Το Τελευταίο Κεφάλαιο

Ξέρω πως με έχεις διαγράψει οριστικά από την ζωή σου και από την μνήμη σου, Κυριάκο.

Ξέρω πως νοιώθεις προδομένος, αδικημένος, κακοποιημένος απο μένα μέσα στην σχέση που είχαμε. Ξέρω πως έφυγες γιατί δεν άντεχες πιά να είσαι μαζί με κάποιον που πιστεύεις πως δεν σε αγαπούσε, αλλά που σε πλήγωνε και σε χρησιμοποιούσε. Ξέρω πως νοιώθεις πως μου έδωσες όλη σου την αγάπη και πως την πήρα, την μάσησα και στην έφτυσα κατάμουτρα. Ξέρω πως δεν θες καμία πιά επαφή μαζί μου, και πως έχεις χτίσει αόρατους τοίχους ώστε να μην μπορώ να σε πλησιάσω.

Τα δέχομαι όλα αυτά αφού είναι η δική σου αλήθεια και πραγματικότητα. Εσύ όμως μπορείς να δεχθείς ότι σε όλα αυτά συνέβαλε και η δική σου συμπεριφορά, το παρελθόν σου και τα λάθη του είχες κάνει πριν με γνωρίσεις και που τα έφερες μαζί σου στην σχέση αυτή, οι υποσχέσεις που έδινες και δεν κρατούσες, και οι εκλογές που έκανες απέναντί μου κατά την διάρκεια της σχέσης και συνεργασίας μας;

Όταν εσύ έκανες ξανά λάθη κατά την διάρκεια της σχέσης μας, σε στιγμές άγχους και τρέλλας, το θεωρούσες σωστό μιά και σε αγαπούσα να σου δίνω μιά δεύτερη, και τρίτη και όσες ευκαιρίες είχες ανάγκη ώστε να δείξεις πως μπορείς να τα διορθώσεις και να μάθεις πως να γίνεις καλύτερος απο τα λάθη αυτά.

Εσύ γιατί δεν τηρείς την ίδια στάση με έμενα και δεν μου δίνεις την ευκαιρία ή όσες ευκαιρίες χρειάζομαι μέχρι να διορθώσω και να μάθω απο τα λάθη μου; Γιατί τώρα που έφτασα εγώ σε καταστάσεις πολύ δύσκολες όπως ήσουν εσύ πριν 2 χρόνια, σηκώνεις τα χέρια και λες "έδωσα αρκετά" και αποζητάς την ελευθερία σου, την ευτυχία σου και ψυχική ισορροποία σου μακριά απο εμένα;

Όταν δίνεις όρκο παντοτινής πίστης και φιλίας γιατί αυτός ο όρκος είναι αποδεκτός μόνο όσο εσύ έχεις ανάγκη στήριξης και δεν είναι πιά αποδεκτός όταν νοιώθεις πως ο άλλος σε φορτώνει καταστάσεις που εσύ πιά δεν θες στην ζωή σου;

Γιατί αλλάζεις μετά και τα δεδομένα αυτού του όρκου και λες πως μια φιλία μπορεί να είναι από κοντά και απο μακριά και να είναι έτσι ή και αλλοιώς, πως και η φιλία μπορεί να αλλάξει και να μεταβληθεί, και άλλα τέτοια αόριστα;

Γιατί έλεγες πως είσαι σαν και εμένα και πως όλα αυτά που σου έλεγα για τον αυτισμό, τα ένοιωθες και εσύ και πως ήσουν και εσύ αυτιστικός ενώ τώρα όλα αυτά που κάνεις δεν δείχνουν έναν χαρακτήρα ή αποφάσεις ενός αυτιστικού;

Γιατί ενώ ήξερες πως ήμουν αυτιστική περίμενες να σου δείχνω την αγάπη μου σε μορφή συναισθήματος, ενώ ήξερες πολύ καλά (και από τις τόσες και τόσες ομιλίες που κάνω) πως αυτό ήταν για μένα φύση αδύνατο και όταν στην έδειχνα την αγάπη με χειροπιαστή μορφή, υλική μορφή, απτή μορφή, δεν την έβλεπες αλλά τα θεωρούσες αυτά που έκανα απλές και αυτονόητες πράξεις που υποχρεούται να κάνει κάποιος μέσα σε μια στενή σχέση και συμβίωση;

Γιατί μου είπες πως όσα δώρα και αν σου έκανα, όσα ύλικα αγαθά και να σου δώσω είναι άδεια, πως δεν έχουν αξία για σένα διότι δεν στα δίνω με συναίσθημα; Τι άλλο ήταν αυτό που σου έδινα αν όχι μια χειροπιαστή μορφή του συναισθήματος της αγάπης που είχα για σένα; ... και δυστυχώς ακόμη έχω. Γιατί δεν μπορούσες να δεις πως όσα πιό πολλά σου έδινα τόσο πιό πολύ σου έδειχνα το βάθος αυτής της αγάπης μου;

Γιατί με κατηγόρησες πως σε είχα για σωφέρ, χαμάλη και υδραβλικό, όταν και εγώ εξίσου είχα γίνει μαγείρισα, καθαρίστρια, και εκπαιδεύτρια του σκλυλου σου ώστε να σου προσφέρω την σπιτική θαλπωρή και την οικογένεια που τόσο ήθελες;

Γιατί μίλαγες για θέματα κοινωνικού δικαίου, κοινωνικής αλλαγής και την προώθηση της σωστής εικόνας του αυτισμού, όταν τώρα όλα αυτά ξαφνικά δεν σε ενδιαφέρουν πιά; Ήταν όλα αυτά τόσο συνδεδεμένα μαζί μου, που έχασαν τώρα την αξία τους;

Γιατί αγνοείς το γεγονός ότι και εγώ αλλά και ο σύλλογος στάθηκαν αφορμή να γίνεις πιό γνωστός επαγγελματικά, να εδραιώσεις την καρριέρα και το όνομα σου στον επαγγελματικό χώρο, και να αυξήσεις το εισόδημά σου;

Γιατί λες τώρα πως κατά την γνώμη σου δεν βλέπεις καν την ανάγκη να υπάρχει αυτός ο σύλλογος μετά που έφυγες και παράτησες τις υποχρεώσεις σου προς αυτόν και τα μέλη του;

Γιατί ξαφνικά έγινε η καρριέρα σου και η οικονομική σου αποκατάσταση το επίκεντρο της προσοχής σου, όταν επι δύο χρόνια μου έλεγες πως αυτά δεν ήταν κάτι βασικό για σένα αλλά μετρούσαν πάνω απο όλα τα συναισθήματα, η πίστη του ενός στον άλλο, η φιλία μας, η συνεργασία μας, ο σύλλογος, ο αυτισμός, κτλ.; Που πήγαν τώρα για σένα όλες αυτές οι αξίες;

Πως είναι δυνατόν να λες πως με αγάπησες πολύ και βαθειά και τώρα μόλις έναν μήνα μετά να έχεις μιά άλλη αγάπη και να έχεις νέα σχέση; Ενω εγώ ακόμη δεν κατάφερνω να ξεπεράσω το γεγονός ότι χωρίσαμε...

Γιατί είπες στην Λία πως από τον Οκτώβριο είχε λήξη η σχέση για σένα αλλά τον Δεκέμβριο δέχθηκες να έρθεις μαζί μου στο Άμστερνταμ και μου ζήτησες να παντρευτούμε;

Γιατί δεν έφευγες απο αυτή την σχέση που κακοπερνούσες όσο δεν είχες που να πας να κοιμηθείς και είχες ακόμη χρέη και κινδύνευες να πας φυλακή και να χάσεις την δουλεία σου;

Πως θες να πιστέψω ότι έμενες μόνο για μένα και για χάρη της άγαπης και φιλίας μας όταν απο την μιά δεν με κάλυπτες συναισθηματικά όπως το χρειαζόμουν και από την άλλη έπερνες ότι σε βόλευε;

Γιατί ποτέ δεν κατανόησες πως σαν αυτιστική θα έπερνα κατά λέξη όλα όσα μου έλεγες και όταν δεν μου ζητούσες αγκαλιά αλλά ζητούσες χρήματα για να μην πας φυλακή απο τα χρέη, θα σου έδινα αυτό που μου έλεγες ότι χρειάζεσαι σαν δείγμα της αγάπης μου;

Γιατί δεν μου είπες αγκαλιασέ με γιατί φοβάμαι πως θα πάω φυλακή αλλά είπες χρειάζομαι να πληρώσω τις δόσεις για να μην πάω φυλακή αν για σένα ήταν πιό βασικό το συναίσθημα απο το υλικό χρήμα; Εγώ σου έδινα σαν ένδειξη αγάπης αυτό που εσύ μου έλεγες πως χρειαζόσουν... ό,τι ζητούσες στο έδινα!

Γιατί δεν μπορείς να δεις πως ενώ σου έδινα ακριβώς ότι ζητούσες, εσύ δεν μου έδινες ότι εγώ ζητούσα αλλά ότι εσύ νόμιζες πως έπρέπε να δώσεις, που κυρίως ήταν πράγματα που έκανες για τον σύλλογο και όχι για μένα προσωπικά, και όταν δεν τα αναγνώριζα αυτά που έδινες και δεν σου έλεγα ευχαριστώ ή μπράβο, αλλά σε κατηγορούσα πως με παραμελούσες συναισθηματικά, αυτό σε ενοχλούσε και πλήγωνε;

Γιατί ενώ μου είχες πει πως προτειμάς κάποιος να σου λέει τι σκέφτεται και τι τον ενοχλεί παρά να σε προδώσει, και σου έλεγα σε ταχτικά διαστήματα το παράπονο που είχα σχετικά με την συναισθηματική κάλυψη, εσύ δεν μου έλεγες τίποτα, ούτε άνοιγες συζήτηση όταν κάτι που έκανα σε ενοχλούσε, παρά μόνο τα έβγαζες αυτά που είχες μαζεμένα σαν αντεπίθεση ενός δικού μου ξεσπάσματος;

Γιατί μου τα μάζευες και έφυγες και με πρόδοσες, ενώ θα μπορούσαμε να κάτσουμε να τα μιλήσουμε όλα αυτά ανά διαστήματα και να βρούμε λύσεις ώστε να μην καταστραφούν όλα όσα χτίσαμε με τόσο κόπο, άγχος και έξοδα τα δύο αυτά χρόνια;

Πως μπορείς τόσο εύκολα και γρήγορα να τα διαγράψεις όλα αυτά που κάναμε για δύο χρόνια; Τόση λίγη αξία είχαν γιά σένα;

Τα έγραψα αυτά πριν σου μιλήσω σήμερα στις 7.30 μμ στο τηλέφωνο. Πήρα στο σπίτι των γονιών σου με την ελπίδα πως θα καταφέρω να σε πείσω να κάτσουμε και να μιλήσουμε όλα αυτά που σε ρωτάω γιατί. Η φωνή σου ήταν γεμάτη θυμό, ψυχρή, εκνευρισμένη, απειλιτική. Αυτά που είπες ήταν τραγικά. Σαν αυτά τα δύο χρόνια μαζί μου να ήταν μιά κόλαση για σένα που έπρεπε να περάσεις, έτσι είπες. Για να ξεπεράσεις αυτή την κόλαση διέγραψες όλα όσα ζήσαμε μαζί, όλα τα καλά και τα ευχάριστα ήταν πιά ένα τίποτα.

Μου μιλούσες και η φωνή σου ήταν η γνώριμη αλλά ήσουν ένας άνθρωπος που δεν ήξερα, έλεγες πράγματα απίστευτα, σαν να μου περιέγραφες καταστάσεις που δεν είχαν ποτέ υπάρξει, άλλαζες τα δεδομένα ώστε να ταιριάζουν με την τωρινή σου πραγματικότητα, σαν να έπειθες τον εαυτό σου πως σαν ένας ήρωας πέρασες απο την κόλαση, επιβίωσες και τώρα με νέα δύναμη προχωράς μπροστά αφήνοντας όλα τα δεινά σου πίσω. Και εγώ ήμουν όλα αυτά τα δεινά. Πουθενά δεν άκουσα τις δικές σου ευθύνες. Ήταν σαν όλα να σου συνέβαιναν και εσύ ήσουν το άκακο θύμα που με σθένος ψυχής τώρα καταφέρνει να επιβιώσει και προχωρήσει μπροστά! Σε άκουγα και δεν πίστευα τα αυτιά μου.

Όλα όσα έκανα για να σε βοηθήσω ήταν στην μνήμη σου μειδαμινά κομμάτια, χωρίς καμία σημαντική αξία ή ουσία, το μόνο που είχες κρατήσει ήταν μια άκρως προσωπική μου συνομιλία με μιά φίλη μου στο ΜΣΝ, στις 7 Σεπτεμβρίου 2009, μιά μέρα μετά που θυμωμένη και πληγωμένη που έχασες τα 2500 ευρώ είχα πει διάφορα άσκημα πράγματα για σένα. Μιά συνομιλία που ήταν στον υπολογιστή σου κατά λάθος και την οποία διάβασες χωρίς την συγκαταθεσή μου στις 2 Απριλίου 2010!

Αυτή η συνομιλία ήταν είπες για σένα η λήξη της σχέσης μας διότι απο αυτά που έγραφα κατάλαβες πως δεν αγαπούσα αλλά μεταχειριζόμουν, αλλά παρέμεινες να ζεις στο σπίτι μου ακόμη έναν μήνα. Γιατί δεν έφυγες τότε; Γιατί θα συνέχιζες να ζεις στο σπίτι μου αν δεν σε είχα διώξει;

Είχα μείνει άναυδη να σε ακούω, μίλαγες και δεν απαντούσα, έβγαζες όλο σου το φαρμάκι, λέγοντάς μου πως έγω σκότωσα και την πιθανότητα να παραμείνουμε φίλοι διότι γράφω αυτό το μπλόγκ και βγάζω στην φόρα προσωπικά σου θέματα, και όχι μόνο δεν θες επαφή μαζί μου αλλά σου είμαι πιά εντελώς αδιάφορη, και έχεις προχωρήσει μπροστά, ετυχισμένος με μιά σχέση...

Μετά που έκλεισες το τηλέφωνο ξαναείδα το βίντεο, αυτό που σε έιχα βάλει να γράψεις στις 11 Αυγούστου 2009, όταν κάναμε την συζήτηση μιάς περίπου ώρας στην κουζίνα, που σου έλεγα όλα όσα με ένοχλούσαν στην σχέση μας, στην συμπεριφορά σου, στο πως δεν μπορώ να σου μιλήσω (αλλά πάντα το προσπαθούσα μιά το είχες ζητήσει να το κάνω παρά να σε προδώσω!)... Ίσως καλά που την έχω αυτή την συζήτηση διότι θα μπορούσες εύκολα να με βγάλεις τρελλή με αυτά που είπες σήμερα στο τηλέφωνο.

Είδα και άλλα βίντεο που είχαμε τραβήξει στην ίδια κουζίνα με το "διαμέρισμα στην Γλυφάδα", στο Άμστερνταμ και αλλού. Τουλάχιστον εγώ ξέρω πως όσα εγώ θυμάμαι έχουν υπάρξει, έχουν συμβεί, είναι αληθινά.

Ξέρω πως όσο και να σε αγαπώ δεν είσαι πιά ο Κυριάκος που εγώ γνώρισα, είσαι ένας άλλος, κάποιος άγνωστος. Ο δικός μου Κυριάκος πέθανε.