Πρόταση Γάμου;;;

Ήταν πιά τέλη Σεπτεμβρίου και τα αισθήματά μου ήταν διχασμένα. Από την μιά ήθελα να ξαναπάω Ελλάδα, αλλά από την άλλη κάτι είχε ραγίσει μέσα μου. Δεν το πίστευα πως έτσι στα καλά καθούμενα 3000 ευρώ είχαν εξαφανηστεί.

Είχα τρελλαθεί να κάνω οικονομίες, παρόλο που ούτως ή άλλως ζούσα μιά πολύ συντηριτική ζωή που με βοηθούσε να χειρίζομαι τα χρήματα που είχα με έναν σωστό και οικονομικό τρόπο διότι ήξερα πως επάνω μου είχαν βασιστεί και το μέλλον της σχέσης μου αλλά και το μέλλον του συλλόγου που για μένα ήταν σαν το παιδί μου. Το να πάει να χάσει αυτά τα χρήματα ήταν έγκλημα, προδοσία στην όλη μου προσπάθεια να στρώνω απο την μιά το μέλλον μας και από την άλλη να τον βοηθάω να στηριχτεί οικονομικά στα πόδια του.

Έπεσαν και αρχές Οκτωβρίου οι εκλογές στην Ελλάδα και έτσι ανέβαλα να γυρίσω μέχρι να τελείωσει και αυτό το θέμα. Έπρεπε όμως να πάω διότι είχαμε προγραμματήσει διάφορες δραστηριλοτητες και συναντήσεις.

Γυρνάω Αθήνα. Έρχεται και με πέρνει απο το αεροδρόμιο με το αυτοκίνητο. Κάθε φορά που ερχόταν είχε πάντα τον Μπλάκυ μαζί. Αυτή την φορά όσο εκείνος έβαζε τις βαλίτσες στο πορτμπαγκάζ, κοιτάω και δεν βλέπω την μουρίτσα του να εμφνίζεται. Παράξενο!
Που είναι ο Μπλάκυ του λέω. Χάθηκε μου λέει. Είχα πάει στα Μέγαρα πριν τρείς μέρες για μια δουλειά και τον άφησα απέξω, και τον έβλεπα, αλλά μετά ήμουν απασχολημένος και όταν βγήκα και τον έψαξα δεν τον βρήκα πουθενά! Τον φώναξα για αρκετή ώρα αλλά δεν ήρθε και αναγκάστηκα να φύγω χωρίς αυτόν. Πήγα ξανά την επόμενη αλλά και πάλι δεν τον βρήκα. Χθες δεν είχα χρόνο να πάω. Πάνε τώρα τρείς μέρες που έχει χαθεί.

Έμεινα άναυδη. Άμα ήταν το δικό μου σκυλί θα είχα κάτσει εκεί όλη μέρα και όλη νύχτα μέχρι να το βρω αντί να το παρατήσω σε ένα σχετικά για αυτό άγνωστο μέρος και να φύγω μετά απο μιά ή δυό ώρες... Έτσι εύκολα τα παρατάει; Ναι έτσι. Αυτό και μόνο θα έπρεπε τότε να μου ήταν μάθημα, αλλά όλα τα δείγματα που μου έδινε η ζωή τα πέρναγα χωρίς να τα προσέχω. Ο έρωτας βλέπετε μας τυφλώνει και μας κάνει να βλέπουμε τα καλά του άλλου να μην δίνουμε και πολλή προσοχή στα αρνητικά. Ήταν κάπου μία μετά τα μεσάνυχτα. Ήμουν κουρασμένη από το ταξίδι και πεινούσα, αλλά το ότι ο Μπλάκυ ήταν κάπου στα Μέγαρα μόνος του, φοβισμένος και αγχωμένος δεν θα με άφηνε ούτε να ησυχάσω ούτε να ηρεμήσω.

Πάμε τώρα στα Μέγαρα του λέω. Πάμε τώρα που είναι βράδυ και είναι πιό ήσυχα να τον ψάξουμε γύρω σε όλη την περιοχή εκεί που ήσασταν όταν τον έχασες, θα φωνάζουμε το όνομάτου μέχρι να μας ακούσει και να τον βρούμε. Δεν γυρνάμε σπίτι χωρίς αυτόν!

Πήγαμε, τον ψάξαμε, τον φωνάξαμε και τον βρήκαμε! Πεινασμένος και κυρίως ο καημένος διψασμένος μετά απο τρείς μέρες χωρίς φαγητό και νερό. Δεν μπορούσα να κατανοήσω πως δεν το είχε κάνει αυτό το ίδιο βράδυ μετά που τον έχασε. Πως δεν είχε ξαναπάει εκεί να τον ψάξει μέχρι το πρωί άμα έπρεπε, μέχρι να τον βρει. Τουλάχιστον τον βρήκαμε και ήσυχη θα μπορούσα να κοιμηθώ. Εκείνος τρείς νύχτες πως είχε κοιμηθεί ενώ ο σκλύλος του ήταν κάπου χαμένος και όχι ασφαλής μαζί του;

Δείγματα πολλά χαρακτήρα που δεν τα έβλεπα. Το είδα σαν βλακεία, σαν να μην το είχε απλά σκεφτεί να πάει να το ψάξει την ίδια νύχτα. Ούτε που το φαντάστηκα πως θα μπορούσε να ήταν συναισθηματικός χειρισμός, να τον λυπηθώ που είχε χάσει τον σκύλο του, και να ξεχάσω που είχε χάσει τα χρήματά μου. Ξουράφι το μυαλουδάκι του! Αλλά η εικόνα που εγώ έβλεπα ήταν ενός ηλιθίου που δεν είχε κάνει τα πάντα να βρει τον σκύλο του. Έναν σκύλο που ο ίδιος τόσο ήθελε, και που σχετικά με αυτή του την απόφαση είχαμε τσακωθεί κανα δυό φορές όταν εγώ του έλεγα και υπενθύμιζα πόση πολλλή ευθύνη είναι η φροντίδα ενός ζώου!!! Ηλίθιος και επιπόλαιος. Αυτή ήταν η εικόνα που μου έδιχνε με τις πράξεις του.

Απο την στιγμή που βρήκαμε τον Μπλάκυ και ένοιωσα καλά που δεν είχε και αυτός χαθεί μαζί με τα χρήματα, και ηρέμησα και έγινε η ευρεσή του μιά θετική εμπειρία που την μοιραστήκαμε, άρχισε να πηγαίνει η σχέση μας όλο και καλύτερα. Ο Κυριάκος ήταν μέλι γάλα. Πήγαινε με τα νερά μου, ήταν τρυφερός, γλυκομίλητος, πρόθυμος, συνεργάσημος, ήταν λίγο πολύ ΤΕΛΕΙΟΣ!!! Για μένα οι τρείς-τέσσερεις βδομάδες που πέρασαμε μαζί ήταν σαν ένας μήνας του μέλιτος. Αν είχα ονειρευτεί μιά τέλεια σχέση, την είδα να πραγματοποιήται σε αυτόν το ένα μήνα. Ευτυχία, τέλεια ευτυχία. Αυτό "αγόρασα" με 3000 ευρώ! Που να το φανταστώ εκείνη την στιγμή πως μόλις 6 μήνες μετά η ζωή μου θα γινόταν μιά κόλαση...

Στα τέλη Οκτωβρίου σκάει μιά νέα βόμβα. Το ότι του είχε έρθει εξόδικο από τις τράπεζες και κινδύνευε να τον πάνε φυλακή μου το είχε πει σε εμαιλ πριν έρθω μετά που μου είπε για τα χρήματα που έχασε. Τώρα μου εμφανίζει νέο θέμα: το ΤΕΒΕ!
Είχε να το πληρώσει κάπου τρεία χρόνια. Σύνολο οφείλόμενου χρέους 7500 ευρώ. Χωρίς έναν διακανονισμό, δεν θα μπορεί να βγάλει μπλόκ αποδείξεων. Χωρλις μπλόκ αποδέιξεων, δεν θα μπορεί να εργαστεί. Χωρίς δουλειά δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να μου επιστρέψει όλα αυτά τα χρήματα. Ήξερε να χειρίζετε τις καταστάσεις και να με φέρνει σε αδιέξοδα! Στις 29 Οκτωβρίου βγάζω απο την τράπεζα το πόσο που ήταν αναγκαίο να γίνει ένας διακανονισμός και να μπορεί να έχει μπλοκ αποδείξεων. Το 1/3 του οφειλόμενου ποσού και του το δίνω να πάει να πληρώσει.

Μιά βδομάδα μετά έληξε και ο μήνας ευτυχίας. Άλλαξε η συμπεριφορά του, άλλαξαν οι τρόποι του, άλλαξε το μέλι γάλα και ξανάρχισε η συναισθηματική απόσταση, τα ξεσπάσματα θυμού μου που τώρα είχαν και δικαίωση μιά και το κενό που ένοιωθα ήταν ακόμη πιό αισθητό μετά απο έναν μήνα τέλειας σχέσης και φυσικά ακόμη πιό ανεξήγητο αφού είχα και πάλι δώσει τόσα χρήματα για να τον βοηθήσω. Το αίσθημα κατάχρησης ήταν και πιό έντονο, και τόσο πιό έντομνες ήταν και οι βρησιές μου με στόχο τον εγωισμό του στα ξεσπάσματα θυμού μου. Για πρώτη φορά τον είπα ηλίθιο κατάμουτρα. Δεν μου το συγχώρεσε αυτό ποτέ!

Για αυτόν, όπως ανέφερε 6 μήνες μετά, είχε τελείωσει εκεί συναισθηματικά η σχέση μας. Τα είχα καταπατήσει όλα είπε, τον κακοποιούσα λεκτικά μιά και τον είχα πει και ηλίθιο που δεν ήταν κατά την γνώμη του. Άδικη κατηγόρια δηλαδή από μέρους μου.

Το ότι χρησιμοποιούσε κάθε ευκαιρία ώστε να καλύπτει τις ανάγκες του και μόνο το έβλεπε σαν κάτι απόλυτα φυσιολογικό μιά και εγώ δεν του έδινα ούτε τις ευκαιρίες, ούτε τα περιθώρια, ούτε το συναισθηματικλό υπόβαθρο όπως έλεγε να εκφράσει προς εμένα όλα τα βαθειά συναισθήματα που ένοιωθε!

Παρόλη την κακοποιήση, έκανε ο καημένος κουράγιο και κατάπινε τον πόνο του. Έκλαιγε τα βράδια μοναχός όσο κοιμόμουν. Έτσι είπε αργότερα. Όταν του είπα να πάμε Ολλανδία ξανά για Χριστούγεννα, το δέχθηκε μόνο και μόνο μάλλον για χάρη μου. Κάπου ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, στις 3 μετά τα μεσάνυχτα, μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο να κοιτάμε το χιόνο να πέφτει, με ρώτησε αν ήθελα να παντρευτούμε.

Ήταν ο μόνος και ο πρώτος που μου το είχε ποτέ ζητήσει. Κάποτε, χρόνια πριν είχα πει, πως ο πρώτος που θα το ζητούσε θα έλεγα "ναι", αλλά τώρα εδώ, έτσι ξαφνικά και μετά απο όλα που είχαν προηγηθεί, είπα "οχι". Δεν το θεωρώ αναγκαίο του είπα, ένα χαρτί δεν με δένει με κάποιον. Η καρδιά μου με δένει και αυτή είναι δεμένη μαζί σου.
Για πάντα, απο την στιγμή που σου έδωσα το δαχτυλίδι μέχρι να πεθάνω. Ήταν, είναι και θα είναι.

Είχες κάνει μιλα ευχή κάποτε να γνωρίσεις έναν αυτιστικό, και έναν μήνα μετά γνώρισες εμένα. Σου έγραψε σαν Star (Αστέρι) στο μπλογκ σου και αυτή ήταν και η αρχή της φιλίας και σχέσης μας, ήμουν το αστέρι και ήσουν η ευχή που το έκανε να πέση στην αγκαλιά σου, να σε συναντήσει να σε αγαπήσει και να την αγαπήσεις κατι που και οι δυό συμφωνήσαμε πως θα είναι για πάντα.

Εγώ ένοιωθα παντρεμένη μαζί του, οπότε το να παντρευτούμε απλά μόνο πρόσθετα έξοδα και πολύπλοκες καταστάσεις θα έφερνε μέσα σε ήδη πολύπλοκες καταστάσεις που βιώναμε. Δεν το είδα σαν κάτι ρομαντικό, μιά και δεν το ζήτησε με τον ρομαντικό τρόπο με ένα δαχτυλίδι. Χιόνιζε έξω και ήταν όλα άσπρα σαν τούρτα γαμπριάτικη, αλλά κάπου η ερώτηση του με βρήκε άκρως απροετοίμαστη!

Στις 11 Ιανουαρίου γυρίσαμε πάλι Ελλάδα. Η συναισθηματική απόσταση μεταξύ μας όλο και μεγάλωνε. Ίσως η αρνησή μου να τον παντρευτώ τον είχε κάνει να νοιώθει πως τον απέρριψα και να τον έκανε να κλειστεί ακόμη πιό ερμητικά μέσα του. Το κένο πια ήταν ορατό. Δεν με άγγιζε, δεν με φιλούσε, δεν με ακουμπούσε καν πιά καθόλου. Ξαναφέυγω για Ολλανδία στα τέλη Φεβρουαρίου, για μόνο δυόμιση βδομάδες.

Μιλάμε μέσω Skype και που και που τηλεφώνου. Ακόμη και αυτή η επαφή μαζί του με κουράζει συναισθημαικά. Όταν μιλάμε είναι για θέματα της δουλειάς του, τα περιστατικά που με συμβουλεύεται, που τα αναλύουμε μαζί και του δίνω λύσεις όπου ο ίδιος δεν βρήσκει, για θέματα του συλλόγου και τέτοια επιφανιακά. Η μοναξία που νοιώθω είναι τεράστια και παρόλο που μέσα μου αναζητάω να ακούσω τον ήχο της φωνής του τα λόγια του με πονάνε διότι δεν καλύπτουν αυτά που τόσο θέλω να μου πούν.

Όσο πιό πολύ μιλάει και δεν μου λέει αυτά που θέλω να ακούσω, λόγια αγάπης, λόγια πόθου, κάτι τέλος πάντων, τόσο με έκνευρίζει διότι νοιώθω πως και πάλι με χρησιμοποιεί να καλύπετι τις επαγγελματικές του ανάγκες αλλά χωρίς να καλύπτει τις δικές μου. Κάποιες φορές πέρνει τηλεφωνο το βράδυ που γυρνάει στο σπίτι στην Γλυφάδα αλλά δεν το απαντάω. Την άλλη μέρα λέω πως είχα πάει να κοιμηθώ και δεν το άκουσα.

Νοιώθω παγιδευμένη. Νοιώθω σαν ηλίθια που την χρησιμοποιεί. Εκείνος απο πλευράς του νοιώθει πως απομακρύνομαι, πως τον απορρύπτω, πως δεν τον αγαπάω. Ένα κένο αναμεσά μας χωρίς γέφυρα. Εγώ το γεφυρώνω κάθε φορά που τσακωνόμαστε και δεν μιλάμε, είμαι πάντα η πρώτη που ξανακάνει την κίνηση επανένωσης, η πρώτη που θα πάρει τηλέφωνο, που θα στείλει εμαιλ.

Εκείνος περιμένει, ίσως με αγωνία, ίσως και με φόβο, αλλά κίνηση δεν κάνει. Όπως και με τον σκύλο. Είχε αγωνία αλλά αντί να πάει να τον ψάξει πήγε σπίτι να κοιμηθεί και περίμενε να έρθω εγώ να λύσω εγώ το πρόβλημα... Αυτό με κουράζει. Νοιώθω άδεια συναισθηματικά αλλά οι απαιτήσεις τις σχέσης πολλές και δεν με γεμίζουν συναισθηματικά. Γυρνάω Ελλάδα στις 11 Μαρτίου ακόμη πιό κουρασμένη απο ότι έφυγα.

Πάνε τώρα 3 μήνες. Και είμαι ακόμη εδώ κολλημένη, μόνη, σε κατάθλιψη και περιμένω...
Όλες μου οι προσπάθειες να χτίσω ξανά την γέφυρα απέτυχαν, εκείνος δεν θέλει πιά καμία σχέση μαζί μου, καμία επικοινωνία. Αλλά είμαι αυτιστική και μου έγινε εμμονή διότι μέσα μου ήμουν και πάλι απροετοίμαστη, όλα τα δεδομένα που είχα μου έλεγαν πως αυτή την φορά ήταν η σειρά του να με συγχωρήσει, να κάνει την κίνηση της επανασύνδεσης, να δείξει την υπομονή και αγάπη, να δεχθεί και να ξεπεράσει την δική τρέλλα, την δική μου παράλογη κίνηση, το δικό μου λάθος, την δική μου έστω προδοσία και να πολεμήσει, να δώσει μάχη για να μείνουμε μαζί στην φιλία και σχέση μας.

Αλλά ο Κυριάκος δεν είναι έτσι, είναι άνθρωπος που κοιτά τον εαυτό του, πρωταρχικά τις ανάκγες του, τον πόνο του, τον φόβο του, την απογοήτευσή του, τις συναισθηματικές του πληγές, την αδικία που εκείνος ένοιωθε απο τις επιθέσεις μου, την κακοποίηση που του έκανα με τις βρθσιές μου... Γι' αυτόν όταν του είπα να φύγει την Παρασκευη το πρωί στις 7 Μαΐου όλα είχαν τελειώσει, έγω φταίω μου είπε που εξάντλησα την τόση αγάπη που μου είχε, που δεν την αποδεχόμουν όταν μου την έδινε, που δεν την τροφοδοτούσα ή ανταπέδιδα, που δεν του έλεγα ευχαριστώ ή μπράβο, που είχα πολλές και παράλογες απαιτήσεις απο εκείνον ενώ εκείνος μου συμπαραστεκόταν υπομονετικά και μου έδινε την αγάπη του απλώχερα...

Εγώ όμως νοιώθω σαν τον Μπλάκυ, όταν είχε χαθεί μόνος και διψασμένος, να έρθει να με ψάξει να με αναζητήσει να μου δείξει ότι η υπαρξή μου στην ζωή του δεν ήταν μια επιπόλαια ευχή για να ικανοποιήσει ένα δικό του όνειρο... και τώρα που νοιώθει πως έκανε αρκετά για μένα να πάει ήσυχος να κοιμηθεί ενώ εγώ δεν είμαι εκει!