Η Αγάπη Νικά!

Γεφυρώνοντας το χάσμα: Μια λεπτομερής άποψη του αυτισμού, απο τον Jim Sinclair

Aυτό το κείμενο ήταν η αφορμή να γνωριστούμε. Είχε κάνει μέσα του την ευχή να γνωρίσει έναν αυτιστικό ενήλικα, που θα του μάθαινε τι είναι ο αυτισμός και θα τον βοηθούσε να γίνει ο καλύτερος εργοθεραπευτής αυτιστικών παιδιών.

Η ευχή του εκλπληρώθηκε. Αλλά, όσα και αν του έμαθα για τον αυτισμό πήγαν χαμένα. Δεν τα έβαλε ποτέ σε πράξη στην σχέση του με εμένα, έπερνε προσωπικά τα ξεσπάσματα άγχους μου, έριχνε λάδι στην φωτιά, όταν βρισκόμουν σε μια τέτοια παράλογη κατάσταση με το να αντιδρά σε αυτά που έλεγα αντί να μου δωσει το ένα και μοναδικό αντίδοτο που του είχα πει πολλές φορές πως είχα ανάγκη: μιά αγκαλιά, μια σφυκτή αγκαλιά!

Είναι αστείο, είχα έναν εργοθεραπευτή που τον ειδέκευα στον αυτισμό δίπλα μου για 2 χρόνια που θεωρούσε τον εαυτό του κυριώς έναν καλό θεραπευτή αλλά ποτέ δεν προσπάθησε να "θεραπεύσει" εμένα!

Ίσως επειδή η όλη επαφή μαζί μου ήταν να πάρει (να μάθει, να αναπτυχθεί, να γνωρίσει, να ταξιδεύσει) και όχι να δώσει σε εμένα. Η αγάπη του και σχέση του με εμένα κράτησε τόσο όσο του ήταν ωφέλημη και μπορούσε να πάρει. Σταμάτησε όταν και εγώ σταμάτησα να δίνω και άρχισα να ζητάω, να θέλω, να απαιτώ κάτι πίσω.

Ένα ήθελα, ένα ζητούσα, ένα έφτασα να απαιτώ όταν όλα τα υπόλοιπα παρακάλια δεν βρήκαν ανταπόκριση: Να με στηρίζει συναισθηματικά όταν βρισκόμουν σε
καταστάσεις μεγάλου άγχους και αντί πέρνει προσωπικά και να απομακίνεται συναισθηματικά απο τα παράλογα λόγια που έλεγα να με αγκαλιάζει σφυκτά!

Δυστυχώς με τα τόσα που κάναμε για τον σύλλογο ήταν πάρα πολύ το άγχος και η κούραση που έκανε τα όρια αντοχής μου στο άγχος πιό χαμηλά καθώς και ο χρόνιος πόνος που έχω λόγω της περιφεριακής νευροπάθειας μου στα χέρια και πόδια που μου δίνουν την αισθηση πως τα χέρια και πόδια παγώνουν και καίγονται συνάμα. Παρόλο τον πόνο και την κινητική δυσκολία που είχα και έχω, έκανα τα καθηκοντά μου και στον σύλλογο, έκανα τα καθηκοντά μου σαν νοικοκυρά στο σπίτι, και τα καθήκοντα μου σαν σύντροφος του και δασκάλα!

Ποτέ δεν το έθεσα σαν δικαιολογία ούτε τον πόνο, ούτε τις κινητικές μου δυσκολίες ώστε να μην ανταπεξέλθω σε όλα όσα θεωρούσα καθήκον μου.

Αλλά έιχα ένα αίτημα, και αυτό ήταν το μόνο που απαιτούσα απο την σχέση μας, να με βοηθά στις στιγμές της απόλυτης αδυναμίας μου, τις στιγμές που το μυαλό μου σταματούσε να σκέφτεται λογικά και έμπαινε σε αυτή την διαδικασία ξεσπάσματος του άγχους μέσα απο ένα ξέσπασμα τυφλού και αδισώπητου θυμού. Του το είχα εξηγήσει πως τυφλώνομαι πνευματικά σε αυτή την κατάσταση, του είχα πει για αυτά τα ξεσπάσματα, και του είχα δώσει και οδηγίες για το πως να τα χειριστεί. Δεν το έκανε. Θεωρούσε πως έπρεπε εγώ να μάθω να μην λέω αυτά που έλεγα μέσα στο ξέσπασμά μου. Όσο και να το ήθελα, δεν το μπορούσα. Κάτι που όλοι οι αυτιστικοί δυστυχώς περνάμε και μετά νοιώθουμε απαίσια για αυτά που έχουμε κάνει ή πει.

Όλα τα άλλα που είχα και μπορούσα να του δώσω, του τα πρόσφερα απλώχερα, τόσο απλώχερα που τα είχε πάρει σαν ένα δεδομένο που του άνηκε και το άξιζε. Ποτέ δεν ένοιωσε πως του τα έδινα όλα αυτά ώστε να μειωθούν μέχρι και να εξαλειφθούν οι όλες άλλες έγνοιες του οι οικονομικο-επαγγελματικές που ήταν δυστυχώς και πολλές και σοβαρές, και να μπορεί να αντέξει πνευματικά και συναισθηματικά το δικό μου αίτημα συναισθηματικής στήριξης.

Δυστυχώς όμως, αυτά που του έδινα οικονομικο-επαγγελματικά, πίστευε πως τα άξιζε. Και αν είχα αιτήματα συναισθηματικά, τότε έπρεπε και εκεί να τον καλύπτω ισάξια. Να τον στηρίζω ΚΑΙ συναισθηματικά, και να το κάνω σωστά διότι δεν έφτανε να του λέω κάτι , έπρεπε να το λέω και την κατάλληλη στιγμή και με τον κατάλληλο τόνο φωνής και με την κατάλληλη στάση, και να το κάνω συχνά όποτε ο ίδιος το είχε ανάγκη.

Όταν δεν τα έκανα όλα αυτά, απομακρυνόταν συναισθηματικά, κλεινόταν στον εαυτό του, με έκλεινε απέξω και με κρατούσε σε μιά κατάσταση συναισθηματικού άγχους. Κάθε φορά που έφευγα για Ολλανδία ώστε να μην φτάνουν τα άγχη μου, η κούραση και ο συχεχής πόνος να προκαλούν ξεσπάσματα σε σημείο να θέλω να απαλλαγώ απο την παρουσία του, έβρισκε τρόπους να με αγχώνει και όταν ήμουν εκεί.

Τον Ιούνιο του 2009, την πρώτη φορά που πήγα Ολλανδία και "χωρίσαμε" λόγω της απόστασης, με την δικαιολογία πως αυτός ο χωρισμός τον πήρε απο κάτω, έκανε κάτι όσο έλλειπα που μου είχε ορκιστεί πριν κάνουμε σχέση πως δεν θα το κάνει ποτέ πιά. Με πέρνει τηλέφωνο στην Ολλάνδια και μου το λέει. Κλαίγοντας και εκλιπαρόντας με να μην τον εγκαταλείψω, να μην χαλάσει η σχέση μας, να μην χαλάσει η φιλία μας και όλα τα σχετικά.

Τότε ακόμη με είχε ανάγκη. Οι πιέσεις που είχε γύρω του σχετικά κυρίως με τα οικονομικά του και την δουλειά του ήταν πολλές και πολύ σοβαρές. Ήξερε πολύ καλά πως άμα χάλαγε η σχέση μας, δεν θα είχε ούτε που να πάει να μείνει, ούτε πως να επιβιώσει οικονομικά. Έτσι λοιπον, η ανάγκη του να τον συγχωρέσω ήταν μεγάλη.

Το ίδιο μεγάλος ήταν ο πόνος και απογοήτευση που ένοιωσα όταν μου είπε τι είχε κάνει. Ένοιωσα απελπισία, διότι δεν ήξερα αν θα μπορούσα ξανά να τον εμεπιστευτώ. Ένοιωσα πως ούτε είχε σεβαστεί την υπόσχεση που μου είχε δώσει αλλά ούτε και τα δικά μου συναισθήματα. Ακόμη αυτό που έκανε είχε και στοιχήσει κάπου 500 ευρώ που ήταν χρήματα που ούτε είχε ούτε θα μπορούσε να καλύψει. Εδώ πάσχιζα να καλύψω τα οικονομικά του θέματα και εκείνος άνοιγε νέες "τρύπες"!

Ώρες και ώρες στο τηλέφωνο να μιλάμε για αυτό το θέμα. Ώρες και ώρες άγχους για μένα. Ούτε που σεβάστηκε ότι είχα φύγει για λίγο ώστε να μπορέσω να ξεκουραστώ απο όλα τα άγχη που βίωνα στην Ελλάδα. Μια χώρα στην οποία είμαι μια ξένη, μια Ολλανδέζα που απλά μιλάει πολυ καλά ελληνικά. Δεν κατανοούσε πόσο με κούραζε το καθημερινό πολιτισμικό σοκ που βίωνα γύρω μου.

Οι δικές του συναισθηματικλες ανάγκες ήταν πρωταρχικές. Έφυγα για να ηρεμήσω αφού ο ίδιος δεν με κάλυπτε συναισθηματικά, αγχώθηκε, έκανε μια τρέλλα, με φόρτωσε με επιπλέον άγχος και με με επιπλέον έξοδα διότι πλήρωσα στο τέλος και όλες τις ατέλειωτες ώρες τηλεφωνικής συνομιλίας Ελλάδας - Ολλανδία!

Εγώ όμως βρήκα μέσα μου και την δύναμη και την αγάπη να τον συγχωρέσω και να μην αφήσω να καταστραφούν όλα όσα είχαμε μαζί. Τις λίγες αλλά έντονες στιγμές, ώρες, μέρες απόλυτης ευτυχίας. Πίστευα πως άμα είχαμε τέτοια δυνατή σύνδεση, όλα τα άλλα θα μπορούσαν να διορθωθούν, να αλλάξουν, να βελτιωθούν. Αρκεί και οι δύο να μέναμε ενωμένοι και να μην αφήναμε τετοιες στιγμές τρέλλας να μας χωρίσουν.

Γύρισα στην Ελλάδα τον Ιούλιο και πήγαμε μαζί 10 μέρες διακοπές στην Αίγινα. Δεν είχα τελικά ούτε ξεκουραστεί ούτε ξεαγχωθεί στην Ολλανδία με αυτό που είχε γίνει. Δεν το έβαλα κάτω. Μιά αλλαγή σκηνικού σκέφτικα θα μας έκανε καλό. Είχαν έρθει και οι ανηψιές μου στην Ελλάδα, οπότε θα τις έβλεπα και αυτές.

Ήταν 10 μέρες άγχους. Η συναισθηματική κάλυψη που είχα αναγκή και που περίμενα πως θα υπάρχει μετά κυρίως που δεν άφησα να χαλάσει η σχέση μας με αυτό που έκανε, δεν υπήρχε. Η επαφή μου με την οικογενειά μου είναι για μένα δύσκολη συναισθηματικά και χωρίς την συναισθηματική κάλυψη που είχα ανάγκη, συνεχίστηκαν οι καβγάδες και τα αιτήματά μου καθώς και η επιθετικότητα που τώρα ήταν επικεντρομένη σε αυτόν, διότι πιά ένοιωθα πως με χρησιμοποιούσε!

Γυρίσαμε Αθήνα και 3 μέρες μετά φύγαμε μαζί για Ολλανδία. Ήταν η τρίτη φορά που ερχόταν Ολλανδία με όλα τα έξοδα καλυμένα. Πίστευα και πάλι πως, εκεί μακριά από όλα τα θέματα του συλλόγου, όλα τα άγχη, όλες τις καταστάσεις, θα βρήσκαμε επιέλους χρόνο να είμαστε μαζί και να βελτιώσουμε την σχέση μας.

Ούτε αυτό έγινε. Τις 20 μέρες που ήταν Ολλανδία τις πέρασε καθημερινά δουλεύοντας, κάνοντας τις απομαγνητοφωνήσεις απο το σεμινάριο του Αττγουντ. Ένοιωθε πως έτσι μου ξεπλήρωνε αυτά που έκανα για εκείνον. Διότι είχα και με αυτά αγχωθεί, μιά και μόνο αν τα τελείωναμε και μπορούσαμε να τα διαθέσουμε θα είχε ο σύλλογος ειδόδημα. Δεκτό. Αλλά...

Απο τις 20 αυτές μέρες δεν έδειξε ούτε μια ερωτισμό, ρομαντισμό, διάθεση να περάσουμε έστω και μια μέρα μαζί σαν ζευγάρι, να αφήσει για λίγο την δουλειά και να ασχοληθεί μαζί μου. Όσο αυτός δούλευε, εγώ έκανα την νοικοκυρά. Μας μαγείρευα (που δεν μου αρέσει ιδιαίτερα να μαγειρεύω, αλλα για να τον ευχαριστήσω μαγείρευα κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό), φρόντιζα τον σκύλο του, καθάριζα και συγύριζα το σπίτι ώστε να είναι ευχάριστο περιβάλον.

Αλλά όσα και αν έκανα, δεν έπερνα αυτά τα λίγα που είχα ανάγκη και ζητούσα. Επαφή σαν ζευγάρι είχαμε ίσως 2 φορές σε αυτές τις 20 μέρες διακοπών. Αυτό γιά μένα ήταν ελάχιστο.

Έφταασε να είναι η μέρα πρίν γυρίσει Ελλάδα. Εγω θα έμενα ακόμη εναν μήνα και θα γυρνούσα αρχές Οκτωβρίου. Ήξερα πως ο ίδιος χρήματα δεν είχε, και σε μια μέρα θα ήταν Ελλάδα με τον σκύλο χωρίς δεκάρα στην τσέπη του. Περίμενα να ανοίξει το θέμα ώστε να δω τι είχε σκοπό να κάνει. Τίποτα. Πέρασε όλη η μέρα και εγώ είχα αγχωθεί μέσα στην αβεβαιότητα, διότι άμα έπρεπε να του δώσω χρήματα, θα έπρεπε να πάω να τραβήξω απο το ΑΤΜ. Έφτασε το απόγευμα. Δεν άντεχα άλλο το άγχος και την αβεβαιότητα.

Ανοίγω συζήτηση που φυσικά με το άγχος που είχα βγήκε επιθετικά. Τον ρωτάω τι θα κάνει, γιατι δεν μου μιλάει, τι περιμένει, τι πρέπει εγώ να κάνω. Τσαντίζεται φυσικά που μιλάω άγρια και επειθετικά. Πάλι καβγάς. Τα νεύρα μου είναι ράκος. Και πληρώνω και προσπαθώ να τον βοηθήσω και μου κάνει τσαλίμια. Όλα δικά του τα θέλει.

Παρόλο τον εκνευρισμό κάθομαι και του μιλάω. Του εξηγώ πως δεν τα κάνω αυτά απο κακία αλλά για να ξέρω και εγώ τι να κάνω πως να τον βοηθήσω, αλλά άμα δεν μου μιλάει καταλήγουμε σε καταστάσεις που δεν ξέρω τι θέλει και εκείνος δεν πέρνει την ευθύνη της κατάστασης που στο κάτω κάτω είναι δική του και όχι δική μου. Μου λέει πως ντρέπεται να μου ζητήσει χρήματα και πως του είναι δύσκολο.

Τον ακούω έκπληκτη! Και δεν ντρέπεται να με αγχώνει; Ούτε ντρέπεται να μου κάνει συναισθηματικούς εκβιασμούς όπως με αυτό που έγινε τον Ιούνιο. Για αυτά δεν είχε ντροπή αλλά για να μου μιήσει ανοιχτά και σωστά σε ενα θέμα που έβλεπε πόσο με άγχωνε είχε ντροπή! Και τα μονά και τα ζυγά δικά του.

Λέγοντας μου πως ντρεπόταν ήξερε πως θα τον λυπόμουν, και θα έκανα πίσω και θα του έδινα χρήματα παρόλο που είχα ορκιστεί μέσα μου όλη την μέρα που περίμενα να ανοίξει το θέμα με συζήτηση, να μην κάνω πίσω να μην με πιάσει για ακόμη μια φορά κορόιδο και να μην του δώσω δεκάρα και να τον αφήσω να βγάλει μόνος του το φίδι απο την τρύπα.

Αλλά ήξερε πως του είχα αδυναμία, πως ότι και να έκανε θα το συγχωρούσα για χάρη της σχέσης και φιλίας μας. Διότι ήξερε πως είχα ποντάρει πολλά επάνω του, με την προυπόθεση του "σε βοηθάω τώρα που με χρειάζεσαι, ώστε όταν και εγώ χρειαστώ βοήθεια να με βοηθήσεις εσύ".

Βλακεία μου βέβαια δίοτι έτσι του έδωσα το πάνω χέρι και το δικαίωμα να μου χρωστάει χωρίς να καλύψω την πλάτη μου και να έχω αποδείξεις για αυτά που του έδινα. Είχα πιστεί απο τα λόγια του πως όλα όσα μου είχε πει, πως θα τα έκανε, θα τα πραγματοποιούσε. Νόμιζα πως ήταν σαν και εμένα τίμιος και με αίσθηση ευθύνης, ένα αρσενικό μου αντίγραφω όπως μου έλεγε θυμωμένα, μια αρσενική Πέρλα, όταν πίστευε πως ο τρόπος που τον έβλεπα ήταν αρνητικός. Αλλά δεν καταλάβαινε πως έβλεπα αυτά που ο ίδιος με είχε πείσει πως είχε μέσα του. Όπως πείθει πολλούς άλλους για αξίες που δεν έχει και όταν βρει τα σκούρα, απαιτήσουν απο αυτόν να εφαρμώσει τις αξίες αυτές, τα παρατάει και φεύγει.

Όπου είχε εργαστεί στο παρελθόν σε κεντρο ή οικοτροφείο και είχαν επενδύσει σε αυτόν βασισμένοι στις αξίες που τους πρόβαλε, απογοητεύτηκαν και χάλασαν την σχέση τους μαζί του. Κανείς απο τους εργοδότες του δεν θέλει να έχει επαφή μαζί του, εκτώς ίσως από ένα κέντρο που δούλεψε εκεί μόνο 3 μήνες και δεν πρόλαβε να τους απογοητεύσει διότι έφυγε μόνος του.

Γυρνάει λοπόν Αθήνα με χρήματα δικά μου στην τσέπη ώστε να επιβιώσει για έναν μήνα μέχρι που να πληρωθεί. Εγω στην Ολλανδια, να προσπαθώ να ξεαγχωθώ. Αλλά ούτε αυτό που το επιτρέπει. Πριν περάσει καλά καλά μήνας, με ξαναπέρνει τηλέφωνο με φωνή βρεγμένης γάτας.

Για δεύτερη φορά μου λέει πως τον έπιασε τρέλλα, απο το άγχος, απο την δική μου έλλειψη κοντά του, απο την κούραση, απο ότι θες και ξαναέκανε αυτό που είχε κάνει τον Ιούνιο αλλά αυτή την φορά με ένα πόσο πολύ μεγαλύτερο. 2500 ευρώ!!!

Δεν το πιστεύω. Του λέω. Δεν σε πιστεύω του λέω, δεν σε πιστεύω, ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ!
Δεν είναι δυνατόν, τρελλάθηκες του λέω. Εδώ δεν τρέχω και δεν φτάνω να καλύπτω τις τρύπες που ήδη είχες, να καλύπτω τα δικά μας έξοδα, να καλύπτω τα έξοδα του συλλόγου και εσύ πας και δημιουργείς καινούργια χρέη; Είσαι με τα καλά σου; ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ! επανλάμβανα σαν να μην μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει.

Για μένα είχε χαθεί η γη κάτω απο τα πόδια μου. Δεν μπορούσα πια να τον εμπιστευτώ ούτε με χρήματα. Τα συναισθηματά μου τα καταπατούσε συνεχώς, τις ανάγκες μου τις αγνοούσε, και τώρα έκανε και κατάχρηση των χρήματων που του εμπιστευόμουν.

Δεν ήθελα να του μιλήσω. Δεν του μίλησα για μια ολόκληρη μέρα. Με έπερνε τηλέφωνο να με θεοπαρακαλάει, να τον συγχωρήσω, να μην τον αφήσω, να μην χαλάσει η φιλία και η σχέση μας. Όλα είχα ξανακούσει. Ήμουν σε παγίδα. Ήταν μέσα στο σπίτι μου στην Αθήνα και μπορούσε ανα πάσα στιγμή να μου πάρει τα πράγματά μου αν τον έδιωχνα. Θα μπορούσε να καταστρέψει το σπίτι που μόλις είχα ανακαινήσει ολοκληρωτικά για μπορουμε να ζούμε εκεί μαζί. Ήμουν σε κατάσταση πανικού. Με είχε στο χέρι του.

Σκεφτόμουν όλα είχαν γίνει μεταξύ μας. Στην περιοδεία που είχαμε κάνει στην Θεσσαλονίκη, θεμελίωσα την φιλία και συνεργασία μας, με ενα δαχτυλίδι. Έκανα αυτή την κάπως "ρομαντική" κίνηση διότι ήθελα να του δείξω πόσο στενά συνδεδεμένη έννοιωθα μαζί του.

Όταν του το έδωσα με ρώτησε φυσικά τι σήμαινε, και του είπα:
"Όπως οι καλόγριες παντρεύονται τον Χριστό, και φοράνε ένα δαχτυλίδι αιώνιας πίστης και φιλίας έτσι και αυτό το δαχυλίδι στο δίνω να το φοράς σαν σύμβολο της πίστης και φιλίας μας."

Κάτι ανάλογο μου είχε πει και ο ίδιος. Μου είχε πει ότι ήταν πιστός σαν σκύλος, και κάτα πάσα πιθανότητα να ήταν σκύλος σε μιά άλλη ζωή, πιστός και τρυφερός σκύλος. Τα είπε και τα πίστεψα. Όπως όλοι οι αυτιστικοί πέρνω και εγώ κατα γράμμα και κατα λέξη όλα όσα μου λένε. Απο την άλλη και όλα όσα λέω και εγώ τα εννοώ και τα πιστεύω κατα γράμμα και κατα λέξη.

Όταν του είπα πως θα μείνω για πάντα μαζί του το εννοούσα και δυστυχώς εξακολούθώ να το εννοώ, έστω και αν ξέρω πως εκείνος πια δεν θέλει να είναι μαζί μου. Το ίδιο εννοούσα και πολλά άλλα που είχα πει, όπως ότι δεν θα τον εγκατέλειπα σε δύσκολες στιγμές, όπως ότι δεν θα το έδιωχνα από το σπίτι μου όπως τον είχε διώξει ο πατέρας του πριν μερικά χρόνια όταν του πήρε την πιστωτική κάρτα χωρίς ν ατο ξέρει και αφαίρεσαι ένα ποσό 3000 ευρώ.

'Ολα όσα του υποσχέθηκα συνεχώς τα έκανα, παρόλο που συνεχώς μου δημιουργούσε νέες καταστάσεις και νέα προβλήματα με τα οποία με φόρτωνε, εγώ κρατούσα τις υποσχέσεις μου.

'Ισως επειδή με έναν πολύ αφελή τρόπο πίστευα πώς και εκείνος θα κρατούσε την δική του υπόσχεση και όταν εγώ κάποια στιγμή θα έφτανα σε στιγμή τρέλλας να δημιουργήσω ένα μεγάλο πρόβλημα όπως αυτά που είχε δημιουργήσει και εκείνος, πως η φιλία και ή σύνδεση που είχαμε θα μπορούσε να τον βοηθήσει να αντέξει, να το στηρίξει και κυρίως να το ξεπεράσει όπως έκανα και εγώ.

Αποφάσησα για δεύτερη φορά να τον συγχωρέσω και να μην χαλάσω την σχέση μας.