Ενω εγώ ακόμη δεν κατάφερνω να ξεπεράσω το γεγονός ότι χωρίσαμε...

Γιατί είπες στην Λία πως από τον Οκτώβριο είχε λήξη η σχέση για σένα αλλά τον Δεκέμβριο δέχθηκες να έρθεις μαζί μου στο Άμστερνταμ και μου ζήτησες να παντρευτούμε;

Γιατί δεν έφευγες απο αυτή την σχέση που κακοπερνούσες όσο δεν είχες που να πας να κοιμηθείς και είχες ακόμη χρέη και κινδύνευες να πας φυλακή και να χάσεις την δουλεία σου;

Πως θες να πιστέψω ότι έμενες μόνο για μένα και για χάρη της άγαπης και φιλίας μας όταν απο την μιά δεν με κάλυπτες συναισθηματικά όπως το χρειαζόμουν και από την άλλη έπερνες ότι σε βόλευε;

Γιατί ποτέ δεν κατανόησες πως σαν αυτιστική θα έπερνα κατά λέξη όλα όσα μου έλεγες και όταν δεν μου ζητούσες αγκαλιά αλλά ζητούσες χρήματα για να μην πας φυλακή απο τα χρέη, θα σου έδινα αυτό που μου έλεγες ότι χρειάζεσαι σαν δείγμα της αγάπης μου;

Γιατί δεν μου είπες αγκαλιασέ με γιατί φοβάμαι πως θα πάω φυλακή αλλά είπες χρειάζομαι να πληρώσω τις δόσεις για να μην πάω φυλακή αν για σένα ήταν πιό βασικό το συναίσθημα απο το υλικό χρήμα; Εγώ σου έδινα σαν ένδειξη αγάπης αυτό που εσύ μου έλεγες πως χρειαζόσουν... ό,τι ζητούσες στο έδινα!

Γιατί δεν μπορείς να δεις πως ενώ σου έδινα ακριβώς ότι ζητούσες, εσύ δεν μου έδινες ότι εγώ ζητούσα αλλά ότι εσύ νόμιζες πως έπρέπε να δώσεις, που κυρίως ήταν πράγματα που έκανες για τον σύλλογο και όχι για μένα προσωπικά, και όταν δεν τα αναγνώριζα αυτά που έδινες και δεν σου έλεγα ευχαριστώ ή μπράβο, αλλά σε κατηγορούσα πως με παραμελούσες συναισθηματικά, αυτό σε ενοχλούσε και πλήγωνε;

Γιατί ενώ μου είχες πει πως προτειμάς κάποιος να σου λέει τι σκέφτεται και τι τον ενοχλεί παρά να σε προδώσει, και σου έλεγα σε ταχτικά διαστήματα το παράπονο που είχα σχετικά με την συναισθηματική κάλυψη, εσύ δεν μου έλεγες τίποτα, ούτε άνοιγες συζήτηση όταν κάτι που έκανα σε ενοχλούσε, παρά μόνο τα έβγαζες αυτά που είχες μαζεμένα σαν αντεπίθεση ενός δικού μου ξεσπάσματος;

Γιατί μου τα μάζευες και έφυγες και με πρόδοσες, ενώ θα μπορούσαμε να κάτσουμε να τα μιλήσουμε όλα αυτά ανά διαστήματα και να βρούμε λύσεις ώστε να μην καταστραφούν όλα όσα χτίσαμε με τόσο κόπο, άγχος και έξοδα τα δύο αυτά χρόνια;

Πως μπορείς τόσο εύκολα και γρήγορα να τα διαγράψεις όλα αυτά που κάναμε για δύο χρόνια; Τόση λίγη αξία είχαν γιά σένα;

Τα έγραψα αυτά πριν σου μιλήσω σήμερα στις 7.30 μμ στο τηλέφωνο. Πήρα στο σπίτι των γονιών σου με την ελπίδα πως θα καταφέρω να σε πείσω να κάτσουμε και να μιλήσουμε όλα αυτά που σε ρωτάω γιατί. Η φωνή σου ήταν γεμάτη θυμό, ψυχρή, εκνευρισμένη, απειλιτική. Αυτά που είπες ήταν τραγικά. Σαν αυτά τα δύο χρόνια μαζί μου να ήταν μιά κόλαση για σένα που έπρεπε να περάσεις, έτσι είπες. Για να ξεπεράσεις αυτή την κόλαση διέγραψες όλα όσα ζήσαμε μαζί, όλα τα καλά και τα ευχάριστα ήταν πιά ένα τίποτα.

Μου μιλούσες και η φωνή σου ήταν η γνώριμη αλλά ήσουν ένας άνθρωπος που δεν ήξερα, έλεγες πράγματα απίστευτα, σαν να μου περιέγραφες καταστάσεις που δεν είχαν ποτέ υπάρξει, άλλαζες τα δεδομένα ώστε να ταιριάζουν με την τωρινή σου πραγματικότητα, σαν να έπειθες τον εαυτό σου πως σαν ένας ήρωας πέρασες απο την κόλαση, επιβίωσες και τώρα με νέα δύναμη προχωράς μπροστά αφήνοντας όλα τα δεινά σου πίσω. Και εγώ ήμουν όλα αυτά τα δεινά. Πουθενά δεν άκουσα τις δικές σου ευθύνες. Ήταν σαν όλα να σου συνέβαιναν και εσύ ήσουν το άκακο θύμα που με σθένος ψυχής τώρα καταφέρνει να επιβιώσει και προχωρήσει μπροστά! Σε άκουγα και δεν πίστευα τα αυτιά μου.

Όλα όσα έκανα για να σε βοηθήσω ήταν στην μνήμη σου μειδαμινά κομμάτια, χωρίς καμία σημαντική αξία ή ουσία, το μόνο που είχες κρατήσει ήταν μια άκρως προσωπική μου συνομιλία με μιά φίλη μου στο ΜΣΝ, στις 7 Σεπτεμβρίου 2009, μιά μέρα μετά που θυμωμένη και πληγωμένη που έχασες τα 2500 ευρώ είχα πει διάφορα άσκημα πράγματα για σένα. Μιά συνομιλία που ήταν στον υπολογιστή σου κατά λάθος και την οποία διάβασες χωρίς την συγκαταθεσή μου στις 2 Απριλίου 2010!

Αυτή η συνομιλία ήταν είπες για σένα η λήξη της σχέσης μας διότι απο αυτά που έγραφα κατάλαβες πως δεν αγαπούσα αλλά μεταχειριζόμουν, αλλά παρέμεινες να ζεις στο σπίτι μου ακόμη έναν μήνα. Γιατί δεν έφυγες τότε; Γιατί θα συνέχιζες να ζεις στο σπίτι μου αν δεν σε είχα διώξει;

Είχα μείνει άναυδη να σε ακούω, μίλαγες και δεν απαντούσα, έβγαζες όλο σου το φαρμάκι, λέγοντάς μου πως έγω σκότωσα και την πιθανότητα να παραμείνουμε φίλοι διότι γράφω αυτό το μπλόγκ και βγάζω στην φόρα προσωπικά σου θέματα, και όχι μόνο δεν θες επαφή μαζί μου αλλά σου είμαι πιά εντελώς αδιάφορη, και έχεις προχωρήσει μπροστά, ετυχισμένος με μιά σχέση...

Μετά που έκλεισες το τηλέφωνο ξαναείδα το βίντεο, αυτό που σε έιχα βάλει να γράψεις στις 11 Αυγούστου 2009, όταν κάναμε την συζήτηση μιάς περίπου ώρας στην κουζίνα, που σου έλεγα όλα όσα με ένοχλούσαν στην σχέση μας, στην συμπεριφορά σου, στο πως δεν μπορώ να σου μιλήσω (αλλά πάντα το προσπαθούσα μιά το είχες ζητήσει να το κάνω παρά να σε προδώσω!)... Ίσως καλά που την έχω αυτή την συζήτηση διότι θα μπορούσες εύκολα να με βγάλεις τρελλή με αυτά που είπες σήμερα στο τηλέφωνο.

Είδα και άλλα βίντεο που είχαμε τραβήξει στην ίδια κουζίνα με το "διαμέρισμα στην Γλυφάδα", στο Άμστερνταμ και αλλού. Τουλάχιστον εγώ ξέρω πως όσα εγώ θυμάμαι έχουν υπάρξει, έχουν συμβεί, είναι αληθινά.

Ξέρω πως όσο και να σε αγαπώ δεν είσαι πιά ο Κυριάκος που εγώ γνώρισα, είσαι ένας άλλος, κάποιος άγνωστος. Ο δικός μου Κυριάκος πέθανε.

Πρόταση Γάμου;;;

Ήταν πιά τέλη Σεπτεμβρίου και τα αισθήματά μου ήταν διχασμένα. Από την μιά ήθελα να ξαναπάω Ελλάδα, αλλά από την άλλη κάτι είχε ραγίσει μέσα μου. Δεν το πίστευα πως έτσι στα καλά καθούμενα 3000 ευρώ είχαν εξαφανηστεί.

Είχα τρελλαθεί να κάνω οικονομίες, παρόλο που ούτως ή άλλως ζούσα μιά πολύ συντηριτική ζωή που με βοηθούσε να χειρίζομαι τα χρήματα που είχα με έναν σωστό και οικονομικό τρόπο διότι ήξερα πως επάνω μου είχαν βασιστεί και το μέλλον της σχέσης μου αλλά και το μέλλον του συλλόγου που για μένα ήταν σαν το παιδί μου. Το να πάει να χάσει αυτά τα χρήματα ήταν έγκλημα, προδοσία στην όλη μου προσπάθεια να στρώνω απο την μιά το μέλλον μας και από την άλλη να τον βοηθάω να στηριχτεί οικονομικά στα πόδια του.

Έπεσαν και αρχές Οκτωβρίου οι εκλογές στην Ελλάδα και έτσι ανέβαλα να γυρίσω μέχρι να τελείωσει και αυτό το θέμα. Έπρεπε όμως να πάω διότι είχαμε προγραμματήσει διάφορες δραστηριλοτητες και συναντήσεις.

Γυρνάω Αθήνα. Έρχεται και με πέρνει απο το αεροδρόμιο με το αυτοκίνητο. Κάθε φορά που ερχόταν είχε πάντα τον Μπλάκυ μαζί. Αυτή την φορά όσο εκείνος έβαζε τις βαλίτσες στο πορτμπαγκάζ, κοιτάω και δεν βλέπω την μουρίτσα του να εμφνίζεται. Παράξενο!
Που είναι ο Μπλάκυ του λέω. Χάθηκε μου λέει. Είχα πάει στα Μέγαρα πριν τρείς μέρες για μια δουλειά και τον άφησα απέξω, και τον έβλεπα, αλλά μετά ήμουν απασχολημένος και όταν βγήκα και τον έψαξα δεν τον βρήκα πουθενά! Τον φώναξα για αρκετή ώρα αλλά δεν ήρθε και αναγκάστηκα να φύγω χωρίς αυτόν. Πήγα ξανά την επόμενη αλλά και πάλι δεν τον βρήκα. Χθες δεν είχα χρόνο να πάω. Πάνε τώρα τρείς μέρες που έχει χαθεί.

Έμεινα άναυδη. Άμα ήταν το δικό μου σκυλί θα είχα κάτσει εκεί όλη μέρα και όλη νύχτα μέχρι να το βρω αντί να το παρατήσω σε ένα σχετικά για αυτό άγνωστο μέρος και να φύγω μετά απο μιά ή δυό ώρες... Έτσι εύκολα τα παρατάει; Ναι έτσι. Αυτό και μόνο θα έπρεπε τότε να μου ήταν μάθημα, αλλά όλα τα δείγματα που μου έδινε η ζωή τα πέρναγα χωρίς να τα προσέχω. Ο έρωτας βλέπετε μας τυφλώνει και μας κάνει να βλέπουμε τα καλά του άλλου να μην δίνουμε και πολλή προσοχή στα αρνητικά. Ήταν κάπου μία μετά τα μεσάνυχτα. Ήμουν κουρασμένη από το ταξίδι και πεινούσα, αλλά το ότι ο Μπλάκυ ήταν κάπου στα Μέγαρα μόνος του, φοβισμένος και αγχωμένος δεν θα με άφηνε ούτε να ησυχάσω ούτε να ηρεμήσω.

Πάμε τώρα στα Μέγαρα του λέω. Πάμε τώρα που είναι βράδυ και είναι πιό ήσυχα να τον ψάξουμε γύρω σε όλη την περιοχή εκεί που ήσασταν όταν τον έχασες, θα φωνάζουμε το όνομάτου μέχρι να μας ακούσει και να τον βρούμε. Δεν γυρνάμε σπίτι χωρίς αυτόν!

Πήγαμε, τον ψάξαμε, τον φωνάξαμε και τον βρήκαμε! Πεινασμένος και κυρίως ο καημένος διψασμένος μετά απο τρείς μέρες χωρίς φαγητό και νερό. Δεν μπορούσα να κατανοήσω πως δεν το είχε κάνει αυτό το ίδιο βράδυ μετά που τον έχασε. Πως δεν είχε ξαναπάει εκεί να τον ψάξει μέχρι το πρωί άμα έπρεπε, μέχρι να τον βρει. Τουλάχιστον τον βρήκαμε και ήσυχη θα μπορούσα να κοιμηθώ. Εκείνος τρείς νύχτες πως είχε κοιμηθεί ενώ ο σκλύλος του ήταν κάπου χαμένος και όχι ασφαλής μαζί του;

Δείγματα πολλά χαρακτήρα που δεν τα έβλεπα. Το είδα σαν βλακεία, σαν να μην το είχε απλά σκεφτεί να πάει να το ψάξει την ίδια νύχτα. Ούτε που το φαντάστηκα πως θα μπορούσε να ήταν συναισθηματικός χειρισμός, να τον λυπηθώ που είχε χάσει τον σκύλο του, και να ξεχάσω που είχε χάσει τα χρήματά μου. Ξουράφι το μυαλουδάκι του! Αλλά η εικόνα που εγώ έβλεπα ήταν ενός ηλιθίου που δεν είχε κάνει τα πάντα να βρει τον σκύλο του. Έναν σκύλο που ο ίδιος τόσο ήθελε, και που σχετικά με αυτή του την απόφαση είχαμε τσακωθεί κανα δυό φορές όταν εγώ του έλεγα και υπενθύμιζα πόση πολλλή ευθύνη είναι η φροντίδα ενός ζώου!!! Ηλίθιος και επιπόλαιος. Αυτή ήταν η εικόνα που μου έδιχνε με τις πράξεις του.

Απο την στιγμή που βρήκαμε τον Μπλάκυ και ένοιωσα καλά που δεν είχε και αυτός χαθεί μαζί με τα χρήματα, και ηρέμησα και έγινε η ευρεσή του μιά θετική εμπειρία που την μοιραστήκαμε, άρχισε να πηγαίνει η σχέση μας όλο και καλύτερα. Ο Κυριάκος ήταν μέλι γάλα. Πήγαινε με τα νερά μου, ήταν τρυφερός, γλυκομίλητος, πρόθυμος, συνεργάσημος, ήταν λίγο πολύ ΤΕΛΕΙΟΣ!!! Για μένα οι τρείς-τέσσερεις βδομάδες που πέρασαμε μαζί ήταν σαν ένας μήνας του μέλιτος. Αν είχα ονειρευτεί μιά τέλεια σχέση, την είδα να πραγματοποιήται σε αυτόν το ένα μήνα. Ευτυχία, τέλεια ευτυχία. Αυτό "αγόρασα" με 3000 ευρώ! Που να το φανταστώ εκείνη την στιγμή πως μόλις 6 μήνες μετά η ζωή μου θα γινόταν μιά κόλαση...

Στα τέλη Οκτωβρίου σκάει μιά νέα βόμβα. Το ότι του είχε έρθει εξόδικο από τις τράπεζες και κινδύνευε να τον πάνε φυλακή μου το είχε πει σε εμαιλ πριν έρθω μετά που μου είπε για τα χρήματα που έχασε. Τώρα μου εμφανίζει νέο θέμα: το ΤΕΒΕ!
Είχε να το πληρώσει κάπου τρεία χρόνια. Σύνολο οφείλόμενου χρέους 7500 ευρώ. Χωρίς έναν διακανονισμό, δεν θα μπορεί να βγάλει μπλόκ αποδείξεων. Χωρλις μπλόκ αποδέιξεων, δεν θα μπορεί να εργαστεί. Χωρίς δουλειά δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να μου επιστρέψει όλα αυτά τα χρήματα. Ήξερε να χειρίζετε τις καταστάσεις και να με φέρνει σε αδιέξοδα! Στις 29 Οκτωβρίου βγάζω απο την τράπεζα το πόσο που ήταν αναγκαίο να γίνει ένας διακανονισμός και να μπορεί να έχει μπλοκ αποδείξεων. Το 1/3 του οφειλόμενου ποσού και του το δίνω να πάει να πληρώσει.

Μιά βδομάδα μετά έληξε και ο μήνας ευτυχίας. Άλλαξε η συμπεριφορά του, άλλαξαν οι τρόποι του, άλλαξε το μέλι γάλα και ξανάρχισε η συναισθηματική απόσταση, τα ξεσπάσματα θυμού μου που τώρα είχαν και δικαίωση μιά και το κενό που ένοιωθα ήταν ακόμη πιό αισθητό μετά απο έναν μήνα τέλειας σχέσης και φυσικά ακόμη πιό ανεξήγητο αφού είχα και πάλι δώσει τόσα χρήματα για να τον βοηθήσω. Το αίσθημα κατάχρησης ήταν και πιό έντονο, και τόσο πιό έντομνες ήταν και οι βρησιές μου με στόχο τον εγωισμό του στα ξεσπάσματα θυμού μου. Για πρώτη φορά τον είπα ηλίθιο κατάμουτρα. Δεν μου το συγχώρεσε αυτό ποτέ!

Για αυτόν, όπως ανέφερε 6 μήνες μετά, είχε τελείωσει εκεί συναισθηματικά η σχέση μας. Τα είχα καταπατήσει όλα είπε, τον κακοποιούσα λεκτικά μιά και τον είχα πει και ηλίθιο που δεν ήταν κατά την γνώμη του. Άδικη κατηγόρια δηλαδή από μέρους μου.

Το ότι χρησιμοποιούσε κάθε ευκαιρία ώστε να καλύπτει τις ανάγκες του και μόνο το έβλεπε σαν κάτι απόλυτα φυσιολογικό μιά και εγώ δεν του έδινα ούτε τις ευκαιρίες, ούτε τα περιθώρια, ούτε το συναισθηματικλό υπόβαθρο όπως έλεγε να εκφράσει προς εμένα όλα τα βαθειά συναισθήματα που ένοιωθε!

Παρόλη την κακοποιήση, έκανε ο καημένος κουράγιο και κατάπινε τον πόνο του. Έκλαιγε τα βράδια μοναχός όσο κοιμόμουν. Έτσι είπε αργότερα. Όταν του είπα να πάμε Ολλανδία ξανά για Χριστούγεννα, το δέχθηκε μόνο και μόνο μάλλον για χάρη μου. Κάπου ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, στις 3 μετά τα μεσάνυχτα, μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο να κοιτάμε το χιόνο να πέφτει, με ρώτησε αν ήθελα να παντρευτούμε.

Ήταν ο μόνος και ο πρώτος που μου το είχε ποτέ ζητήσει. Κάποτε, χρόνια πριν είχα πει, πως ο πρώτος που θα το ζητούσε θα έλεγα "ναι", αλλά τώρα εδώ, έτσι ξαφνικά και μετά απο όλα που είχαν προηγηθεί, είπα "οχι". Δεν το θεωρώ αναγκαίο του είπα, ένα χαρτί δεν με δένει με κάποιον. Η καρδιά μου με δένει και αυτή είναι δεμένη μαζί σου.
Για πάντα, απο την στιγμή που σου έδωσα το δαχτυλίδι μέχρι να πεθάνω. Ήταν, είναι και θα είναι.

Είχες κάνει μιλα ευχή κάποτε να γνωρίσεις έναν αυτιστικό, και έναν μήνα μετά γνώρισες εμένα. Σου έγραψε σαν Star (Αστέρι) στο μπλογκ σου και αυτή ήταν και η αρχή της φιλίας και σχέσης μας, ήμουν το αστέρι και ήσουν η ευχή που το έκανε να πέση στην αγκαλιά σου, να σε συναντήσει να σε αγαπήσει και να την αγαπήσεις κατι που και οι δυό συμφωνήσαμε πως θα είναι για πάντα.

Εγώ ένοιωθα παντρεμένη μαζί του, οπότε το να παντρευτούμε απλά μόνο πρόσθετα έξοδα και πολύπλοκες καταστάσεις θα έφερνε μέσα σε ήδη πολύπλοκες καταστάσεις που βιώναμε. Δεν το είδα σαν κάτι ρομαντικό, μιά και δεν το ζήτησε με τον ρομαντικό τρόπο με ένα δαχτυλίδι. Χιόνιζε έξω και ήταν όλα άσπρα σαν τούρτα γαμπριάτικη, αλλά κάπου η ερώτηση του με βρήκε άκρως απροετοίμαστη!

Στις 11 Ιανουαρίου γυρίσαμε πάλι Ελλάδα. Η συναισθηματική απόσταση μεταξύ μας όλο και μεγάλωνε. Ίσως η αρνησή μου να τον παντρευτώ τον είχε κάνει να νοιώθει πως τον απέρριψα και να τον έκανε να κλειστεί ακόμη πιό ερμητικά μέσα του. Το κένο πια ήταν ορατό. Δεν με άγγιζε, δεν με φιλούσε, δεν με ακουμπούσε καν πιά καθόλου. Ξαναφέυγω για Ολλανδία στα τέλη Φεβρουαρίου, για μόνο δυόμιση βδομάδες.

Μιλάμε μέσω Skype και που και που τηλεφώνου. Ακόμη και αυτή η επαφή μαζί του με κουράζει συναισθημαικά. Όταν μιλάμε είναι για θέματα της δουλειάς του, τα περιστατικά που με συμβουλεύεται, που τα αναλύουμε μαζί και του δίνω λύσεις όπου ο ίδιος δεν βρήσκει, για θέματα του συλλόγου και τέτοια επιφανιακά. Η μοναξία που νοιώθω είναι τεράστια και παρόλο που μέσα μου αναζητάω να ακούσω τον ήχο της φωνής του τα λόγια του με πονάνε διότι δεν καλύπτουν αυτά που τόσο θέλω να μου πούν.

Όσο πιό πολύ μιλάει και δεν μου λέει αυτά που θέλω να ακούσω, λόγια αγάπης, λόγια πόθου, κάτι τέλος πάντων, τόσο με έκνευρίζει διότι νοιώθω πως και πάλι με χρησιμοποιεί να καλύπετι τις επαγγελματικές του ανάγκες αλλά χωρίς να καλύπτει τις δικές μου. Κάποιες φορές πέρνει τηλεφωνο το βράδυ που γυρνάει στο σπίτι στην Γλυφάδα αλλά δεν το απαντάω. Την άλλη μέρα λέω πως είχα πάει να κοιμηθώ και δεν το άκουσα.

Νοιώθω παγιδευμένη. Νοιώθω σαν ηλίθια που την χρησιμοποιεί. Εκείνος απο πλευράς του νοιώθει πως απομακρύνομαι, πως τον απορρύπτω, πως δεν τον αγαπάω. Ένα κένο αναμεσά μας χωρίς γέφυρα. Εγώ το γεφυρώνω κάθε φορά που τσακωνόμαστε και δεν μιλάμε, είμαι πάντα η πρώτη που ξανακάνει την κίνηση επανένωσης, η πρώτη που θα πάρει τηλέφωνο, που θα στείλει εμαιλ.

Εκείνος περιμένει, ίσως με αγωνία, ίσως και με φόβο, αλλά κίνηση δεν κάνει. Όπως και με τον σκύλο. Είχε αγωνία αλλά αντί να πάει να τον ψάξει πήγε σπίτι να κοιμηθεί και περίμενε να έρθω εγώ να λύσω εγώ το πρόβλημα... Αυτό με κουράζει. Νοιώθω άδεια συναισθηματικά αλλά οι απαιτήσεις τις σχέσης πολλές και δεν με γεμίζουν συναισθηματικά. Γυρνάω Ελλάδα στις 11 Μαρτίου ακόμη πιό κουρασμένη απο ότι έφυγα.

Πάνε τώρα 3 μήνες. Και είμαι ακόμη εδώ κολλημένη, μόνη, σε κατάθλιψη και περιμένω...
Όλες μου οι προσπάθειες να χτίσω ξανά την γέφυρα απέτυχαν, εκείνος δεν θέλει πιά καμία σχέση μαζί μου, καμία επικοινωνία. Αλλά είμαι αυτιστική και μου έγινε εμμονή διότι μέσα μου ήμουν και πάλι απροετοίμαστη, όλα τα δεδομένα που είχα μου έλεγαν πως αυτή την φορά ήταν η σειρά του να με συγχωρήσει, να κάνει την κίνηση της επανασύνδεσης, να δείξει την υπομονή και αγάπη, να δεχθεί και να ξεπεράσει την δική τρέλλα, την δική μου παράλογη κίνηση, το δικό μου λάθος, την δική μου έστω προδοσία και να πολεμήσει, να δώσει μάχη για να μείνουμε μαζί στην φιλία και σχέση μας.

Αλλά ο Κυριάκος δεν είναι έτσι, είναι άνθρωπος που κοιτά τον εαυτό του, πρωταρχικά τις ανάκγες του, τον πόνο του, τον φόβο του, την απογοήτευσή του, τις συναισθηματικές του πληγές, την αδικία που εκείνος ένοιωθε απο τις επιθέσεις μου, την κακοποίηση που του έκανα με τις βρθσιές μου... Γι' αυτόν όταν του είπα να φύγει την Παρασκευη το πρωί στις 7 Μαΐου όλα είχαν τελειώσει, έγω φταίω μου είπε που εξάντλησα την τόση αγάπη που μου είχε, που δεν την αποδεχόμουν όταν μου την έδινε, που δεν την τροφοδοτούσα ή ανταπέδιδα, που δεν του έλεγα ευχαριστώ ή μπράβο, που είχα πολλές και παράλογες απαιτήσεις απο εκείνον ενώ εκείνος μου συμπαραστεκόταν υπομονετικά και μου έδινε την αγάπη του απλώχερα...

Εγώ όμως νοιώθω σαν τον Μπλάκυ, όταν είχε χαθεί μόνος και διψασμένος, να έρθει να με ψάξει να με αναζητήσει να μου δείξει ότι η υπαρξή μου στην ζωή του δεν ήταν μια επιπόλαια ευχή για να ικανοποιήσει ένα δικό του όνειρο... και τώρα που νοιώθει πως έκανε αρκετά για μένα να πάει ήσυχος να κοιμηθεί ενώ εγώ δεν είμαι εκει!

Η Αγάπη Νικά!

Γεφυρώνοντας το χάσμα: Μια λεπτομερής άποψη του αυτισμού, απο τον Jim Sinclair

Aυτό το κείμενο ήταν η αφορμή να γνωριστούμε. Είχε κάνει μέσα του την ευχή να γνωρίσει έναν αυτιστικό ενήλικα, που θα του μάθαινε τι είναι ο αυτισμός και θα τον βοηθούσε να γίνει ο καλύτερος εργοθεραπευτής αυτιστικών παιδιών.

Η ευχή του εκλπληρώθηκε. Αλλά, όσα και αν του έμαθα για τον αυτισμό πήγαν χαμένα. Δεν τα έβαλε ποτέ σε πράξη στην σχέση του με εμένα, έπερνε προσωπικά τα ξεσπάσματα άγχους μου, έριχνε λάδι στην φωτιά, όταν βρισκόμουν σε μια τέτοια παράλογη κατάσταση με το να αντιδρά σε αυτά που έλεγα αντί να μου δωσει το ένα και μοναδικό αντίδοτο που του είχα πει πολλές φορές πως είχα ανάγκη: μιά αγκαλιά, μια σφυκτή αγκαλιά!

Είναι αστείο, είχα έναν εργοθεραπευτή που τον ειδέκευα στον αυτισμό δίπλα μου για 2 χρόνια που θεωρούσε τον εαυτό του κυριώς έναν καλό θεραπευτή αλλά ποτέ δεν προσπάθησε να "θεραπεύσει" εμένα!

Ίσως επειδή η όλη επαφή μαζί μου ήταν να πάρει (να μάθει, να αναπτυχθεί, να γνωρίσει, να ταξιδεύσει) και όχι να δώσει σε εμένα. Η αγάπη του και σχέση του με εμένα κράτησε τόσο όσο του ήταν ωφέλημη και μπορούσε να πάρει. Σταμάτησε όταν και εγώ σταμάτησα να δίνω και άρχισα να ζητάω, να θέλω, να απαιτώ κάτι πίσω.

Ένα ήθελα, ένα ζητούσα, ένα έφτασα να απαιτώ όταν όλα τα υπόλοιπα παρακάλια δεν βρήκαν ανταπόκριση: Να με στηρίζει συναισθηματικά όταν βρισκόμουν σε
καταστάσεις μεγάλου άγχους και αντί πέρνει προσωπικά και να απομακίνεται συναισθηματικά απο τα παράλογα λόγια που έλεγα να με αγκαλιάζει σφυκτά!

Δυστυχώς με τα τόσα που κάναμε για τον σύλλογο ήταν πάρα πολύ το άγχος και η κούραση που έκανε τα όρια αντοχής μου στο άγχος πιό χαμηλά καθώς και ο χρόνιος πόνος που έχω λόγω της περιφεριακής νευροπάθειας μου στα χέρια και πόδια που μου δίνουν την αισθηση πως τα χέρια και πόδια παγώνουν και καίγονται συνάμα. Παρόλο τον πόνο και την κινητική δυσκολία που είχα και έχω, έκανα τα καθηκοντά μου και στον σύλλογο, έκανα τα καθηκοντά μου σαν νοικοκυρά στο σπίτι, και τα καθήκοντα μου σαν σύντροφος του και δασκάλα!

Ποτέ δεν το έθεσα σαν δικαιολογία ούτε τον πόνο, ούτε τις κινητικές μου δυσκολίες ώστε να μην ανταπεξέλθω σε όλα όσα θεωρούσα καθήκον μου.

Αλλά έιχα ένα αίτημα, και αυτό ήταν το μόνο που απαιτούσα απο την σχέση μας, να με βοηθά στις στιγμές της απόλυτης αδυναμίας μου, τις στιγμές που το μυαλό μου σταματούσε να σκέφτεται λογικά και έμπαινε σε αυτή την διαδικασία ξεσπάσματος του άγχους μέσα απο ένα ξέσπασμα τυφλού και αδισώπητου θυμού. Του το είχα εξηγήσει πως τυφλώνομαι πνευματικά σε αυτή την κατάσταση, του είχα πει για αυτά τα ξεσπάσματα, και του είχα δώσει και οδηγίες για το πως να τα χειριστεί. Δεν το έκανε. Θεωρούσε πως έπρεπε εγώ να μάθω να μην λέω αυτά που έλεγα μέσα στο ξέσπασμά μου. Όσο και να το ήθελα, δεν το μπορούσα. Κάτι που όλοι οι αυτιστικοί δυστυχώς περνάμε και μετά νοιώθουμε απαίσια για αυτά που έχουμε κάνει ή πει.

Όλα τα άλλα που είχα και μπορούσα να του δώσω, του τα πρόσφερα απλώχερα, τόσο απλώχερα που τα είχε πάρει σαν ένα δεδομένο που του άνηκε και το άξιζε. Ποτέ δεν ένοιωσε πως του τα έδινα όλα αυτά ώστε να μειωθούν μέχρι και να εξαλειφθούν οι όλες άλλες έγνοιες του οι οικονομικο-επαγγελματικές που ήταν δυστυχώς και πολλές και σοβαρές, και να μπορεί να αντέξει πνευματικά και συναισθηματικά το δικό μου αίτημα συναισθηματικής στήριξης.

Δυστυχώς όμως, αυτά που του έδινα οικονομικο-επαγγελματικά, πίστευε πως τα άξιζε. Και αν είχα αιτήματα συναισθηματικά, τότε έπρεπε και εκεί να τον καλύπτω ισάξια. Να τον στηρίζω ΚΑΙ συναισθηματικά, και να το κάνω σωστά διότι δεν έφτανε να του λέω κάτι , έπρεπε να το λέω και την κατάλληλη στιγμή και με τον κατάλληλο τόνο φωνής και με την κατάλληλη στάση, και να το κάνω συχνά όποτε ο ίδιος το είχε ανάγκη.

Όταν δεν τα έκανα όλα αυτά, απομακρυνόταν συναισθηματικά, κλεινόταν στον εαυτό του, με έκλεινε απέξω και με κρατούσε σε μιά κατάσταση συναισθηματικού άγχους. Κάθε φορά που έφευγα για Ολλανδία ώστε να μην φτάνουν τα άγχη μου, η κούραση και ο συχεχής πόνος να προκαλούν ξεσπάσματα σε σημείο να θέλω να απαλλαγώ απο την παρουσία του, έβρισκε τρόπους να με αγχώνει και όταν ήμουν εκεί.

Τον Ιούνιο του 2009, την πρώτη φορά που πήγα Ολλανδία και "χωρίσαμε" λόγω της απόστασης, με την δικαιολογία πως αυτός ο χωρισμός τον πήρε απο κάτω, έκανε κάτι όσο έλλειπα που μου είχε ορκιστεί πριν κάνουμε σχέση πως δεν θα το κάνει ποτέ πιά. Με πέρνει τηλέφωνο στην Ολλάνδια και μου το λέει. Κλαίγοντας και εκλιπαρόντας με να μην τον εγκαταλείψω, να μην χαλάσει η σχέση μας, να μην χαλάσει η φιλία μας και όλα τα σχετικά.

Τότε ακόμη με είχε ανάγκη. Οι πιέσεις που είχε γύρω του σχετικά κυρίως με τα οικονομικά του και την δουλειά του ήταν πολλές και πολύ σοβαρές. Ήξερε πολύ καλά πως άμα χάλαγε η σχέση μας, δεν θα είχε ούτε που να πάει να μείνει, ούτε πως να επιβιώσει οικονομικά. Έτσι λοιπον, η ανάγκη του να τον συγχωρέσω ήταν μεγάλη.

Το ίδιο μεγάλος ήταν ο πόνος και απογοήτευση που ένοιωσα όταν μου είπε τι είχε κάνει. Ένοιωσα απελπισία, διότι δεν ήξερα αν θα μπορούσα ξανά να τον εμεπιστευτώ. Ένοιωσα πως ούτε είχε σεβαστεί την υπόσχεση που μου είχε δώσει αλλά ούτε και τα δικά μου συναισθήματα. Ακόμη αυτό που έκανε είχε και στοιχήσει κάπου 500 ευρώ που ήταν χρήματα που ούτε είχε ούτε θα μπορούσε να καλύψει. Εδώ πάσχιζα να καλύψω τα οικονομικά του θέματα και εκείνος άνοιγε νέες "τρύπες"!

Ώρες και ώρες στο τηλέφωνο να μιλάμε για αυτό το θέμα. Ώρες και ώρες άγχους για μένα. Ούτε που σεβάστηκε ότι είχα φύγει για λίγο ώστε να μπορέσω να ξεκουραστώ απο όλα τα άγχη που βίωνα στην Ελλάδα. Μια χώρα στην οποία είμαι μια ξένη, μια Ολλανδέζα που απλά μιλάει πολυ καλά ελληνικά. Δεν κατανοούσε πόσο με κούραζε το καθημερινό πολιτισμικό σοκ που βίωνα γύρω μου.

Οι δικές του συναισθηματικλες ανάγκες ήταν πρωταρχικές. Έφυγα για να ηρεμήσω αφού ο ίδιος δεν με κάλυπτε συναισθηματικά, αγχώθηκε, έκανε μια τρέλλα, με φόρτωσε με επιπλέον άγχος και με με επιπλέον έξοδα διότι πλήρωσα στο τέλος και όλες τις ατέλειωτες ώρες τηλεφωνικής συνομιλίας Ελλάδας - Ολλανδία!

Εγώ όμως βρήκα μέσα μου και την δύναμη και την αγάπη να τον συγχωρέσω και να μην αφήσω να καταστραφούν όλα όσα είχαμε μαζί. Τις λίγες αλλά έντονες στιγμές, ώρες, μέρες απόλυτης ευτυχίας. Πίστευα πως άμα είχαμε τέτοια δυνατή σύνδεση, όλα τα άλλα θα μπορούσαν να διορθωθούν, να αλλάξουν, να βελτιωθούν. Αρκεί και οι δύο να μέναμε ενωμένοι και να μην αφήναμε τετοιες στιγμές τρέλλας να μας χωρίσουν.

Γύρισα στην Ελλάδα τον Ιούλιο και πήγαμε μαζί 10 μέρες διακοπές στην Αίγινα. Δεν είχα τελικά ούτε ξεκουραστεί ούτε ξεαγχωθεί στην Ολλανδία με αυτό που είχε γίνει. Δεν το έβαλα κάτω. Μιά αλλαγή σκηνικού σκέφτικα θα μας έκανε καλό. Είχαν έρθει και οι ανηψιές μου στην Ελλάδα, οπότε θα τις έβλεπα και αυτές.

Ήταν 10 μέρες άγχους. Η συναισθηματική κάλυψη που είχα αναγκή και που περίμενα πως θα υπάρχει μετά κυρίως που δεν άφησα να χαλάσει η σχέση μας με αυτό που έκανε, δεν υπήρχε. Η επαφή μου με την οικογενειά μου είναι για μένα δύσκολη συναισθηματικά και χωρίς την συναισθηματική κάλυψη που είχα ανάγκη, συνεχίστηκαν οι καβγάδες και τα αιτήματά μου καθώς και η επιθετικότητα που τώρα ήταν επικεντρομένη σε αυτόν, διότι πιά ένοιωθα πως με χρησιμοποιούσε!

Γυρίσαμε Αθήνα και 3 μέρες μετά φύγαμε μαζί για Ολλανδία. Ήταν η τρίτη φορά που ερχόταν Ολλανδία με όλα τα έξοδα καλυμένα. Πίστευα και πάλι πως, εκεί μακριά από όλα τα θέματα του συλλόγου, όλα τα άγχη, όλες τις καταστάσεις, θα βρήσκαμε επιέλους χρόνο να είμαστε μαζί και να βελτιώσουμε την σχέση μας.

Ούτε αυτό έγινε. Τις 20 μέρες που ήταν Ολλανδία τις πέρασε καθημερινά δουλεύοντας, κάνοντας τις απομαγνητοφωνήσεις απο το σεμινάριο του Αττγουντ. Ένοιωθε πως έτσι μου ξεπλήρωνε αυτά που έκανα για εκείνον. Διότι είχα και με αυτά αγχωθεί, μιά και μόνο αν τα τελείωναμε και μπορούσαμε να τα διαθέσουμε θα είχε ο σύλλογος ειδόδημα. Δεκτό. Αλλά...

Απο τις 20 αυτές μέρες δεν έδειξε ούτε μια ερωτισμό, ρομαντισμό, διάθεση να περάσουμε έστω και μια μέρα μαζί σαν ζευγάρι, να αφήσει για λίγο την δουλειά και να ασχοληθεί μαζί μου. Όσο αυτός δούλευε, εγώ έκανα την νοικοκυρά. Μας μαγείρευα (που δεν μου αρέσει ιδιαίτερα να μαγειρεύω, αλλα για να τον ευχαριστήσω μαγείρευα κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό), φρόντιζα τον σκύλο του, καθάριζα και συγύριζα το σπίτι ώστε να είναι ευχάριστο περιβάλον.

Αλλά όσα και αν έκανα, δεν έπερνα αυτά τα λίγα που είχα ανάγκη και ζητούσα. Επαφή σαν ζευγάρι είχαμε ίσως 2 φορές σε αυτές τις 20 μέρες διακοπών. Αυτό γιά μένα ήταν ελάχιστο.

Έφταασε να είναι η μέρα πρίν γυρίσει Ελλάδα. Εγω θα έμενα ακόμη εναν μήνα και θα γυρνούσα αρχές Οκτωβρίου. Ήξερα πως ο ίδιος χρήματα δεν είχε, και σε μια μέρα θα ήταν Ελλάδα με τον σκύλο χωρίς δεκάρα στην τσέπη του. Περίμενα να ανοίξει το θέμα ώστε να δω τι είχε σκοπό να κάνει. Τίποτα. Πέρασε όλη η μέρα και εγώ είχα αγχωθεί μέσα στην αβεβαιότητα, διότι άμα έπρεπε να του δώσω χρήματα, θα έπρεπε να πάω να τραβήξω απο το ΑΤΜ. Έφτασε το απόγευμα. Δεν άντεχα άλλο το άγχος και την αβεβαιότητα.

Ανοίγω συζήτηση που φυσικά με το άγχος που είχα βγήκε επιθετικά. Τον ρωτάω τι θα κάνει, γιατι δεν μου μιλάει, τι περιμένει, τι πρέπει εγώ να κάνω. Τσαντίζεται φυσικά που μιλάω άγρια και επειθετικά. Πάλι καβγάς. Τα νεύρα μου είναι ράκος. Και πληρώνω και προσπαθώ να τον βοηθήσω και μου κάνει τσαλίμια. Όλα δικά του τα θέλει.

Παρόλο τον εκνευρισμό κάθομαι και του μιλάω. Του εξηγώ πως δεν τα κάνω αυτά απο κακία αλλά για να ξέρω και εγώ τι να κάνω πως να τον βοηθήσω, αλλά άμα δεν μου μιλάει καταλήγουμε σε καταστάσεις που δεν ξέρω τι θέλει και εκείνος δεν πέρνει την ευθύνη της κατάστασης που στο κάτω κάτω είναι δική του και όχι δική μου. Μου λέει πως ντρέπεται να μου ζητήσει χρήματα και πως του είναι δύσκολο.

Τον ακούω έκπληκτη! Και δεν ντρέπεται να με αγχώνει; Ούτε ντρέπεται να μου κάνει συναισθηματικούς εκβιασμούς όπως με αυτό που έγινε τον Ιούνιο. Για αυτά δεν είχε ντροπή αλλά για να μου μιήσει ανοιχτά και σωστά σε ενα θέμα που έβλεπε πόσο με άγχωνε είχε ντροπή! Και τα μονά και τα ζυγά δικά του.

Λέγοντας μου πως ντρεπόταν ήξερε πως θα τον λυπόμουν, και θα έκανα πίσω και θα του έδινα χρήματα παρόλο που είχα ορκιστεί μέσα μου όλη την μέρα που περίμενα να ανοίξει το θέμα με συζήτηση, να μην κάνω πίσω να μην με πιάσει για ακόμη μια φορά κορόιδο και να μην του δώσω δεκάρα και να τον αφήσω να βγάλει μόνος του το φίδι απο την τρύπα.

Αλλά ήξερε πως του είχα αδυναμία, πως ότι και να έκανε θα το συγχωρούσα για χάρη της σχέσης και φιλίας μας. Διότι ήξερε πως είχα ποντάρει πολλά επάνω του, με την προυπόθεση του "σε βοηθάω τώρα που με χρειάζεσαι, ώστε όταν και εγώ χρειαστώ βοήθεια να με βοηθήσεις εσύ".

Βλακεία μου βέβαια δίοτι έτσι του έδωσα το πάνω χέρι και το δικαίωμα να μου χρωστάει χωρίς να καλύψω την πλάτη μου και να έχω αποδείξεις για αυτά που του έδινα. Είχα πιστεί απο τα λόγια του πως όλα όσα μου είχε πει, πως θα τα έκανε, θα τα πραγματοποιούσε. Νόμιζα πως ήταν σαν και εμένα τίμιος και με αίσθηση ευθύνης, ένα αρσενικό μου αντίγραφω όπως μου έλεγε θυμωμένα, μια αρσενική Πέρλα, όταν πίστευε πως ο τρόπος που τον έβλεπα ήταν αρνητικός. Αλλά δεν καταλάβαινε πως έβλεπα αυτά που ο ίδιος με είχε πείσει πως είχε μέσα του. Όπως πείθει πολλούς άλλους για αξίες που δεν έχει και όταν βρει τα σκούρα, απαιτήσουν απο αυτόν να εφαρμώσει τις αξίες αυτές, τα παρατάει και φεύγει.

Όπου είχε εργαστεί στο παρελθόν σε κεντρο ή οικοτροφείο και είχαν επενδύσει σε αυτόν βασισμένοι στις αξίες που τους πρόβαλε, απογοητεύτηκαν και χάλασαν την σχέση τους μαζί του. Κανείς απο τους εργοδότες του δεν θέλει να έχει επαφή μαζί του, εκτώς ίσως από ένα κέντρο που δούλεψε εκεί μόνο 3 μήνες και δεν πρόλαβε να τους απογοητεύσει διότι έφυγε μόνος του.

Γυρνάει λοπόν Αθήνα με χρήματα δικά μου στην τσέπη ώστε να επιβιώσει για έναν μήνα μέχρι που να πληρωθεί. Εγω στην Ολλανδια, να προσπαθώ να ξεαγχωθώ. Αλλά ούτε αυτό που το επιτρέπει. Πριν περάσει καλά καλά μήνας, με ξαναπέρνει τηλέφωνο με φωνή βρεγμένης γάτας.

Για δεύτερη φορά μου λέει πως τον έπιασε τρέλλα, απο το άγχος, απο την δική μου έλλειψη κοντά του, απο την κούραση, απο ότι θες και ξαναέκανε αυτό που είχε κάνει τον Ιούνιο αλλά αυτή την φορά με ένα πόσο πολύ μεγαλύτερο. 2500 ευρώ!!!

Δεν το πιστεύω. Του λέω. Δεν σε πιστεύω του λέω, δεν σε πιστεύω, ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ!
Δεν είναι δυνατόν, τρελλάθηκες του λέω. Εδώ δεν τρέχω και δεν φτάνω να καλύπτω τις τρύπες που ήδη είχες, να καλύπτω τα δικά μας έξοδα, να καλύπτω τα έξοδα του συλλόγου και εσύ πας και δημιουργείς καινούργια χρέη; Είσαι με τα καλά σου; ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ! επανλάμβανα σαν να μην μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει.

Για μένα είχε χαθεί η γη κάτω απο τα πόδια μου. Δεν μπορούσα πια να τον εμπιστευτώ ούτε με χρήματα. Τα συναισθηματά μου τα καταπατούσε συνεχώς, τις ανάγκες μου τις αγνοούσε, και τώρα έκανε και κατάχρηση των χρήματων που του εμπιστευόμουν.

Δεν ήθελα να του μιλήσω. Δεν του μίλησα για μια ολόκληρη μέρα. Με έπερνε τηλέφωνο να με θεοπαρακαλάει, να τον συγχωρήσω, να μην τον αφήσω, να μην χαλάσει η φιλία και η σχέση μας. Όλα είχα ξανακούσει. Ήμουν σε παγίδα. Ήταν μέσα στο σπίτι μου στην Αθήνα και μπορούσε ανα πάσα στιγμή να μου πάρει τα πράγματά μου αν τον έδιωχνα. Θα μπορούσε να καταστρέψει το σπίτι που μόλις είχα ανακαινήσει ολοκληρωτικά για μπορουμε να ζούμε εκεί μαζί. Ήμουν σε κατάσταση πανικού. Με είχε στο χέρι του.

Σκεφτόμουν όλα είχαν γίνει μεταξύ μας. Στην περιοδεία που είχαμε κάνει στην Θεσσαλονίκη, θεμελίωσα την φιλία και συνεργασία μας, με ενα δαχτυλίδι. Έκανα αυτή την κάπως "ρομαντική" κίνηση διότι ήθελα να του δείξω πόσο στενά συνδεδεμένη έννοιωθα μαζί του.

Όταν του το έδωσα με ρώτησε φυσικά τι σήμαινε, και του είπα:
"Όπως οι καλόγριες παντρεύονται τον Χριστό, και φοράνε ένα δαχτυλίδι αιώνιας πίστης και φιλίας έτσι και αυτό το δαχυλίδι στο δίνω να το φοράς σαν σύμβολο της πίστης και φιλίας μας."

Κάτι ανάλογο μου είχε πει και ο ίδιος. Μου είχε πει ότι ήταν πιστός σαν σκύλος, και κάτα πάσα πιθανότητα να ήταν σκύλος σε μιά άλλη ζωή, πιστός και τρυφερός σκύλος. Τα είπε και τα πίστεψα. Όπως όλοι οι αυτιστικοί πέρνω και εγώ κατα γράμμα και κατα λέξη όλα όσα μου λένε. Απο την άλλη και όλα όσα λέω και εγώ τα εννοώ και τα πιστεύω κατα γράμμα και κατα λέξη.

Όταν του είπα πως θα μείνω για πάντα μαζί του το εννοούσα και δυστυχώς εξακολούθώ να το εννοώ, έστω και αν ξέρω πως εκείνος πια δεν θέλει να είναι μαζί μου. Το ίδιο εννοούσα και πολλά άλλα που είχα πει, όπως ότι δεν θα τον εγκατέλειπα σε δύσκολες στιγμές, όπως ότι δεν θα το έδιωχνα από το σπίτι μου όπως τον είχε διώξει ο πατέρας του πριν μερικά χρόνια όταν του πήρε την πιστωτική κάρτα χωρίς ν ατο ξέρει και αφαίρεσαι ένα ποσό 3000 ευρώ.

'Ολα όσα του υποσχέθηκα συνεχώς τα έκανα, παρόλο που συνεχώς μου δημιουργούσε νέες καταστάσεις και νέα προβλήματα με τα οποία με φόρτωνε, εγώ κρατούσα τις υποσχέσεις μου.

'Ισως επειδή με έναν πολύ αφελή τρόπο πίστευα πώς και εκείνος θα κρατούσε την δική του υπόσχεση και όταν εγώ κάποια στιγμή θα έφτανα σε στιγμή τρέλλας να δημιουργήσω ένα μεγάλο πρόβλημα όπως αυτά που είχε δημιουργήσει και εκείνος, πως η φιλία και ή σύνδεση που είχαμε θα μπορούσε να τον βοηθήσει να αντέξει, να το στηρίξει και κυρίως να το ξεπεράσει όπως έκανα και εγώ.

Αποφάσησα για δεύτερη φορά να τον συγχωρέσω και να μην χαλάσω την σχέση μας.