Ξέρω πως με έχεις διαγράψει οριστικά από την ζωή σου και από την μνήμη σου, Κυριάκο.
Ξέρω πως νοιώθεις προδομένος, αδικημένος, κακοποιημένος απο μένα μέσα στην σχέση που είχαμε. Ξέρω πως έφυγες γιατί δεν άντεχες πιά να είσαι μαζί με κάποιον που πιστεύεις πως δεν σε αγαπούσε, αλλά που σε πλήγωνε και σε χρησιμοποιούσε. Ξέρω πως νοιώθεις πως μου έδωσες όλη σου την αγάπη και πως την πήρα, την μάσησα και στην έφτυσα κατάμουτρα. Ξέρω πως δεν θες καμία πιά επαφή μαζί μου, και πως έχεις χτίσει αόρατους τοίχους ώστε να μην μπορώ να σε πλησιάσω.
Τα δέχομαι όλα αυτά αφού είναι η δική σου αλήθεια και πραγματικότητα. Εσύ όμως μπορείς να δεχθείς ότι σε όλα αυτά συνέβαλε και η δική σου συμπεριφορά, το παρελθόν σου και τα λάθη του είχες κάνει πριν με γνωρίσεις και που τα έφερες μαζί σου στην σχέση αυτή, οι υποσχέσεις που έδινες και δεν κρατούσες, και οι εκλογές που έκανες απέναντί μου κατά την διάρκεια της σχέσης και συνεργασίας μας;
Όταν εσύ έκανες ξανά λάθη κατά την διάρκεια της σχέσης μας, σε στιγμές άγχους και τρέλλας, το θεωρούσες σωστό μιά και σε αγαπούσα να σου δίνω μιά δεύτερη, και τρίτη και όσες ευκαιρίες είχες ανάγκη ώστε να δείξεις πως μπορείς να τα διορθώσεις και να μάθεις πως να γίνεις καλύτερος απο τα λάθη αυτά.
Εσύ γιατί δεν τηρείς την ίδια στάση με έμενα και δεν μου δίνεις την ευκαιρία ή όσες ευκαιρίες χρειάζομαι μέχρι να διορθώσω και να μάθω απο τα λάθη μου; Γιατί τώρα που έφτασα εγώ σε καταστάσεις πολύ δύσκολες όπως ήσουν εσύ πριν 2 χρόνια, σηκώνεις τα χέρια και λες "έδωσα αρκετά" και αποζητάς την ελευθερία σου, την ευτυχία σου και ψυχική ισορροποία σου μακριά απο εμένα;
Όταν δίνεις όρκο παντοτινής πίστης και φιλίας γιατί αυτός ο όρκος είναι αποδεκτός μόνο όσο εσύ έχεις ανάγκη στήριξης και δεν είναι πιά αποδεκτός όταν νοιώθεις πως ο άλλος σε φορτώνει καταστάσεις που εσύ πιά δεν θες στην ζωή σου;
Γιατί αλλάζεις μετά και τα δεδομένα αυτού του όρκου και λες πως μια φιλία μπορεί να είναι από κοντά και απο μακριά και να είναι έτσι ή και αλλοιώς, πως και η φιλία μπορεί να αλλάξει και να μεταβληθεί, και άλλα τέτοια αόριστα;
Γιατί έλεγες πως είσαι σαν και εμένα και πως όλα αυτά που σου έλεγα για τον αυτισμό, τα ένοιωθες και εσύ και πως ήσουν και εσύ αυτιστικός ενώ τώρα όλα αυτά που κάνεις δεν δείχνουν έναν χαρακτήρα ή αποφάσεις ενός αυτιστικού;
Γιατί ενώ ήξερες πως ήμουν αυτιστική περίμενες να σου δείχνω την αγάπη μου σε μορφή συναισθήματος, ενώ ήξερες πολύ καλά (και από τις τόσες και τόσες ομιλίες που κάνω) πως αυτό ήταν για μένα φύση αδύνατο και όταν στην έδειχνα την αγάπη με χειροπιαστή μορφή, υλική μορφή, απτή μορφή, δεν την έβλεπες αλλά τα θεωρούσες αυτά που έκανα απλές και αυτονόητες πράξεις που υποχρεούται να κάνει κάποιος μέσα σε μια στενή σχέση και συμβίωση;
Γιατί μου είπες πως όσα δώρα και αν σου έκανα, όσα ύλικα αγαθά και να σου δώσω είναι άδεια, πως δεν έχουν αξία για σένα διότι δεν στα δίνω με συναίσθημα; Τι άλλο ήταν αυτό που σου έδινα αν όχι μια χειροπιαστή μορφή του συναισθήματος της αγάπης που είχα για σένα; ... και δυστυχώς ακόμη έχω. Γιατί δεν μπορούσες να δεις πως όσα πιό πολλά σου έδινα τόσο πιό πολύ σου έδειχνα το βάθος αυτής της αγάπης μου;
Γιατί με κατηγόρησες πως σε είχα για σωφέρ, χαμάλη και υδραβλικό, όταν και εγώ εξίσου είχα γίνει μαγείρισα, καθαρίστρια, και εκπαιδεύτρια του σκλυλου σου ώστε να σου προσφέρω την σπιτική θαλπωρή και την οικογένεια που τόσο ήθελες;
Γιατί μίλαγες για θέματα κοινωνικού δικαίου, κοινωνικής αλλαγής και την προώθηση της σωστής εικόνας του αυτισμού, όταν τώρα όλα αυτά ξαφνικά δεν σε ενδιαφέρουν πιά; Ήταν όλα αυτά τόσο συνδεδεμένα μαζί μου, που έχασαν τώρα την αξία τους;
Γιατί αγνοείς το γεγονός ότι και εγώ αλλά και ο σύλλογος στάθηκαν αφορμή να γίνεις πιό γνωστός επαγγελματικά, να εδραιώσεις την καρριέρα και το όνομα σου στον επαγγελματικό χώρο, και να αυξήσεις το εισόδημά σου;
Γιατί λες τώρα πως κατά την γνώμη σου δεν βλέπεις καν την ανάγκη να υπάρχει αυτός ο σύλλογος μετά που έφυγες και παράτησες τις υποχρεώσεις σου προς αυτόν και τα μέλη του;
Γιατί ξαφνικά έγινε η καρριέρα σου και η οικονομική σου αποκατάσταση το επίκεντρο της προσοχής σου, όταν επι δύο χρόνια μου έλεγες πως αυτά δεν ήταν κάτι βασικό για σένα αλλά μετρούσαν πάνω απο όλα τα συναισθήματα, η πίστη του ενός στον άλλο, η φιλία μας, η συνεργασία μας, ο σύλλογος, ο αυτισμός, κτλ.; Που πήγαν τώρα για σένα όλες αυτές οι αξίες;
Πως είναι δυνατόν να λες πως με αγάπησες πολύ και βαθειά και τώρα μόλις έναν μήνα μετά να έχεις μιά άλλη αγάπη και να έχεις νέα σχέση; Ενω εγώ ακόμη δεν κατάφερνω να ξεπεράσω το γεγονός ότι χωρίσαμε...
Γιατί είπες στην Λία πως από τον Οκτώβριο είχε λήξη η σχέση για σένα αλλά τον Δεκέμβριο δέχθηκες να έρθεις μαζί μου στο Άμστερνταμ και μου ζήτησες να παντρευτούμε;
Γιατί δεν έφευγες απο αυτή την σχέση που κακοπερνούσες όσο δεν είχες που να πας να κοιμηθείς και είχες ακόμη χρέη και κινδύνευες να πας φυλακή και να χάσεις την δουλεία σου;
Πως θες να πιστέψω ότι έμενες μόνο για μένα και για χάρη της άγαπης και φιλίας μας όταν απο την μιά δεν με κάλυπτες συναισθηματικά όπως το χρειαζόμουν και από την άλλη έπερνες ότι σε βόλευε;
Γιατί ποτέ δεν κατανόησες πως σαν αυτιστική θα έπερνα κατά λέξη όλα όσα μου έλεγες και όταν δεν μου ζητούσες αγκαλιά αλλά ζητούσες χρήματα για να μην πας φυλακή απο τα χρέη, θα σου έδινα αυτό που μου έλεγες ότι χρειάζεσαι σαν δείγμα της αγάπης μου;
Γιατί δεν μου είπες αγκαλιασέ με γιατί φοβάμαι πως θα πάω φυλακή αλλά είπες χρειάζομαι να πληρώσω τις δόσεις για να μην πάω φυλακή αν για σένα ήταν πιό βασικό το συναίσθημα απο το υλικό χρήμα; Εγώ σου έδινα σαν ένδειξη αγάπης αυτό που εσύ μου έλεγες πως χρειαζόσουν... ό,τι ζητούσες στο έδινα!
Γιατί δεν μπορείς να δεις πως ενώ σου έδινα ακριβώς ότι ζητούσες, εσύ δεν μου έδινες ότι εγώ ζητούσα αλλά ότι εσύ νόμιζες πως έπρέπε να δώσεις, που κυρίως ήταν πράγματα που έκανες για τον σύλλογο και όχι για μένα προσωπικά, και όταν δεν τα αναγνώριζα αυτά που έδινες και δεν σου έλεγα ευχαριστώ ή μπράβο, αλλά σε κατηγορούσα πως με παραμελούσες συναισθηματικά, αυτό σε ενοχλούσε και πλήγωνε;
Γιατί ενώ μου είχες πει πως προτειμάς κάποιος να σου λέει τι σκέφτεται και τι τον ενοχλεί παρά να σε προδώσει, και σου έλεγα σε ταχτικά διαστήματα το παράπονο που είχα σχετικά με την συναισθηματική κάλυψη, εσύ δεν μου έλεγες τίποτα, ούτε άνοιγες συζήτηση όταν κάτι που έκανα σε ενοχλούσε, παρά μόνο τα έβγαζες αυτά που είχες μαζεμένα σαν αντεπίθεση ενός δικού μου ξεσπάσματος;
Γιατί μου τα μάζευες και έφυγες και με πρόδοσες, ενώ θα μπορούσαμε να κάτσουμε να τα μιλήσουμε όλα αυτά ανά διαστήματα και να βρούμε λύσεις ώστε να μην καταστραφούν όλα όσα χτίσαμε με τόσο κόπο, άγχος και έξοδα τα δύο αυτά χρόνια;
Πως μπορείς τόσο εύκολα και γρήγορα να τα διαγράψεις όλα αυτά που κάναμε για δύο χρόνια; Τόση λίγη αξία είχαν γιά σένα;
Τα έγραψα αυτά πριν σου μιλήσω σήμερα στις 7.30 μμ στο τηλέφωνο. Πήρα στο σπίτι των γονιών σου με την ελπίδα πως θα καταφέρω να σε πείσω να κάτσουμε και να μιλήσουμε όλα αυτά που σε ρωτάω γιατί. Η φωνή σου ήταν γεμάτη θυμό, ψυχρή, εκνευρισμένη, απειλιτική. Αυτά που είπες ήταν τραγικά. Σαν αυτά τα δύο χρόνια μαζί μου να ήταν μιά κόλαση για σένα που έπρεπε να περάσεις, έτσι είπες. Για να ξεπεράσεις αυτή την κόλαση διέγραψες όλα όσα ζήσαμε μαζί, όλα τα καλά και τα ευχάριστα ήταν πιά ένα τίποτα.
Μου μιλούσες και η φωνή σου ήταν η γνώριμη αλλά ήσουν ένας άνθρωπος που δεν ήξερα, έλεγες πράγματα απίστευτα, σαν να μου περιέγραφες καταστάσεις που δεν είχαν ποτέ υπάρξει, άλλαζες τα δεδομένα ώστε να ταιριάζουν με την τωρινή σου πραγματικότητα, σαν να έπειθες τον εαυτό σου πως σαν ένας ήρωας πέρασες απο την κόλαση, επιβίωσες και τώρα με νέα δύναμη προχωράς μπροστά αφήνοντας όλα τα δεινά σου πίσω. Και εγώ ήμουν όλα αυτά τα δεινά. Πουθενά δεν άκουσα τις δικές σου ευθύνες. Ήταν σαν όλα να σου συνέβαιναν και εσύ ήσουν το άκακο θύμα που με σθένος ψυχής τώρα καταφέρνει να επιβιώσει και προχωρήσει μπροστά! Σε άκουγα και δεν πίστευα τα αυτιά μου.
Όλα όσα έκανα για να σε βοηθήσω ήταν στην μνήμη σου μειδαμινά κομμάτια, χωρίς καμία σημαντική αξία ή ουσία, το μόνο που είχες κρατήσει ήταν μια άκρως προσωπική μου συνομιλία με μιά φίλη μου στο ΜΣΝ, στις 7 Σεπτεμβρίου 2009, μιά μέρα μετά που θυμωμένη και πληγωμένη που έχασες τα 2500 ευρώ είχα πει διάφορα άσκημα πράγματα για σένα. Μιά συνομιλία που ήταν στον υπολογιστή σου κατά λάθος και την οποία διάβασες χωρίς την συγκαταθεσή μου στις 2 Απριλίου 2010!
Αυτή η συνομιλία ήταν είπες για σένα η λήξη της σχέσης μας διότι απο αυτά που έγραφα κατάλαβες πως δεν αγαπούσα αλλά μεταχειριζόμουν, αλλά παρέμεινες να ζεις στο σπίτι μου ακόμη έναν μήνα. Γιατί δεν έφυγες τότε; Γιατί θα συνέχιζες να ζεις στο σπίτι μου αν δεν σε είχα διώξει;
Είχα μείνει άναυδη να σε ακούω, μίλαγες και δεν απαντούσα, έβγαζες όλο σου το φαρμάκι, λέγοντάς μου πως έγω σκότωσα και την πιθανότητα να παραμείνουμε φίλοι διότι γράφω αυτό το μπλόγκ και βγάζω στην φόρα προσωπικά σου θέματα, και όχι μόνο δεν θες επαφή μαζί μου αλλά σου είμαι πιά εντελώς αδιάφορη, και έχεις προχωρήσει μπροστά, ετυχισμένος με μιά σχέση...
Μετά που έκλεισες το τηλέφωνο ξαναείδα το βίντεο, αυτό που σε έιχα βάλει να γράψεις στις 11 Αυγούστου 2009, όταν κάναμε την συζήτηση μιάς περίπου ώρας στην κουζίνα, που σου έλεγα όλα όσα με ένοχλούσαν στην σχέση μας, στην συμπεριφορά σου, στο πως δεν μπορώ να σου μιλήσω (αλλά πάντα το προσπαθούσα μιά το είχες ζητήσει να το κάνω παρά να σε προδώσω!)... Ίσως καλά που την έχω αυτή την συζήτηση διότι θα μπορούσες εύκολα να με βγάλεις τρελλή με αυτά που είπες σήμερα στο τηλέφωνο.
Είδα και άλλα βίντεο που είχαμε τραβήξει στην ίδια κουζίνα με το "διαμέρισμα στην Γλυφάδα", στο Άμστερνταμ και αλλού. Τουλάχιστον εγώ ξέρω πως όσα εγώ θυμάμαι έχουν υπάρξει, έχουν συμβεί, είναι αληθινά.
Ξέρω πως όσο και να σε αγαπώ δεν είσαι πιά ο Κυριάκος που εγώ γνώρισα, είσαι ένας άλλος, κάποιος άγνωστος. Ο δικός μου Κυριάκος πέθανε.
Sunday, June 13, 2010
Saturday, June 12, 2010
Πρόταση Γάμου;;;
Ήταν πιά τέλη Σεπτεμβρίου και τα αισθήματά μου ήταν διχασμένα. Από την μιά ήθελα να ξαναπάω Ελλάδα, αλλά από την άλλη κάτι είχε ραγίσει μέσα μου. Δεν το πίστευα πως έτσι στα καλά καθούμενα 3000 ευρώ είχαν εξαφανηστεί.
Είχα τρελλαθεί να κάνω οικονομίες, παρόλο που ούτως ή άλλως ζούσα μιά πολύ συντηριτική ζωή που με βοηθούσε να χειρίζομαι τα χρήματα που είχα με έναν σωστό και οικονομικό τρόπο διότι ήξερα πως επάνω μου είχαν βασιστεί και το μέλλον της σχέσης μου αλλά και το μέλλον του συλλόγου που για μένα ήταν σαν το παιδί μου. Το να πάει να χάσει αυτά τα χρήματα ήταν έγκλημα, προδοσία στην όλη μου προσπάθεια να στρώνω απο την μιά το μέλλον μας και από την άλλη να τον βοηθάω να στηριχτεί οικονομικά στα πόδια του.
Έπεσαν και αρχές Οκτωβρίου οι εκλογές στην Ελλάδα και έτσι ανέβαλα να γυρίσω μέχρι να τελείωσει και αυτό το θέμα. Έπρεπε όμως να πάω διότι είχαμε προγραμματήσει διάφορες δραστηριλοτητες και συναντήσεις.
Γυρνάω Αθήνα. Έρχεται και με πέρνει απο το αεροδρόμιο με το αυτοκίνητο. Κάθε φορά που ερχόταν είχε πάντα τον Μπλάκυ μαζί. Αυτή την φορά όσο εκείνος έβαζε τις βαλίτσες στο πορτμπαγκάζ, κοιτάω και δεν βλέπω την μουρίτσα του να εμφνίζεται. Παράξενο!
Που είναι ο Μπλάκυ του λέω. Χάθηκε μου λέει. Είχα πάει στα Μέγαρα πριν τρείς μέρες για μια δουλειά και τον άφησα απέξω, και τον έβλεπα, αλλά μετά ήμουν απασχολημένος και όταν βγήκα και τον έψαξα δεν τον βρήκα πουθενά! Τον φώναξα για αρκετή ώρα αλλά δεν ήρθε και αναγκάστηκα να φύγω χωρίς αυτόν. Πήγα ξανά την επόμενη αλλά και πάλι δεν τον βρήκα. Χθες δεν είχα χρόνο να πάω. Πάνε τώρα τρείς μέρες που έχει χαθεί.
Έμεινα άναυδη. Άμα ήταν το δικό μου σκυλί θα είχα κάτσει εκεί όλη μέρα και όλη νύχτα μέχρι να το βρω αντί να το παρατήσω σε ένα σχετικά για αυτό άγνωστο μέρος και να φύγω μετά απο μιά ή δυό ώρες... Έτσι εύκολα τα παρατάει; Ναι έτσι. Αυτό και μόνο θα έπρεπε τότε να μου ήταν μάθημα, αλλά όλα τα δείγματα που μου έδινε η ζωή τα πέρναγα χωρίς να τα προσέχω. Ο έρωτας βλέπετε μας τυφλώνει και μας κάνει να βλέπουμε τα καλά του άλλου να μην δίνουμε και πολλή προσοχή στα αρνητικά. Ήταν κάπου μία μετά τα μεσάνυχτα. Ήμουν κουρασμένη από το ταξίδι και πεινούσα, αλλά το ότι ο Μπλάκυ ήταν κάπου στα Μέγαρα μόνος του, φοβισμένος και αγχωμένος δεν θα με άφηνε ούτε να ησυχάσω ούτε να ηρεμήσω.
Πάμε τώρα στα Μέγαρα του λέω. Πάμε τώρα που είναι βράδυ και είναι πιό ήσυχα να τον ψάξουμε γύρω σε όλη την περιοχή εκεί που ήσασταν όταν τον έχασες, θα φωνάζουμε το όνομάτου μέχρι να μας ακούσει και να τον βρούμε. Δεν γυρνάμε σπίτι χωρίς αυτόν!
Πήγαμε, τον ψάξαμε, τον φωνάξαμε και τον βρήκαμε! Πεινασμένος και κυρίως ο καημένος διψασμένος μετά απο τρείς μέρες χωρίς φαγητό και νερό. Δεν μπορούσα να κατανοήσω πως δεν το είχε κάνει αυτό το ίδιο βράδυ μετά που τον έχασε. Πως δεν είχε ξαναπάει εκεί να τον ψάξει μέχρι το πρωί άμα έπρεπε, μέχρι να τον βρει. Τουλάχιστον τον βρήκαμε και ήσυχη θα μπορούσα να κοιμηθώ. Εκείνος τρείς νύχτες πως είχε κοιμηθεί ενώ ο σκλύλος του ήταν κάπου χαμένος και όχι ασφαλής μαζί του;
Δείγματα πολλά χαρακτήρα που δεν τα έβλεπα. Το είδα σαν βλακεία, σαν να μην το είχε απλά σκεφτεί να πάει να το ψάξει την ίδια νύχτα. Ούτε που το φαντάστηκα πως θα μπορούσε να ήταν συναισθηματικός χειρισμός, να τον λυπηθώ που είχε χάσει τον σκύλο του, και να ξεχάσω που είχε χάσει τα χρήματά μου. Ξουράφι το μυαλουδάκι του! Αλλά η εικόνα που εγώ έβλεπα ήταν ενός ηλιθίου που δεν είχε κάνει τα πάντα να βρει τον σκύλο του. Έναν σκύλο που ο ίδιος τόσο ήθελε, και που σχετικά με αυτή του την απόφαση είχαμε τσακωθεί κανα δυό φορές όταν εγώ του έλεγα και υπενθύμιζα πόση πολλλή ευθύνη είναι η φροντίδα ενός ζώου!!! Ηλίθιος και επιπόλαιος. Αυτή ήταν η εικόνα που μου έδιχνε με τις πράξεις του.
Απο την στιγμή που βρήκαμε τον Μπλάκυ και ένοιωσα καλά που δεν είχε και αυτός χαθεί μαζί με τα χρήματα, και ηρέμησα και έγινε η ευρεσή του μιά θετική εμπειρία που την μοιραστήκαμε, άρχισε να πηγαίνει η σχέση μας όλο και καλύτερα. Ο Κυριάκος ήταν μέλι γάλα. Πήγαινε με τα νερά μου, ήταν τρυφερός, γλυκομίλητος, πρόθυμος, συνεργάσημος, ήταν λίγο πολύ ΤΕΛΕΙΟΣ!!! Για μένα οι τρείς-τέσσερεις βδομάδες που πέρασαμε μαζί ήταν σαν ένας μήνας του μέλιτος. Αν είχα ονειρευτεί μιά τέλεια σχέση, την είδα να πραγματοποιήται σε αυτόν το ένα μήνα. Ευτυχία, τέλεια ευτυχία. Αυτό "αγόρασα" με 3000 ευρώ! Που να το φανταστώ εκείνη την στιγμή πως μόλις 6 μήνες μετά η ζωή μου θα γινόταν μιά κόλαση...
Στα τέλη Οκτωβρίου σκάει μιά νέα βόμβα. Το ότι του είχε έρθει εξόδικο από τις τράπεζες και κινδύνευε να τον πάνε φυλακή μου το είχε πει σε εμαιλ πριν έρθω μετά που μου είπε για τα χρήματα που έχασε. Τώρα μου εμφανίζει νέο θέμα: το ΤΕΒΕ!
Είχε να το πληρώσει κάπου τρεία χρόνια. Σύνολο οφείλόμενου χρέους 7500 ευρώ. Χωρίς έναν διακανονισμό, δεν θα μπορεί να βγάλει μπλόκ αποδείξεων. Χωρλις μπλόκ αποδέιξεων, δεν θα μπορεί να εργαστεί. Χωρίς δουλειά δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να μου επιστρέψει όλα αυτά τα χρήματα. Ήξερε να χειρίζετε τις καταστάσεις και να με φέρνει σε αδιέξοδα! Στις 29 Οκτωβρίου βγάζω απο την τράπεζα το πόσο που ήταν αναγκαίο να γίνει ένας διακανονισμός και να μπορεί να έχει μπλοκ αποδείξεων. Το 1/3 του οφειλόμενου ποσού και του το δίνω να πάει να πληρώσει.
Μιά βδομάδα μετά έληξε και ο μήνας ευτυχίας. Άλλαξε η συμπεριφορά του, άλλαξαν οι τρόποι του, άλλαξε το μέλι γάλα και ξανάρχισε η συναισθηματική απόσταση, τα ξεσπάσματα θυμού μου που τώρα είχαν και δικαίωση μιά και το κενό που ένοιωθα ήταν ακόμη πιό αισθητό μετά απο έναν μήνα τέλειας σχέσης και φυσικά ακόμη πιό ανεξήγητο αφού είχα και πάλι δώσει τόσα χρήματα για να τον βοηθήσω. Το αίσθημα κατάχρησης ήταν και πιό έντονο, και τόσο πιό έντομνες ήταν και οι βρησιές μου με στόχο τον εγωισμό του στα ξεσπάσματα θυμού μου. Για πρώτη φορά τον είπα ηλίθιο κατάμουτρα. Δεν μου το συγχώρεσε αυτό ποτέ!
Για αυτόν, όπως ανέφερε 6 μήνες μετά, είχε τελείωσει εκεί συναισθηματικά η σχέση μας. Τα είχα καταπατήσει όλα είπε, τον κακοποιούσα λεκτικά μιά και τον είχα πει και ηλίθιο που δεν ήταν κατά την γνώμη του. Άδικη κατηγόρια δηλαδή από μέρους μου.
Το ότι χρησιμοποιούσε κάθε ευκαιρία ώστε να καλύπτει τις ανάγκες του και μόνο το έβλεπε σαν κάτι απόλυτα φυσιολογικό μιά και εγώ δεν του έδινα ούτε τις ευκαιρίες, ούτε τα περιθώρια, ούτε το συναισθηματικλό υπόβαθρο όπως έλεγε να εκφράσει προς εμένα όλα τα βαθειά συναισθήματα που ένοιωθε!
Παρόλη την κακοποιήση, έκανε ο καημένος κουράγιο και κατάπινε τον πόνο του. Έκλαιγε τα βράδια μοναχός όσο κοιμόμουν. Έτσι είπε αργότερα. Όταν του είπα να πάμε Ολλανδία ξανά για Χριστούγεννα, το δέχθηκε μόνο και μόνο μάλλον για χάρη μου. Κάπου ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, στις 3 μετά τα μεσάνυχτα, μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο να κοιτάμε το χιόνο να πέφτει, με ρώτησε αν ήθελα να παντρευτούμε.
Ήταν ο μόνος και ο πρώτος που μου το είχε ποτέ ζητήσει. Κάποτε, χρόνια πριν είχα πει, πως ο πρώτος που θα το ζητούσε θα έλεγα "ναι", αλλά τώρα εδώ, έτσι ξαφνικά και μετά απο όλα που είχαν προηγηθεί, είπα "οχι". Δεν το θεωρώ αναγκαίο του είπα, ένα χαρτί δεν με δένει με κάποιον. Η καρδιά μου με δένει και αυτή είναι δεμένη μαζί σου.
Για πάντα, απο την στιγμή που σου έδωσα το δαχτυλίδι μέχρι να πεθάνω. Ήταν, είναι και θα είναι.
Είχες κάνει μιλα ευχή κάποτε να γνωρίσεις έναν αυτιστικό, και έναν μήνα μετά γνώρισες εμένα. Σου έγραψε σαν Star (Αστέρι) στο μπλογκ σου και αυτή ήταν και η αρχή της φιλίας και σχέσης μας, ήμουν το αστέρι και ήσουν η ευχή που το έκανε να πέση στην αγκαλιά σου, να σε συναντήσει να σε αγαπήσει και να την αγαπήσεις κατι που και οι δυό συμφωνήσαμε πως θα είναι για πάντα.
Εγώ ένοιωθα παντρεμένη μαζί του, οπότε το να παντρευτούμε απλά μόνο πρόσθετα έξοδα και πολύπλοκες καταστάσεις θα έφερνε μέσα σε ήδη πολύπλοκες καταστάσεις που βιώναμε. Δεν το είδα σαν κάτι ρομαντικό, μιά και δεν το ζήτησε με τον ρομαντικό τρόπο με ένα δαχτυλίδι. Χιόνιζε έξω και ήταν όλα άσπρα σαν τούρτα γαμπριάτικη, αλλά κάπου η ερώτηση του με βρήκε άκρως απροετοίμαστη!
Στις 11 Ιανουαρίου γυρίσαμε πάλι Ελλάδα. Η συναισθηματική απόσταση μεταξύ μας όλο και μεγάλωνε. Ίσως η αρνησή μου να τον παντρευτώ τον είχε κάνει να νοιώθει πως τον απέρριψα και να τον έκανε να κλειστεί ακόμη πιό ερμητικά μέσα του. Το κένο πια ήταν ορατό. Δεν με άγγιζε, δεν με φιλούσε, δεν με ακουμπούσε καν πιά καθόλου. Ξαναφέυγω για Ολλανδία στα τέλη Φεβρουαρίου, για μόνο δυόμιση βδομάδες.
Μιλάμε μέσω Skype και που και που τηλεφώνου. Ακόμη και αυτή η επαφή μαζί του με κουράζει συναισθημαικά. Όταν μιλάμε είναι για θέματα της δουλειάς του, τα περιστατικά που με συμβουλεύεται, που τα αναλύουμε μαζί και του δίνω λύσεις όπου ο ίδιος δεν βρήσκει, για θέματα του συλλόγου και τέτοια επιφανιακά. Η μοναξία που νοιώθω είναι τεράστια και παρόλο που μέσα μου αναζητάω να ακούσω τον ήχο της φωνής του τα λόγια του με πονάνε διότι δεν καλύπτουν αυτά που τόσο θέλω να μου πούν.
Όσο πιό πολύ μιλάει και δεν μου λέει αυτά που θέλω να ακούσω, λόγια αγάπης, λόγια πόθου, κάτι τέλος πάντων, τόσο με έκνευρίζει διότι νοιώθω πως και πάλι με χρησιμοποιεί να καλύπετι τις επαγγελματικές του ανάγκες αλλά χωρίς να καλύπτει τις δικές μου. Κάποιες φορές πέρνει τηλεφωνο το βράδυ που γυρνάει στο σπίτι στην Γλυφάδα αλλά δεν το απαντάω. Την άλλη μέρα λέω πως είχα πάει να κοιμηθώ και δεν το άκουσα.
Νοιώθω παγιδευμένη. Νοιώθω σαν ηλίθια που την χρησιμοποιεί. Εκείνος απο πλευράς του νοιώθει πως απομακρύνομαι, πως τον απορρύπτω, πως δεν τον αγαπάω. Ένα κένο αναμεσά μας χωρίς γέφυρα. Εγώ το γεφυρώνω κάθε φορά που τσακωνόμαστε και δεν μιλάμε, είμαι πάντα η πρώτη που ξανακάνει την κίνηση επανένωσης, η πρώτη που θα πάρει τηλέφωνο, που θα στείλει εμαιλ.
Εκείνος περιμένει, ίσως με αγωνία, ίσως και με φόβο, αλλά κίνηση δεν κάνει. Όπως και με τον σκύλο. Είχε αγωνία αλλά αντί να πάει να τον ψάξει πήγε σπίτι να κοιμηθεί και περίμενε να έρθω εγώ να λύσω εγώ το πρόβλημα... Αυτό με κουράζει. Νοιώθω άδεια συναισθηματικά αλλά οι απαιτήσεις τις σχέσης πολλές και δεν με γεμίζουν συναισθηματικά. Γυρνάω Ελλάδα στις 11 Μαρτίου ακόμη πιό κουρασμένη απο ότι έφυγα.
Πάνε τώρα 3 μήνες. Και είμαι ακόμη εδώ κολλημένη, μόνη, σε κατάθλιψη και περιμένω...
Όλες μου οι προσπάθειες να χτίσω ξανά την γέφυρα απέτυχαν, εκείνος δεν θέλει πιά καμία σχέση μαζί μου, καμία επικοινωνία. Αλλά είμαι αυτιστική και μου έγινε εμμονή διότι μέσα μου ήμουν και πάλι απροετοίμαστη, όλα τα δεδομένα που είχα μου έλεγαν πως αυτή την φορά ήταν η σειρά του να με συγχωρήσει, να κάνει την κίνηση της επανασύνδεσης, να δείξει την υπομονή και αγάπη, να δεχθεί και να ξεπεράσει την δική τρέλλα, την δική μου παράλογη κίνηση, το δικό μου λάθος, την δική μου έστω προδοσία και να πολεμήσει, να δώσει μάχη για να μείνουμε μαζί στην φιλία και σχέση μας.
Αλλά ο Κυριάκος δεν είναι έτσι, είναι άνθρωπος που κοιτά τον εαυτό του, πρωταρχικά τις ανάκγες του, τον πόνο του, τον φόβο του, την απογοήτευσή του, τις συναισθηματικές του πληγές, την αδικία που εκείνος ένοιωθε απο τις επιθέσεις μου, την κακοποίηση που του έκανα με τις βρθσιές μου... Γι' αυτόν όταν του είπα να φύγει την Παρασκευη το πρωί στις 7 Μαΐου όλα είχαν τελειώσει, έγω φταίω μου είπε που εξάντλησα την τόση αγάπη που μου είχε, που δεν την αποδεχόμουν όταν μου την έδινε, που δεν την τροφοδοτούσα ή ανταπέδιδα, που δεν του έλεγα ευχαριστώ ή μπράβο, που είχα πολλές και παράλογες απαιτήσεις απο εκείνον ενώ εκείνος μου συμπαραστεκόταν υπομονετικά και μου έδινε την αγάπη του απλώχερα...
Εγώ όμως νοιώθω σαν τον Μπλάκυ, όταν είχε χαθεί μόνος και διψασμένος, να έρθει να με ψάξει να με αναζητήσει να μου δείξει ότι η υπαρξή μου στην ζωή του δεν ήταν μια επιπόλαια ευχή για να ικανοποιήσει ένα δικό του όνειρο... και τώρα που νοιώθει πως έκανε αρκετά για μένα να πάει ήσυχος να κοιμηθεί ενώ εγώ δεν είμαι εκει!
Είχα τρελλαθεί να κάνω οικονομίες, παρόλο που ούτως ή άλλως ζούσα μιά πολύ συντηριτική ζωή που με βοηθούσε να χειρίζομαι τα χρήματα που είχα με έναν σωστό και οικονομικό τρόπο διότι ήξερα πως επάνω μου είχαν βασιστεί και το μέλλον της σχέσης μου αλλά και το μέλλον του συλλόγου που για μένα ήταν σαν το παιδί μου. Το να πάει να χάσει αυτά τα χρήματα ήταν έγκλημα, προδοσία στην όλη μου προσπάθεια να στρώνω απο την μιά το μέλλον μας και από την άλλη να τον βοηθάω να στηριχτεί οικονομικά στα πόδια του.
Έπεσαν και αρχές Οκτωβρίου οι εκλογές στην Ελλάδα και έτσι ανέβαλα να γυρίσω μέχρι να τελείωσει και αυτό το θέμα. Έπρεπε όμως να πάω διότι είχαμε προγραμματήσει διάφορες δραστηριλοτητες και συναντήσεις.
Γυρνάω Αθήνα. Έρχεται και με πέρνει απο το αεροδρόμιο με το αυτοκίνητο. Κάθε φορά που ερχόταν είχε πάντα τον Μπλάκυ μαζί. Αυτή την φορά όσο εκείνος έβαζε τις βαλίτσες στο πορτμπαγκάζ, κοιτάω και δεν βλέπω την μουρίτσα του να εμφνίζεται. Παράξενο!
Που είναι ο Μπλάκυ του λέω. Χάθηκε μου λέει. Είχα πάει στα Μέγαρα πριν τρείς μέρες για μια δουλειά και τον άφησα απέξω, και τον έβλεπα, αλλά μετά ήμουν απασχολημένος και όταν βγήκα και τον έψαξα δεν τον βρήκα πουθενά! Τον φώναξα για αρκετή ώρα αλλά δεν ήρθε και αναγκάστηκα να φύγω χωρίς αυτόν. Πήγα ξανά την επόμενη αλλά και πάλι δεν τον βρήκα. Χθες δεν είχα χρόνο να πάω. Πάνε τώρα τρείς μέρες που έχει χαθεί.
Έμεινα άναυδη. Άμα ήταν το δικό μου σκυλί θα είχα κάτσει εκεί όλη μέρα και όλη νύχτα μέχρι να το βρω αντί να το παρατήσω σε ένα σχετικά για αυτό άγνωστο μέρος και να φύγω μετά απο μιά ή δυό ώρες... Έτσι εύκολα τα παρατάει; Ναι έτσι. Αυτό και μόνο θα έπρεπε τότε να μου ήταν μάθημα, αλλά όλα τα δείγματα που μου έδινε η ζωή τα πέρναγα χωρίς να τα προσέχω. Ο έρωτας βλέπετε μας τυφλώνει και μας κάνει να βλέπουμε τα καλά του άλλου να μην δίνουμε και πολλή προσοχή στα αρνητικά. Ήταν κάπου μία μετά τα μεσάνυχτα. Ήμουν κουρασμένη από το ταξίδι και πεινούσα, αλλά το ότι ο Μπλάκυ ήταν κάπου στα Μέγαρα μόνος του, φοβισμένος και αγχωμένος δεν θα με άφηνε ούτε να ησυχάσω ούτε να ηρεμήσω.
Πάμε τώρα στα Μέγαρα του λέω. Πάμε τώρα που είναι βράδυ και είναι πιό ήσυχα να τον ψάξουμε γύρω σε όλη την περιοχή εκεί που ήσασταν όταν τον έχασες, θα φωνάζουμε το όνομάτου μέχρι να μας ακούσει και να τον βρούμε. Δεν γυρνάμε σπίτι χωρίς αυτόν!
Πήγαμε, τον ψάξαμε, τον φωνάξαμε και τον βρήκαμε! Πεινασμένος και κυρίως ο καημένος διψασμένος μετά απο τρείς μέρες χωρίς φαγητό και νερό. Δεν μπορούσα να κατανοήσω πως δεν το είχε κάνει αυτό το ίδιο βράδυ μετά που τον έχασε. Πως δεν είχε ξαναπάει εκεί να τον ψάξει μέχρι το πρωί άμα έπρεπε, μέχρι να τον βρει. Τουλάχιστον τον βρήκαμε και ήσυχη θα μπορούσα να κοιμηθώ. Εκείνος τρείς νύχτες πως είχε κοιμηθεί ενώ ο σκλύλος του ήταν κάπου χαμένος και όχι ασφαλής μαζί του;
Δείγματα πολλά χαρακτήρα που δεν τα έβλεπα. Το είδα σαν βλακεία, σαν να μην το είχε απλά σκεφτεί να πάει να το ψάξει την ίδια νύχτα. Ούτε που το φαντάστηκα πως θα μπορούσε να ήταν συναισθηματικός χειρισμός, να τον λυπηθώ που είχε χάσει τον σκύλο του, και να ξεχάσω που είχε χάσει τα χρήματά μου. Ξουράφι το μυαλουδάκι του! Αλλά η εικόνα που εγώ έβλεπα ήταν ενός ηλιθίου που δεν είχε κάνει τα πάντα να βρει τον σκύλο του. Έναν σκύλο που ο ίδιος τόσο ήθελε, και που σχετικά με αυτή του την απόφαση είχαμε τσακωθεί κανα δυό φορές όταν εγώ του έλεγα και υπενθύμιζα πόση πολλλή ευθύνη είναι η φροντίδα ενός ζώου!!! Ηλίθιος και επιπόλαιος. Αυτή ήταν η εικόνα που μου έδιχνε με τις πράξεις του.
Απο την στιγμή που βρήκαμε τον Μπλάκυ και ένοιωσα καλά που δεν είχε και αυτός χαθεί μαζί με τα χρήματα, και ηρέμησα και έγινε η ευρεσή του μιά θετική εμπειρία που την μοιραστήκαμε, άρχισε να πηγαίνει η σχέση μας όλο και καλύτερα. Ο Κυριάκος ήταν μέλι γάλα. Πήγαινε με τα νερά μου, ήταν τρυφερός, γλυκομίλητος, πρόθυμος, συνεργάσημος, ήταν λίγο πολύ ΤΕΛΕΙΟΣ!!! Για μένα οι τρείς-τέσσερεις βδομάδες που πέρασαμε μαζί ήταν σαν ένας μήνας του μέλιτος. Αν είχα ονειρευτεί μιά τέλεια σχέση, την είδα να πραγματοποιήται σε αυτόν το ένα μήνα. Ευτυχία, τέλεια ευτυχία. Αυτό "αγόρασα" με 3000 ευρώ! Που να το φανταστώ εκείνη την στιγμή πως μόλις 6 μήνες μετά η ζωή μου θα γινόταν μιά κόλαση...
Στα τέλη Οκτωβρίου σκάει μιά νέα βόμβα. Το ότι του είχε έρθει εξόδικο από τις τράπεζες και κινδύνευε να τον πάνε φυλακή μου το είχε πει σε εμαιλ πριν έρθω μετά που μου είπε για τα χρήματα που έχασε. Τώρα μου εμφανίζει νέο θέμα: το ΤΕΒΕ!
Είχε να το πληρώσει κάπου τρεία χρόνια. Σύνολο οφείλόμενου χρέους 7500 ευρώ. Χωρίς έναν διακανονισμό, δεν θα μπορεί να βγάλει μπλόκ αποδείξεων. Χωρλις μπλόκ αποδέιξεων, δεν θα μπορεί να εργαστεί. Χωρίς δουλειά δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να μου επιστρέψει όλα αυτά τα χρήματα. Ήξερε να χειρίζετε τις καταστάσεις και να με φέρνει σε αδιέξοδα! Στις 29 Οκτωβρίου βγάζω απο την τράπεζα το πόσο που ήταν αναγκαίο να γίνει ένας διακανονισμός και να μπορεί να έχει μπλοκ αποδείξεων. Το 1/3 του οφειλόμενου ποσού και του το δίνω να πάει να πληρώσει.
Μιά βδομάδα μετά έληξε και ο μήνας ευτυχίας. Άλλαξε η συμπεριφορά του, άλλαξαν οι τρόποι του, άλλαξε το μέλι γάλα και ξανάρχισε η συναισθηματική απόσταση, τα ξεσπάσματα θυμού μου που τώρα είχαν και δικαίωση μιά και το κενό που ένοιωθα ήταν ακόμη πιό αισθητό μετά απο έναν μήνα τέλειας σχέσης και φυσικά ακόμη πιό ανεξήγητο αφού είχα και πάλι δώσει τόσα χρήματα για να τον βοηθήσω. Το αίσθημα κατάχρησης ήταν και πιό έντονο, και τόσο πιό έντομνες ήταν και οι βρησιές μου με στόχο τον εγωισμό του στα ξεσπάσματα θυμού μου. Για πρώτη φορά τον είπα ηλίθιο κατάμουτρα. Δεν μου το συγχώρεσε αυτό ποτέ!
Για αυτόν, όπως ανέφερε 6 μήνες μετά, είχε τελείωσει εκεί συναισθηματικά η σχέση μας. Τα είχα καταπατήσει όλα είπε, τον κακοποιούσα λεκτικά μιά και τον είχα πει και ηλίθιο που δεν ήταν κατά την γνώμη του. Άδικη κατηγόρια δηλαδή από μέρους μου.
Το ότι χρησιμοποιούσε κάθε ευκαιρία ώστε να καλύπτει τις ανάγκες του και μόνο το έβλεπε σαν κάτι απόλυτα φυσιολογικό μιά και εγώ δεν του έδινα ούτε τις ευκαιρίες, ούτε τα περιθώρια, ούτε το συναισθηματικλό υπόβαθρο όπως έλεγε να εκφράσει προς εμένα όλα τα βαθειά συναισθήματα που ένοιωθε!
Παρόλη την κακοποιήση, έκανε ο καημένος κουράγιο και κατάπινε τον πόνο του. Έκλαιγε τα βράδια μοναχός όσο κοιμόμουν. Έτσι είπε αργότερα. Όταν του είπα να πάμε Ολλανδία ξανά για Χριστούγεννα, το δέχθηκε μόνο και μόνο μάλλον για χάρη μου. Κάπου ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, στις 3 μετά τα μεσάνυχτα, μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο να κοιτάμε το χιόνο να πέφτει, με ρώτησε αν ήθελα να παντρευτούμε.
Ήταν ο μόνος και ο πρώτος που μου το είχε ποτέ ζητήσει. Κάποτε, χρόνια πριν είχα πει, πως ο πρώτος που θα το ζητούσε θα έλεγα "ναι", αλλά τώρα εδώ, έτσι ξαφνικά και μετά απο όλα που είχαν προηγηθεί, είπα "οχι". Δεν το θεωρώ αναγκαίο του είπα, ένα χαρτί δεν με δένει με κάποιον. Η καρδιά μου με δένει και αυτή είναι δεμένη μαζί σου.
Για πάντα, απο την στιγμή που σου έδωσα το δαχτυλίδι μέχρι να πεθάνω. Ήταν, είναι και θα είναι.
Είχες κάνει μιλα ευχή κάποτε να γνωρίσεις έναν αυτιστικό, και έναν μήνα μετά γνώρισες εμένα. Σου έγραψε σαν Star (Αστέρι) στο μπλογκ σου και αυτή ήταν και η αρχή της φιλίας και σχέσης μας, ήμουν το αστέρι και ήσουν η ευχή που το έκανε να πέση στην αγκαλιά σου, να σε συναντήσει να σε αγαπήσει και να την αγαπήσεις κατι που και οι δυό συμφωνήσαμε πως θα είναι για πάντα.
Εγώ ένοιωθα παντρεμένη μαζί του, οπότε το να παντρευτούμε απλά μόνο πρόσθετα έξοδα και πολύπλοκες καταστάσεις θα έφερνε μέσα σε ήδη πολύπλοκες καταστάσεις που βιώναμε. Δεν το είδα σαν κάτι ρομαντικό, μιά και δεν το ζήτησε με τον ρομαντικό τρόπο με ένα δαχτυλίδι. Χιόνιζε έξω και ήταν όλα άσπρα σαν τούρτα γαμπριάτικη, αλλά κάπου η ερώτηση του με βρήκε άκρως απροετοίμαστη!
Στις 11 Ιανουαρίου γυρίσαμε πάλι Ελλάδα. Η συναισθηματική απόσταση μεταξύ μας όλο και μεγάλωνε. Ίσως η αρνησή μου να τον παντρευτώ τον είχε κάνει να νοιώθει πως τον απέρριψα και να τον έκανε να κλειστεί ακόμη πιό ερμητικά μέσα του. Το κένο πια ήταν ορατό. Δεν με άγγιζε, δεν με φιλούσε, δεν με ακουμπούσε καν πιά καθόλου. Ξαναφέυγω για Ολλανδία στα τέλη Φεβρουαρίου, για μόνο δυόμιση βδομάδες.
Μιλάμε μέσω Skype και που και που τηλεφώνου. Ακόμη και αυτή η επαφή μαζί του με κουράζει συναισθημαικά. Όταν μιλάμε είναι για θέματα της δουλειάς του, τα περιστατικά που με συμβουλεύεται, που τα αναλύουμε μαζί και του δίνω λύσεις όπου ο ίδιος δεν βρήσκει, για θέματα του συλλόγου και τέτοια επιφανιακά. Η μοναξία που νοιώθω είναι τεράστια και παρόλο που μέσα μου αναζητάω να ακούσω τον ήχο της φωνής του τα λόγια του με πονάνε διότι δεν καλύπτουν αυτά που τόσο θέλω να μου πούν.
Όσο πιό πολύ μιλάει και δεν μου λέει αυτά που θέλω να ακούσω, λόγια αγάπης, λόγια πόθου, κάτι τέλος πάντων, τόσο με έκνευρίζει διότι νοιώθω πως και πάλι με χρησιμοποιεί να καλύπετι τις επαγγελματικές του ανάγκες αλλά χωρίς να καλύπτει τις δικές μου. Κάποιες φορές πέρνει τηλεφωνο το βράδυ που γυρνάει στο σπίτι στην Γλυφάδα αλλά δεν το απαντάω. Την άλλη μέρα λέω πως είχα πάει να κοιμηθώ και δεν το άκουσα.
Νοιώθω παγιδευμένη. Νοιώθω σαν ηλίθια που την χρησιμοποιεί. Εκείνος απο πλευράς του νοιώθει πως απομακρύνομαι, πως τον απορρύπτω, πως δεν τον αγαπάω. Ένα κένο αναμεσά μας χωρίς γέφυρα. Εγώ το γεφυρώνω κάθε φορά που τσακωνόμαστε και δεν μιλάμε, είμαι πάντα η πρώτη που ξανακάνει την κίνηση επανένωσης, η πρώτη που θα πάρει τηλέφωνο, που θα στείλει εμαιλ.
Εκείνος περιμένει, ίσως με αγωνία, ίσως και με φόβο, αλλά κίνηση δεν κάνει. Όπως και με τον σκύλο. Είχε αγωνία αλλά αντί να πάει να τον ψάξει πήγε σπίτι να κοιμηθεί και περίμενε να έρθω εγώ να λύσω εγώ το πρόβλημα... Αυτό με κουράζει. Νοιώθω άδεια συναισθηματικά αλλά οι απαιτήσεις τις σχέσης πολλές και δεν με γεμίζουν συναισθηματικά. Γυρνάω Ελλάδα στις 11 Μαρτίου ακόμη πιό κουρασμένη απο ότι έφυγα.
Πάνε τώρα 3 μήνες. Και είμαι ακόμη εδώ κολλημένη, μόνη, σε κατάθλιψη και περιμένω...
Όλες μου οι προσπάθειες να χτίσω ξανά την γέφυρα απέτυχαν, εκείνος δεν θέλει πιά καμία σχέση μαζί μου, καμία επικοινωνία. Αλλά είμαι αυτιστική και μου έγινε εμμονή διότι μέσα μου ήμουν και πάλι απροετοίμαστη, όλα τα δεδομένα που είχα μου έλεγαν πως αυτή την φορά ήταν η σειρά του να με συγχωρήσει, να κάνει την κίνηση της επανασύνδεσης, να δείξει την υπομονή και αγάπη, να δεχθεί και να ξεπεράσει την δική τρέλλα, την δική μου παράλογη κίνηση, το δικό μου λάθος, την δική μου έστω προδοσία και να πολεμήσει, να δώσει μάχη για να μείνουμε μαζί στην φιλία και σχέση μας.
Αλλά ο Κυριάκος δεν είναι έτσι, είναι άνθρωπος που κοιτά τον εαυτό του, πρωταρχικά τις ανάκγες του, τον πόνο του, τον φόβο του, την απογοήτευσή του, τις συναισθηματικές του πληγές, την αδικία που εκείνος ένοιωθε απο τις επιθέσεις μου, την κακοποίηση που του έκανα με τις βρθσιές μου... Γι' αυτόν όταν του είπα να φύγει την Παρασκευη το πρωί στις 7 Μαΐου όλα είχαν τελειώσει, έγω φταίω μου είπε που εξάντλησα την τόση αγάπη που μου είχε, που δεν την αποδεχόμουν όταν μου την έδινε, που δεν την τροφοδοτούσα ή ανταπέδιδα, που δεν του έλεγα ευχαριστώ ή μπράβο, που είχα πολλές και παράλογες απαιτήσεις απο εκείνον ενώ εκείνος μου συμπαραστεκόταν υπομονετικά και μου έδινε την αγάπη του απλώχερα...
Εγώ όμως νοιώθω σαν τον Μπλάκυ, όταν είχε χαθεί μόνος και διψασμένος, να έρθει να με ψάξει να με αναζητήσει να μου δείξει ότι η υπαρξή μου στην ζωή του δεν ήταν μια επιπόλαια ευχή για να ικανοποιήσει ένα δικό του όνειρο... και τώρα που νοιώθει πως έκανε αρκετά για μένα να πάει ήσυχος να κοιμηθεί ενώ εγώ δεν είμαι εκει!
Saturday, June 5, 2010
Η Αγάπη Νικά!
Γεφυρώνοντας το χάσμα: Μια λεπτομερής άποψη του αυτισμού, απο τον Jim Sinclair
Aυτό το κείμενο ήταν η αφορμή να γνωριστούμε. Είχε κάνει μέσα του την ευχή να γνωρίσει έναν αυτιστικό ενήλικα, που θα του μάθαινε τι είναι ο αυτισμός και θα τον βοηθούσε να γίνει ο καλύτερος εργοθεραπευτής αυτιστικών παιδιών.
Η ευχή του εκλπληρώθηκε. Αλλά, όσα και αν του έμαθα για τον αυτισμό πήγαν χαμένα. Δεν τα έβαλε ποτέ σε πράξη στην σχέση του με εμένα, έπερνε προσωπικά τα ξεσπάσματα άγχους μου, έριχνε λάδι στην φωτιά, όταν βρισκόμουν σε μια τέτοια παράλογη κατάσταση με το να αντιδρά σε αυτά που έλεγα αντί να μου δωσει το ένα και μοναδικό αντίδοτο που του είχα πει πολλές φορές πως είχα ανάγκη: μιά αγκαλιά, μια σφυκτή αγκαλιά!
Είναι αστείο, είχα έναν εργοθεραπευτή που τον ειδέκευα στον αυτισμό δίπλα μου για 2 χρόνια που θεωρούσε τον εαυτό του κυριώς έναν καλό θεραπευτή αλλά ποτέ δεν προσπάθησε να "θεραπεύσει" εμένα!
Ίσως επειδή η όλη επαφή μαζί μου ήταν να πάρει (να μάθει, να αναπτυχθεί, να γνωρίσει, να ταξιδεύσει) και όχι να δώσει σε εμένα. Η αγάπη του και σχέση του με εμένα κράτησε τόσο όσο του ήταν ωφέλημη και μπορούσε να πάρει. Σταμάτησε όταν και εγώ σταμάτησα να δίνω και άρχισα να ζητάω, να θέλω, να απαιτώ κάτι πίσω.
Ένα ήθελα, ένα ζητούσα, ένα έφτασα να απαιτώ όταν όλα τα υπόλοιπα παρακάλια δεν βρήκαν ανταπόκριση: Να με στηρίζει συναισθηματικά όταν βρισκόμουν σε
καταστάσεις μεγάλου άγχους και αντί πέρνει προσωπικά και να απομακίνεται συναισθηματικά απο τα παράλογα λόγια που έλεγα να με αγκαλιάζει σφυκτά!
Δυστυχώς με τα τόσα που κάναμε για τον σύλλογο ήταν πάρα πολύ το άγχος και η κούραση που έκανε τα όρια αντοχής μου στο άγχος πιό χαμηλά καθώς και ο χρόνιος πόνος που έχω λόγω της περιφεριακής νευροπάθειας μου στα χέρια και πόδια που μου δίνουν την αισθηση πως τα χέρια και πόδια παγώνουν και καίγονται συνάμα. Παρόλο τον πόνο και την κινητική δυσκολία που είχα και έχω, έκανα τα καθηκοντά μου και στον σύλλογο, έκανα τα καθηκοντά μου σαν νοικοκυρά στο σπίτι, και τα καθήκοντα μου σαν σύντροφος του και δασκάλα!
Ποτέ δεν το έθεσα σαν δικαιολογία ούτε τον πόνο, ούτε τις κινητικές μου δυσκολίες ώστε να μην ανταπεξέλθω σε όλα όσα θεωρούσα καθήκον μου.
Αλλά έιχα ένα αίτημα, και αυτό ήταν το μόνο που απαιτούσα απο την σχέση μας, να με βοηθά στις στιγμές της απόλυτης αδυναμίας μου, τις στιγμές που το μυαλό μου σταματούσε να σκέφτεται λογικά και έμπαινε σε αυτή την διαδικασία ξεσπάσματος του άγχους μέσα απο ένα ξέσπασμα τυφλού και αδισώπητου θυμού. Του το είχα εξηγήσει πως τυφλώνομαι πνευματικά σε αυτή την κατάσταση, του είχα πει για αυτά τα ξεσπάσματα, και του είχα δώσει και οδηγίες για το πως να τα χειριστεί. Δεν το έκανε. Θεωρούσε πως έπρεπε εγώ να μάθω να μην λέω αυτά που έλεγα μέσα στο ξέσπασμά μου. Όσο και να το ήθελα, δεν το μπορούσα. Κάτι που όλοι οι αυτιστικοί δυστυχώς περνάμε και μετά νοιώθουμε απαίσια για αυτά που έχουμε κάνει ή πει.
Όλα τα άλλα που είχα και μπορούσα να του δώσω, του τα πρόσφερα απλώχερα, τόσο απλώχερα που τα είχε πάρει σαν ένα δεδομένο που του άνηκε και το άξιζε. Ποτέ δεν ένοιωσε πως του τα έδινα όλα αυτά ώστε να μειωθούν μέχρι και να εξαλειφθούν οι όλες άλλες έγνοιες του οι οικονομικο-επαγγελματικές που ήταν δυστυχώς και πολλές και σοβαρές, και να μπορεί να αντέξει πνευματικά και συναισθηματικά το δικό μου αίτημα συναισθηματικής στήριξης.
Δυστυχώς όμως, αυτά που του έδινα οικονομικο-επαγγελματικά, πίστευε πως τα άξιζε. Και αν είχα αιτήματα συναισθηματικά, τότε έπρεπε και εκεί να τον καλύπτω ισάξια. Να τον στηρίζω ΚΑΙ συναισθηματικά, και να το κάνω σωστά διότι δεν έφτανε να του λέω κάτι , έπρεπε να το λέω και την κατάλληλη στιγμή και με τον κατάλληλο τόνο φωνής και με την κατάλληλη στάση, και να το κάνω συχνά όποτε ο ίδιος το είχε ανάγκη.
Όταν δεν τα έκανα όλα αυτά, απομακρυνόταν συναισθηματικά, κλεινόταν στον εαυτό του, με έκλεινε απέξω και με κρατούσε σε μιά κατάσταση συναισθηματικού άγχους. Κάθε φορά που έφευγα για Ολλανδία ώστε να μην φτάνουν τα άγχη μου, η κούραση και ο συχεχής πόνος να προκαλούν ξεσπάσματα σε σημείο να θέλω να απαλλαγώ απο την παρουσία του, έβρισκε τρόπους να με αγχώνει και όταν ήμουν εκεί.
Τον Ιούνιο του 2009, την πρώτη φορά που πήγα Ολλανδία και "χωρίσαμε" λόγω της απόστασης, με την δικαιολογία πως αυτός ο χωρισμός τον πήρε απο κάτω, έκανε κάτι όσο έλλειπα που μου είχε ορκιστεί πριν κάνουμε σχέση πως δεν θα το κάνει ποτέ πιά. Με πέρνει τηλέφωνο στην Ολλάνδια και μου το λέει. Κλαίγοντας και εκλιπαρόντας με να μην τον εγκαταλείψω, να μην χαλάσει η σχέση μας, να μην χαλάσει η φιλία μας και όλα τα σχετικά.
Τότε ακόμη με είχε ανάγκη. Οι πιέσεις που είχε γύρω του σχετικά κυρίως με τα οικονομικά του και την δουλειά του ήταν πολλές και πολύ σοβαρές. Ήξερε πολύ καλά πως άμα χάλαγε η σχέση μας, δεν θα είχε ούτε που να πάει να μείνει, ούτε πως να επιβιώσει οικονομικά. Έτσι λοιπον, η ανάγκη του να τον συγχωρέσω ήταν μεγάλη.
Το ίδιο μεγάλος ήταν ο πόνος και απογοήτευση που ένοιωσα όταν μου είπε τι είχε κάνει. Ένοιωσα απελπισία, διότι δεν ήξερα αν θα μπορούσα ξανά να τον εμεπιστευτώ. Ένοιωσα πως ούτε είχε σεβαστεί την υπόσχεση που μου είχε δώσει αλλά ούτε και τα δικά μου συναισθήματα. Ακόμη αυτό που έκανε είχε και στοιχήσει κάπου 500 ευρώ που ήταν χρήματα που ούτε είχε ούτε θα μπορούσε να καλύψει. Εδώ πάσχιζα να καλύψω τα οικονομικά του θέματα και εκείνος άνοιγε νέες "τρύπες"!
Ώρες και ώρες στο τηλέφωνο να μιλάμε για αυτό το θέμα. Ώρες και ώρες άγχους για μένα. Ούτε που σεβάστηκε ότι είχα φύγει για λίγο ώστε να μπορέσω να ξεκουραστώ απο όλα τα άγχη που βίωνα στην Ελλάδα. Μια χώρα στην οποία είμαι μια ξένη, μια Ολλανδέζα που απλά μιλάει πολυ καλά ελληνικά. Δεν κατανοούσε πόσο με κούραζε το καθημερινό πολιτισμικό σοκ που βίωνα γύρω μου.
Οι δικές του συναισθηματικλες ανάγκες ήταν πρωταρχικές. Έφυγα για να ηρεμήσω αφού ο ίδιος δεν με κάλυπτε συναισθηματικά, αγχώθηκε, έκανε μια τρέλλα, με φόρτωσε με επιπλέον άγχος και με με επιπλέον έξοδα διότι πλήρωσα στο τέλος και όλες τις ατέλειωτες ώρες τηλεφωνικής συνομιλίας Ελλάδας - Ολλανδία!
Εγώ όμως βρήκα μέσα μου και την δύναμη και την αγάπη να τον συγχωρέσω και να μην αφήσω να καταστραφούν όλα όσα είχαμε μαζί. Τις λίγες αλλά έντονες στιγμές, ώρες, μέρες απόλυτης ευτυχίας. Πίστευα πως άμα είχαμε τέτοια δυνατή σύνδεση, όλα τα άλλα θα μπορούσαν να διορθωθούν, να αλλάξουν, να βελτιωθούν. Αρκεί και οι δύο να μέναμε ενωμένοι και να μην αφήναμε τετοιες στιγμές τρέλλας να μας χωρίσουν.
Γύρισα στην Ελλάδα τον Ιούλιο και πήγαμε μαζί 10 μέρες διακοπές στην Αίγινα. Δεν είχα τελικά ούτε ξεκουραστεί ούτε ξεαγχωθεί στην Ολλανδία με αυτό που είχε γίνει. Δεν το έβαλα κάτω. Μιά αλλαγή σκηνικού σκέφτικα θα μας έκανε καλό. Είχαν έρθει και οι ανηψιές μου στην Ελλάδα, οπότε θα τις έβλεπα και αυτές.
Ήταν 10 μέρες άγχους. Η συναισθηματική κάλυψη που είχα αναγκή και που περίμενα πως θα υπάρχει μετά κυρίως που δεν άφησα να χαλάσει η σχέση μας με αυτό που έκανε, δεν υπήρχε. Η επαφή μου με την οικογενειά μου είναι για μένα δύσκολη συναισθηματικά και χωρίς την συναισθηματική κάλυψη που είχα ανάγκη, συνεχίστηκαν οι καβγάδες και τα αιτήματά μου καθώς και η επιθετικότητα που τώρα ήταν επικεντρομένη σε αυτόν, διότι πιά ένοιωθα πως με χρησιμοποιούσε!
Γυρίσαμε Αθήνα και 3 μέρες μετά φύγαμε μαζί για Ολλανδία. Ήταν η τρίτη φορά που ερχόταν Ολλανδία με όλα τα έξοδα καλυμένα. Πίστευα και πάλι πως, εκεί μακριά από όλα τα θέματα του συλλόγου, όλα τα άγχη, όλες τις καταστάσεις, θα βρήσκαμε επιέλους χρόνο να είμαστε μαζί και να βελτιώσουμε την σχέση μας.
Ούτε αυτό έγινε. Τις 20 μέρες που ήταν Ολλανδία τις πέρασε καθημερινά δουλεύοντας, κάνοντας τις απομαγνητοφωνήσεις απο το σεμινάριο του Αττγουντ. Ένοιωθε πως έτσι μου ξεπλήρωνε αυτά που έκανα για εκείνον. Διότι είχα και με αυτά αγχωθεί, μιά και μόνο αν τα τελείωναμε και μπορούσαμε να τα διαθέσουμε θα είχε ο σύλλογος ειδόδημα. Δεκτό. Αλλά...
Απο τις 20 αυτές μέρες δεν έδειξε ούτε μια ερωτισμό, ρομαντισμό, διάθεση να περάσουμε έστω και μια μέρα μαζί σαν ζευγάρι, να αφήσει για λίγο την δουλειά και να ασχοληθεί μαζί μου. Όσο αυτός δούλευε, εγώ έκανα την νοικοκυρά. Μας μαγείρευα (που δεν μου αρέσει ιδιαίτερα να μαγειρεύω, αλλα για να τον ευχαριστήσω μαγείρευα κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό), φρόντιζα τον σκύλο του, καθάριζα και συγύριζα το σπίτι ώστε να είναι ευχάριστο περιβάλον.
Αλλά όσα και αν έκανα, δεν έπερνα αυτά τα λίγα που είχα ανάγκη και ζητούσα. Επαφή σαν ζευγάρι είχαμε ίσως 2 φορές σε αυτές τις 20 μέρες διακοπών. Αυτό γιά μένα ήταν ελάχιστο.
Έφταασε να είναι η μέρα πρίν γυρίσει Ελλάδα. Εγω θα έμενα ακόμη εναν μήνα και θα γυρνούσα αρχές Οκτωβρίου. Ήξερα πως ο ίδιος χρήματα δεν είχε, και σε μια μέρα θα ήταν Ελλάδα με τον σκύλο χωρίς δεκάρα στην τσέπη του. Περίμενα να ανοίξει το θέμα ώστε να δω τι είχε σκοπό να κάνει. Τίποτα. Πέρασε όλη η μέρα και εγώ είχα αγχωθεί μέσα στην αβεβαιότητα, διότι άμα έπρεπε να του δώσω χρήματα, θα έπρεπε να πάω να τραβήξω απο το ΑΤΜ. Έφτασε το απόγευμα. Δεν άντεχα άλλο το άγχος και την αβεβαιότητα.
Ανοίγω συζήτηση που φυσικά με το άγχος που είχα βγήκε επιθετικά. Τον ρωτάω τι θα κάνει, γιατι δεν μου μιλάει, τι περιμένει, τι πρέπει εγώ να κάνω. Τσαντίζεται φυσικά που μιλάω άγρια και επειθετικά. Πάλι καβγάς. Τα νεύρα μου είναι ράκος. Και πληρώνω και προσπαθώ να τον βοηθήσω και μου κάνει τσαλίμια. Όλα δικά του τα θέλει.
Παρόλο τον εκνευρισμό κάθομαι και του μιλάω. Του εξηγώ πως δεν τα κάνω αυτά απο κακία αλλά για να ξέρω και εγώ τι να κάνω πως να τον βοηθήσω, αλλά άμα δεν μου μιλάει καταλήγουμε σε καταστάσεις που δεν ξέρω τι θέλει και εκείνος δεν πέρνει την ευθύνη της κατάστασης που στο κάτω κάτω είναι δική του και όχι δική μου. Μου λέει πως ντρέπεται να μου ζητήσει χρήματα και πως του είναι δύσκολο.
Τον ακούω έκπληκτη! Και δεν ντρέπεται να με αγχώνει; Ούτε ντρέπεται να μου κάνει συναισθηματικούς εκβιασμούς όπως με αυτό που έγινε τον Ιούνιο. Για αυτά δεν είχε ντροπή αλλά για να μου μιήσει ανοιχτά και σωστά σε ενα θέμα που έβλεπε πόσο με άγχωνε είχε ντροπή! Και τα μονά και τα ζυγά δικά του.
Λέγοντας μου πως ντρεπόταν ήξερε πως θα τον λυπόμουν, και θα έκανα πίσω και θα του έδινα χρήματα παρόλο που είχα ορκιστεί μέσα μου όλη την μέρα που περίμενα να ανοίξει το θέμα με συζήτηση, να μην κάνω πίσω να μην με πιάσει για ακόμη μια φορά κορόιδο και να μην του δώσω δεκάρα και να τον αφήσω να βγάλει μόνος του το φίδι απο την τρύπα.
Αλλά ήξερε πως του είχα αδυναμία, πως ότι και να έκανε θα το συγχωρούσα για χάρη της σχέσης και φιλίας μας. Διότι ήξερε πως είχα ποντάρει πολλά επάνω του, με την προυπόθεση του "σε βοηθάω τώρα που με χρειάζεσαι, ώστε όταν και εγώ χρειαστώ βοήθεια να με βοηθήσεις εσύ".
Βλακεία μου βέβαια δίοτι έτσι του έδωσα το πάνω χέρι και το δικαίωμα να μου χρωστάει χωρίς να καλύψω την πλάτη μου και να έχω αποδείξεις για αυτά που του έδινα. Είχα πιστεί απο τα λόγια του πως όλα όσα μου είχε πει, πως θα τα έκανε, θα τα πραγματοποιούσε. Νόμιζα πως ήταν σαν και εμένα τίμιος και με αίσθηση ευθύνης, ένα αρσενικό μου αντίγραφω όπως μου έλεγε θυμωμένα, μια αρσενική Πέρλα, όταν πίστευε πως ο τρόπος που τον έβλεπα ήταν αρνητικός. Αλλά δεν καταλάβαινε πως έβλεπα αυτά που ο ίδιος με είχε πείσει πως είχε μέσα του. Όπως πείθει πολλούς άλλους για αξίες που δεν έχει και όταν βρει τα σκούρα, απαιτήσουν απο αυτόν να εφαρμώσει τις αξίες αυτές, τα παρατάει και φεύγει.
Όπου είχε εργαστεί στο παρελθόν σε κεντρο ή οικοτροφείο και είχαν επενδύσει σε αυτόν βασισμένοι στις αξίες που τους πρόβαλε, απογοητεύτηκαν και χάλασαν την σχέση τους μαζί του. Κανείς απο τους εργοδότες του δεν θέλει να έχει επαφή μαζί του, εκτώς ίσως από ένα κέντρο που δούλεψε εκεί μόνο 3 μήνες και δεν πρόλαβε να τους απογοητεύσει διότι έφυγε μόνος του.
Γυρνάει λοπόν Αθήνα με χρήματα δικά μου στην τσέπη ώστε να επιβιώσει για έναν μήνα μέχρι που να πληρωθεί. Εγω στην Ολλανδια, να προσπαθώ να ξεαγχωθώ. Αλλά ούτε αυτό που το επιτρέπει. Πριν περάσει καλά καλά μήνας, με ξαναπέρνει τηλέφωνο με φωνή βρεγμένης γάτας.
Για δεύτερη φορά μου λέει πως τον έπιασε τρέλλα, απο το άγχος, απο την δική μου έλλειψη κοντά του, απο την κούραση, απο ότι θες και ξαναέκανε αυτό που είχε κάνει τον Ιούνιο αλλά αυτή την φορά με ένα πόσο πολύ μεγαλύτερο. 2500 ευρώ!!!
Δεν το πιστεύω. Του λέω. Δεν σε πιστεύω του λέω, δεν σε πιστεύω, ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ!
Δεν είναι δυνατόν, τρελλάθηκες του λέω. Εδώ δεν τρέχω και δεν φτάνω να καλύπτω τις τρύπες που ήδη είχες, να καλύπτω τα δικά μας έξοδα, να καλύπτω τα έξοδα του συλλόγου και εσύ πας και δημιουργείς καινούργια χρέη; Είσαι με τα καλά σου; ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ! επανλάμβανα σαν να μην μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει.
Για μένα είχε χαθεί η γη κάτω απο τα πόδια μου. Δεν μπορούσα πια να τον εμπιστευτώ ούτε με χρήματα. Τα συναισθηματά μου τα καταπατούσε συνεχώς, τις ανάγκες μου τις αγνοούσε, και τώρα έκανε και κατάχρηση των χρήματων που του εμπιστευόμουν.
Δεν ήθελα να του μιλήσω. Δεν του μίλησα για μια ολόκληρη μέρα. Με έπερνε τηλέφωνο να με θεοπαρακαλάει, να τον συγχωρήσω, να μην τον αφήσω, να μην χαλάσει η φιλία και η σχέση μας. Όλα είχα ξανακούσει. Ήμουν σε παγίδα. Ήταν μέσα στο σπίτι μου στην Αθήνα και μπορούσε ανα πάσα στιγμή να μου πάρει τα πράγματά μου αν τον έδιωχνα. Θα μπορούσε να καταστρέψει το σπίτι που μόλις είχα ανακαινήσει ολοκληρωτικά για μπορουμε να ζούμε εκεί μαζί. Ήμουν σε κατάσταση πανικού. Με είχε στο χέρι του.
Σκεφτόμουν όλα είχαν γίνει μεταξύ μας. Στην περιοδεία που είχαμε κάνει στην Θεσσαλονίκη, θεμελίωσα την φιλία και συνεργασία μας, με ενα δαχτυλίδι. Έκανα αυτή την κάπως "ρομαντική" κίνηση διότι ήθελα να του δείξω πόσο στενά συνδεδεμένη έννοιωθα μαζί του.
Όταν του το έδωσα με ρώτησε φυσικά τι σήμαινε, και του είπα:
"Όπως οι καλόγριες παντρεύονται τον Χριστό, και φοράνε ένα δαχτυλίδι αιώνιας πίστης και φιλίας έτσι και αυτό το δαχυλίδι στο δίνω να το φοράς σαν σύμβολο της πίστης και φιλίας μας."
Κάτι ανάλογο μου είχε πει και ο ίδιος. Μου είχε πει ότι ήταν πιστός σαν σκύλος, και κάτα πάσα πιθανότητα να ήταν σκύλος σε μιά άλλη ζωή, πιστός και τρυφερός σκύλος. Τα είπε και τα πίστεψα. Όπως όλοι οι αυτιστικοί πέρνω και εγώ κατα γράμμα και κατα λέξη όλα όσα μου λένε. Απο την άλλη και όλα όσα λέω και εγώ τα εννοώ και τα πιστεύω κατα γράμμα και κατα λέξη.
Όταν του είπα πως θα μείνω για πάντα μαζί του το εννοούσα και δυστυχώς εξακολούθώ να το εννοώ, έστω και αν ξέρω πως εκείνος πια δεν θέλει να είναι μαζί μου. Το ίδιο εννοούσα και πολλά άλλα που είχα πει, όπως ότι δεν θα τον εγκατέλειπα σε δύσκολες στιγμές, όπως ότι δεν θα το έδιωχνα από το σπίτι μου όπως τον είχε διώξει ο πατέρας του πριν μερικά χρόνια όταν του πήρε την πιστωτική κάρτα χωρίς ν ατο ξέρει και αφαίρεσαι ένα ποσό 3000 ευρώ.
'Ολα όσα του υποσχέθηκα συνεχώς τα έκανα, παρόλο που συνεχώς μου δημιουργούσε νέες καταστάσεις και νέα προβλήματα με τα οποία με φόρτωνε, εγώ κρατούσα τις υποσχέσεις μου.
'Ισως επειδή με έναν πολύ αφελή τρόπο πίστευα πώς και εκείνος θα κρατούσε την δική του υπόσχεση και όταν εγώ κάποια στιγμή θα έφτανα σε στιγμή τρέλλας να δημιουργήσω ένα μεγάλο πρόβλημα όπως αυτά που είχε δημιουργήσει και εκείνος, πως η φιλία και ή σύνδεση που είχαμε θα μπορούσε να τον βοηθήσει να αντέξει, να το στηρίξει και κυρίως να το ξεπεράσει όπως έκανα και εγώ.
Αποφάσησα για δεύτερη φορά να τον συγχωρέσω και να μην χαλάσω την σχέση μας.
Aυτό το κείμενο ήταν η αφορμή να γνωριστούμε. Είχε κάνει μέσα του την ευχή να γνωρίσει έναν αυτιστικό ενήλικα, που θα του μάθαινε τι είναι ο αυτισμός και θα τον βοηθούσε να γίνει ο καλύτερος εργοθεραπευτής αυτιστικών παιδιών.
Η ευχή του εκλπληρώθηκε. Αλλά, όσα και αν του έμαθα για τον αυτισμό πήγαν χαμένα. Δεν τα έβαλε ποτέ σε πράξη στην σχέση του με εμένα, έπερνε προσωπικά τα ξεσπάσματα άγχους μου, έριχνε λάδι στην φωτιά, όταν βρισκόμουν σε μια τέτοια παράλογη κατάσταση με το να αντιδρά σε αυτά που έλεγα αντί να μου δωσει το ένα και μοναδικό αντίδοτο που του είχα πει πολλές φορές πως είχα ανάγκη: μιά αγκαλιά, μια σφυκτή αγκαλιά!
Είναι αστείο, είχα έναν εργοθεραπευτή που τον ειδέκευα στον αυτισμό δίπλα μου για 2 χρόνια που θεωρούσε τον εαυτό του κυριώς έναν καλό θεραπευτή αλλά ποτέ δεν προσπάθησε να "θεραπεύσει" εμένα!
Ίσως επειδή η όλη επαφή μαζί μου ήταν να πάρει (να μάθει, να αναπτυχθεί, να γνωρίσει, να ταξιδεύσει) και όχι να δώσει σε εμένα. Η αγάπη του και σχέση του με εμένα κράτησε τόσο όσο του ήταν ωφέλημη και μπορούσε να πάρει. Σταμάτησε όταν και εγώ σταμάτησα να δίνω και άρχισα να ζητάω, να θέλω, να απαιτώ κάτι πίσω.
Ένα ήθελα, ένα ζητούσα, ένα έφτασα να απαιτώ όταν όλα τα υπόλοιπα παρακάλια δεν βρήκαν ανταπόκριση: Να με στηρίζει συναισθηματικά όταν βρισκόμουν σε
καταστάσεις μεγάλου άγχους και αντί πέρνει προσωπικά και να απομακίνεται συναισθηματικά απο τα παράλογα λόγια που έλεγα να με αγκαλιάζει σφυκτά!
Δυστυχώς με τα τόσα που κάναμε για τον σύλλογο ήταν πάρα πολύ το άγχος και η κούραση που έκανε τα όρια αντοχής μου στο άγχος πιό χαμηλά καθώς και ο χρόνιος πόνος που έχω λόγω της περιφεριακής νευροπάθειας μου στα χέρια και πόδια που μου δίνουν την αισθηση πως τα χέρια και πόδια παγώνουν και καίγονται συνάμα. Παρόλο τον πόνο και την κινητική δυσκολία που είχα και έχω, έκανα τα καθηκοντά μου και στον σύλλογο, έκανα τα καθηκοντά μου σαν νοικοκυρά στο σπίτι, και τα καθήκοντα μου σαν σύντροφος του και δασκάλα!
Ποτέ δεν το έθεσα σαν δικαιολογία ούτε τον πόνο, ούτε τις κινητικές μου δυσκολίες ώστε να μην ανταπεξέλθω σε όλα όσα θεωρούσα καθήκον μου.
Αλλά έιχα ένα αίτημα, και αυτό ήταν το μόνο που απαιτούσα απο την σχέση μας, να με βοηθά στις στιγμές της απόλυτης αδυναμίας μου, τις στιγμές που το μυαλό μου σταματούσε να σκέφτεται λογικά και έμπαινε σε αυτή την διαδικασία ξεσπάσματος του άγχους μέσα απο ένα ξέσπασμα τυφλού και αδισώπητου θυμού. Του το είχα εξηγήσει πως τυφλώνομαι πνευματικά σε αυτή την κατάσταση, του είχα πει για αυτά τα ξεσπάσματα, και του είχα δώσει και οδηγίες για το πως να τα χειριστεί. Δεν το έκανε. Θεωρούσε πως έπρεπε εγώ να μάθω να μην λέω αυτά που έλεγα μέσα στο ξέσπασμά μου. Όσο και να το ήθελα, δεν το μπορούσα. Κάτι που όλοι οι αυτιστικοί δυστυχώς περνάμε και μετά νοιώθουμε απαίσια για αυτά που έχουμε κάνει ή πει.
Όλα τα άλλα που είχα και μπορούσα να του δώσω, του τα πρόσφερα απλώχερα, τόσο απλώχερα που τα είχε πάρει σαν ένα δεδομένο που του άνηκε και το άξιζε. Ποτέ δεν ένοιωσε πως του τα έδινα όλα αυτά ώστε να μειωθούν μέχρι και να εξαλειφθούν οι όλες άλλες έγνοιες του οι οικονομικο-επαγγελματικές που ήταν δυστυχώς και πολλές και σοβαρές, και να μπορεί να αντέξει πνευματικά και συναισθηματικά το δικό μου αίτημα συναισθηματικής στήριξης.
Δυστυχώς όμως, αυτά που του έδινα οικονομικο-επαγγελματικά, πίστευε πως τα άξιζε. Και αν είχα αιτήματα συναισθηματικά, τότε έπρεπε και εκεί να τον καλύπτω ισάξια. Να τον στηρίζω ΚΑΙ συναισθηματικά, και να το κάνω σωστά διότι δεν έφτανε να του λέω κάτι , έπρεπε να το λέω και την κατάλληλη στιγμή και με τον κατάλληλο τόνο φωνής και με την κατάλληλη στάση, και να το κάνω συχνά όποτε ο ίδιος το είχε ανάγκη.
Όταν δεν τα έκανα όλα αυτά, απομακρυνόταν συναισθηματικά, κλεινόταν στον εαυτό του, με έκλεινε απέξω και με κρατούσε σε μιά κατάσταση συναισθηματικού άγχους. Κάθε φορά που έφευγα για Ολλανδία ώστε να μην φτάνουν τα άγχη μου, η κούραση και ο συχεχής πόνος να προκαλούν ξεσπάσματα σε σημείο να θέλω να απαλλαγώ απο την παρουσία του, έβρισκε τρόπους να με αγχώνει και όταν ήμουν εκεί.
Τον Ιούνιο του 2009, την πρώτη φορά που πήγα Ολλανδία και "χωρίσαμε" λόγω της απόστασης, με την δικαιολογία πως αυτός ο χωρισμός τον πήρε απο κάτω, έκανε κάτι όσο έλλειπα που μου είχε ορκιστεί πριν κάνουμε σχέση πως δεν θα το κάνει ποτέ πιά. Με πέρνει τηλέφωνο στην Ολλάνδια και μου το λέει. Κλαίγοντας και εκλιπαρόντας με να μην τον εγκαταλείψω, να μην χαλάσει η σχέση μας, να μην χαλάσει η φιλία μας και όλα τα σχετικά.
Τότε ακόμη με είχε ανάγκη. Οι πιέσεις που είχε γύρω του σχετικά κυρίως με τα οικονομικά του και την δουλειά του ήταν πολλές και πολύ σοβαρές. Ήξερε πολύ καλά πως άμα χάλαγε η σχέση μας, δεν θα είχε ούτε που να πάει να μείνει, ούτε πως να επιβιώσει οικονομικά. Έτσι λοιπον, η ανάγκη του να τον συγχωρέσω ήταν μεγάλη.
Το ίδιο μεγάλος ήταν ο πόνος και απογοήτευση που ένοιωσα όταν μου είπε τι είχε κάνει. Ένοιωσα απελπισία, διότι δεν ήξερα αν θα μπορούσα ξανά να τον εμεπιστευτώ. Ένοιωσα πως ούτε είχε σεβαστεί την υπόσχεση που μου είχε δώσει αλλά ούτε και τα δικά μου συναισθήματα. Ακόμη αυτό που έκανε είχε και στοιχήσει κάπου 500 ευρώ που ήταν χρήματα που ούτε είχε ούτε θα μπορούσε να καλύψει. Εδώ πάσχιζα να καλύψω τα οικονομικά του θέματα και εκείνος άνοιγε νέες "τρύπες"!
Ώρες και ώρες στο τηλέφωνο να μιλάμε για αυτό το θέμα. Ώρες και ώρες άγχους για μένα. Ούτε που σεβάστηκε ότι είχα φύγει για λίγο ώστε να μπορέσω να ξεκουραστώ απο όλα τα άγχη που βίωνα στην Ελλάδα. Μια χώρα στην οποία είμαι μια ξένη, μια Ολλανδέζα που απλά μιλάει πολυ καλά ελληνικά. Δεν κατανοούσε πόσο με κούραζε το καθημερινό πολιτισμικό σοκ που βίωνα γύρω μου.
Οι δικές του συναισθηματικλες ανάγκες ήταν πρωταρχικές. Έφυγα για να ηρεμήσω αφού ο ίδιος δεν με κάλυπτε συναισθηματικά, αγχώθηκε, έκανε μια τρέλλα, με φόρτωσε με επιπλέον άγχος και με με επιπλέον έξοδα διότι πλήρωσα στο τέλος και όλες τις ατέλειωτες ώρες τηλεφωνικής συνομιλίας Ελλάδας - Ολλανδία!
Εγώ όμως βρήκα μέσα μου και την δύναμη και την αγάπη να τον συγχωρέσω και να μην αφήσω να καταστραφούν όλα όσα είχαμε μαζί. Τις λίγες αλλά έντονες στιγμές, ώρες, μέρες απόλυτης ευτυχίας. Πίστευα πως άμα είχαμε τέτοια δυνατή σύνδεση, όλα τα άλλα θα μπορούσαν να διορθωθούν, να αλλάξουν, να βελτιωθούν. Αρκεί και οι δύο να μέναμε ενωμένοι και να μην αφήναμε τετοιες στιγμές τρέλλας να μας χωρίσουν.
Γύρισα στην Ελλάδα τον Ιούλιο και πήγαμε μαζί 10 μέρες διακοπές στην Αίγινα. Δεν είχα τελικά ούτε ξεκουραστεί ούτε ξεαγχωθεί στην Ολλανδία με αυτό που είχε γίνει. Δεν το έβαλα κάτω. Μιά αλλαγή σκηνικού σκέφτικα θα μας έκανε καλό. Είχαν έρθει και οι ανηψιές μου στην Ελλάδα, οπότε θα τις έβλεπα και αυτές.
Ήταν 10 μέρες άγχους. Η συναισθηματική κάλυψη που είχα αναγκή και που περίμενα πως θα υπάρχει μετά κυρίως που δεν άφησα να χαλάσει η σχέση μας με αυτό που έκανε, δεν υπήρχε. Η επαφή μου με την οικογενειά μου είναι για μένα δύσκολη συναισθηματικά και χωρίς την συναισθηματική κάλυψη που είχα ανάγκη, συνεχίστηκαν οι καβγάδες και τα αιτήματά μου καθώς και η επιθετικότητα που τώρα ήταν επικεντρομένη σε αυτόν, διότι πιά ένοιωθα πως με χρησιμοποιούσε!
Γυρίσαμε Αθήνα και 3 μέρες μετά φύγαμε μαζί για Ολλανδία. Ήταν η τρίτη φορά που ερχόταν Ολλανδία με όλα τα έξοδα καλυμένα. Πίστευα και πάλι πως, εκεί μακριά από όλα τα θέματα του συλλόγου, όλα τα άγχη, όλες τις καταστάσεις, θα βρήσκαμε επιέλους χρόνο να είμαστε μαζί και να βελτιώσουμε την σχέση μας.
Ούτε αυτό έγινε. Τις 20 μέρες που ήταν Ολλανδία τις πέρασε καθημερινά δουλεύοντας, κάνοντας τις απομαγνητοφωνήσεις απο το σεμινάριο του Αττγουντ. Ένοιωθε πως έτσι μου ξεπλήρωνε αυτά που έκανα για εκείνον. Διότι είχα και με αυτά αγχωθεί, μιά και μόνο αν τα τελείωναμε και μπορούσαμε να τα διαθέσουμε θα είχε ο σύλλογος ειδόδημα. Δεκτό. Αλλά...
Απο τις 20 αυτές μέρες δεν έδειξε ούτε μια ερωτισμό, ρομαντισμό, διάθεση να περάσουμε έστω και μια μέρα μαζί σαν ζευγάρι, να αφήσει για λίγο την δουλειά και να ασχοληθεί μαζί μου. Όσο αυτός δούλευε, εγώ έκανα την νοικοκυρά. Μας μαγείρευα (που δεν μου αρέσει ιδιαίτερα να μαγειρεύω, αλλα για να τον ευχαριστήσω μαγείρευα κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό), φρόντιζα τον σκύλο του, καθάριζα και συγύριζα το σπίτι ώστε να είναι ευχάριστο περιβάλον.
Αλλά όσα και αν έκανα, δεν έπερνα αυτά τα λίγα που είχα ανάγκη και ζητούσα. Επαφή σαν ζευγάρι είχαμε ίσως 2 φορές σε αυτές τις 20 μέρες διακοπών. Αυτό γιά μένα ήταν ελάχιστο.
Έφταασε να είναι η μέρα πρίν γυρίσει Ελλάδα. Εγω θα έμενα ακόμη εναν μήνα και θα γυρνούσα αρχές Οκτωβρίου. Ήξερα πως ο ίδιος χρήματα δεν είχε, και σε μια μέρα θα ήταν Ελλάδα με τον σκύλο χωρίς δεκάρα στην τσέπη του. Περίμενα να ανοίξει το θέμα ώστε να δω τι είχε σκοπό να κάνει. Τίποτα. Πέρασε όλη η μέρα και εγώ είχα αγχωθεί μέσα στην αβεβαιότητα, διότι άμα έπρεπε να του δώσω χρήματα, θα έπρεπε να πάω να τραβήξω απο το ΑΤΜ. Έφτασε το απόγευμα. Δεν άντεχα άλλο το άγχος και την αβεβαιότητα.
Ανοίγω συζήτηση που φυσικά με το άγχος που είχα βγήκε επιθετικά. Τον ρωτάω τι θα κάνει, γιατι δεν μου μιλάει, τι περιμένει, τι πρέπει εγώ να κάνω. Τσαντίζεται φυσικά που μιλάω άγρια και επειθετικά. Πάλι καβγάς. Τα νεύρα μου είναι ράκος. Και πληρώνω και προσπαθώ να τον βοηθήσω και μου κάνει τσαλίμια. Όλα δικά του τα θέλει.
Παρόλο τον εκνευρισμό κάθομαι και του μιλάω. Του εξηγώ πως δεν τα κάνω αυτά απο κακία αλλά για να ξέρω και εγώ τι να κάνω πως να τον βοηθήσω, αλλά άμα δεν μου μιλάει καταλήγουμε σε καταστάσεις που δεν ξέρω τι θέλει και εκείνος δεν πέρνει την ευθύνη της κατάστασης που στο κάτω κάτω είναι δική του και όχι δική μου. Μου λέει πως ντρέπεται να μου ζητήσει χρήματα και πως του είναι δύσκολο.
Τον ακούω έκπληκτη! Και δεν ντρέπεται να με αγχώνει; Ούτε ντρέπεται να μου κάνει συναισθηματικούς εκβιασμούς όπως με αυτό που έγινε τον Ιούνιο. Για αυτά δεν είχε ντροπή αλλά για να μου μιήσει ανοιχτά και σωστά σε ενα θέμα που έβλεπε πόσο με άγχωνε είχε ντροπή! Και τα μονά και τα ζυγά δικά του.
Λέγοντας μου πως ντρεπόταν ήξερε πως θα τον λυπόμουν, και θα έκανα πίσω και θα του έδινα χρήματα παρόλο που είχα ορκιστεί μέσα μου όλη την μέρα που περίμενα να ανοίξει το θέμα με συζήτηση, να μην κάνω πίσω να μην με πιάσει για ακόμη μια φορά κορόιδο και να μην του δώσω δεκάρα και να τον αφήσω να βγάλει μόνος του το φίδι απο την τρύπα.
Αλλά ήξερε πως του είχα αδυναμία, πως ότι και να έκανε θα το συγχωρούσα για χάρη της σχέσης και φιλίας μας. Διότι ήξερε πως είχα ποντάρει πολλά επάνω του, με την προυπόθεση του "σε βοηθάω τώρα που με χρειάζεσαι, ώστε όταν και εγώ χρειαστώ βοήθεια να με βοηθήσεις εσύ".
Βλακεία μου βέβαια δίοτι έτσι του έδωσα το πάνω χέρι και το δικαίωμα να μου χρωστάει χωρίς να καλύψω την πλάτη μου και να έχω αποδείξεις για αυτά που του έδινα. Είχα πιστεί απο τα λόγια του πως όλα όσα μου είχε πει, πως θα τα έκανε, θα τα πραγματοποιούσε. Νόμιζα πως ήταν σαν και εμένα τίμιος και με αίσθηση ευθύνης, ένα αρσενικό μου αντίγραφω όπως μου έλεγε θυμωμένα, μια αρσενική Πέρλα, όταν πίστευε πως ο τρόπος που τον έβλεπα ήταν αρνητικός. Αλλά δεν καταλάβαινε πως έβλεπα αυτά που ο ίδιος με είχε πείσει πως είχε μέσα του. Όπως πείθει πολλούς άλλους για αξίες που δεν έχει και όταν βρει τα σκούρα, απαιτήσουν απο αυτόν να εφαρμώσει τις αξίες αυτές, τα παρατάει και φεύγει.
Όπου είχε εργαστεί στο παρελθόν σε κεντρο ή οικοτροφείο και είχαν επενδύσει σε αυτόν βασισμένοι στις αξίες που τους πρόβαλε, απογοητεύτηκαν και χάλασαν την σχέση τους μαζί του. Κανείς απο τους εργοδότες του δεν θέλει να έχει επαφή μαζί του, εκτώς ίσως από ένα κέντρο που δούλεψε εκεί μόνο 3 μήνες και δεν πρόλαβε να τους απογοητεύσει διότι έφυγε μόνος του.
Γυρνάει λοπόν Αθήνα με χρήματα δικά μου στην τσέπη ώστε να επιβιώσει για έναν μήνα μέχρι που να πληρωθεί. Εγω στην Ολλανδια, να προσπαθώ να ξεαγχωθώ. Αλλά ούτε αυτό που το επιτρέπει. Πριν περάσει καλά καλά μήνας, με ξαναπέρνει τηλέφωνο με φωνή βρεγμένης γάτας.
Για δεύτερη φορά μου λέει πως τον έπιασε τρέλλα, απο το άγχος, απο την δική μου έλλειψη κοντά του, απο την κούραση, απο ότι θες και ξαναέκανε αυτό που είχε κάνει τον Ιούνιο αλλά αυτή την φορά με ένα πόσο πολύ μεγαλύτερο. 2500 ευρώ!!!
Δεν το πιστεύω. Του λέω. Δεν σε πιστεύω του λέω, δεν σε πιστεύω, ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ!
Δεν είναι δυνατόν, τρελλάθηκες του λέω. Εδώ δεν τρέχω και δεν φτάνω να καλύπτω τις τρύπες που ήδη είχες, να καλύπτω τα δικά μας έξοδα, να καλύπτω τα έξοδα του συλλόγου και εσύ πας και δημιουργείς καινούργια χρέη; Είσαι με τα καλά σου; ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ! επανλάμβανα σαν να μην μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει.
Για μένα είχε χαθεί η γη κάτω απο τα πόδια μου. Δεν μπορούσα πια να τον εμπιστευτώ ούτε με χρήματα. Τα συναισθηματά μου τα καταπατούσε συνεχώς, τις ανάγκες μου τις αγνοούσε, και τώρα έκανε και κατάχρηση των χρήματων που του εμπιστευόμουν.
Δεν ήθελα να του μιλήσω. Δεν του μίλησα για μια ολόκληρη μέρα. Με έπερνε τηλέφωνο να με θεοπαρακαλάει, να τον συγχωρήσω, να μην τον αφήσω, να μην χαλάσει η φιλία και η σχέση μας. Όλα είχα ξανακούσει. Ήμουν σε παγίδα. Ήταν μέσα στο σπίτι μου στην Αθήνα και μπορούσε ανα πάσα στιγμή να μου πάρει τα πράγματά μου αν τον έδιωχνα. Θα μπορούσε να καταστρέψει το σπίτι που μόλις είχα ανακαινήσει ολοκληρωτικά για μπορουμε να ζούμε εκεί μαζί. Ήμουν σε κατάσταση πανικού. Με είχε στο χέρι του.
Σκεφτόμουν όλα είχαν γίνει μεταξύ μας. Στην περιοδεία που είχαμε κάνει στην Θεσσαλονίκη, θεμελίωσα την φιλία και συνεργασία μας, με ενα δαχτυλίδι. Έκανα αυτή την κάπως "ρομαντική" κίνηση διότι ήθελα να του δείξω πόσο στενά συνδεδεμένη έννοιωθα μαζί του.
Όταν του το έδωσα με ρώτησε φυσικά τι σήμαινε, και του είπα:
"Όπως οι καλόγριες παντρεύονται τον Χριστό, και φοράνε ένα δαχτυλίδι αιώνιας πίστης και φιλίας έτσι και αυτό το δαχυλίδι στο δίνω να το φοράς σαν σύμβολο της πίστης και φιλίας μας."
Κάτι ανάλογο μου είχε πει και ο ίδιος. Μου είχε πει ότι ήταν πιστός σαν σκύλος, και κάτα πάσα πιθανότητα να ήταν σκύλος σε μιά άλλη ζωή, πιστός και τρυφερός σκύλος. Τα είπε και τα πίστεψα. Όπως όλοι οι αυτιστικοί πέρνω και εγώ κατα γράμμα και κατα λέξη όλα όσα μου λένε. Απο την άλλη και όλα όσα λέω και εγώ τα εννοώ και τα πιστεύω κατα γράμμα και κατα λέξη.
Όταν του είπα πως θα μείνω για πάντα μαζί του το εννοούσα και δυστυχώς εξακολούθώ να το εννοώ, έστω και αν ξέρω πως εκείνος πια δεν θέλει να είναι μαζί μου. Το ίδιο εννοούσα και πολλά άλλα που είχα πει, όπως ότι δεν θα τον εγκατέλειπα σε δύσκολες στιγμές, όπως ότι δεν θα το έδιωχνα από το σπίτι μου όπως τον είχε διώξει ο πατέρας του πριν μερικά χρόνια όταν του πήρε την πιστωτική κάρτα χωρίς ν ατο ξέρει και αφαίρεσαι ένα ποσό 3000 ευρώ.
'Ολα όσα του υποσχέθηκα συνεχώς τα έκανα, παρόλο που συνεχώς μου δημιουργούσε νέες καταστάσεις και νέα προβλήματα με τα οποία με φόρτωνε, εγώ κρατούσα τις υποσχέσεις μου.
'Ισως επειδή με έναν πολύ αφελή τρόπο πίστευα πώς και εκείνος θα κρατούσε την δική του υπόσχεση και όταν εγώ κάποια στιγμή θα έφτανα σε στιγμή τρέλλας να δημιουργήσω ένα μεγάλο πρόβλημα όπως αυτά που είχε δημιουργήσει και εκείνος, πως η φιλία και ή σύνδεση που είχαμε θα μπορούσε να τον βοηθήσει να αντέξει, να το στηρίξει και κυρίως να το ξεπεράσει όπως έκανα και εγώ.
Αποφάσησα για δεύτερη φορά να τον συγχωρέσω και να μην χαλάσω την σχέση μας.
Friday, May 28, 2010
Αλλαγή Σκηνικού
Απο την αρχή η σύνδεση που ένοιωσα μαζί του ήταν πολύ βαθειά, αργότερα, πολύ αργότερα, κατάλαβα πως παρόλο που εγώ την ένοιωθα βαθειά δεν ήταν το ίδιο βαθειά και για αυτόν, για αυτόν ήταν ένα αντικαθρέπτισμα των δικών μου αναγκών που μου τα πρόβαλε πίσω κάνοντας με να πιστεύω πως ένοιωθε ακριβώς ό,τι ένοιθα και εγώ.
Δυστυχώς αυτό γινόταν τόσο αυτόματα απο μέρους του, που ποτέ δεν συνειδιτοποίησε, ότι κάνοντας το αυτό μου έδινα μια λανθασμένη εικόνα του εαυτού του, των αναγκών του, των συναισθημάτων του. Εγώ όμως βασισμένη σε αυτή την λανθασμλενη εικόνα έχτιζα το μέλλον, το μέλλον μου μαζί του, το μέλλον του συλλόγου και πάρα πολλά άλλα.
Έλεγε πως ήταν βολικός, αλλά έβλεπα πως κανε τον βολικό όταν εκείνον τον βόλευε κατι. Ό,τι και να έλεγα, συμφωνούσε με αυτό και το προχωρούσε στην ίδια κατεύθυνση που το έβλεπα και εγώ να πηγαίνει. Ήταν ένα αίσθημα απέραντης ευτυχίας, να πιστεύω πως βρήκα την αδελφή μου ψυχή στο πρόσωπο ενος άλλου. 'Οχι μόνο αδελφή, αλλά δίδυμη ψυχή, ολόιδια με την δική μου, ένα ακριβές μου αντίγραφο, ένα alter ego.
Δεν είχα ξανανοιώσει έτσι με άλλον άνθρωπο και φυσικό ήταν ή αγάπη που ένοιωθα για αυτόν να αναπτυχθεί πολύ γρήγορα σε μια αγάπη πιο μεγάλη και απο εμένα την ίδια, σαν τα συναισθήματά μου να είχαν μαγνητιστεί, απο την εικόνα της τέλειας ομοίωσης που έβλεπα να μου προβάλει.
Και για αυτόν ήμουν κάτι το ελκυστικό, σε εμένα έβλεπε όλα όσα ήθελε να έχει και να κάνει αλλά που δεν είχε την δυνατότητα. Είχα πολλα χρήματα, είχε χρέη, είχα απόλυτη ελευθερία ενώ εκείνος ήταν αναγκασμένος να δουλεύει, είχα ταξιδέψει πολλές φορές και ζήσει σε 3 διαφορετικές χώρες, εκείνου του άρεσε να ταξιδέυει αλλά δεν είχε τόσες ευκαιρίες να το κάνει. Του άρεσε να λειτουργεί σε μιά ομάδα και να έχει κάποια θέση αρχηγού, αλλά δεν είχε την δυνατότητα να δημιουργήσει κάτι τέτοιο που ήθελε.
Βρήσκοντας εμένα, είδε πως με την συνέργασία του μαζί μου, θα άλλαζε η ζωή του προς μιά νεα κατεύθυνση μακριά απο πολλά συμβάντα του παρελθόντος που τον είχαν φέρει σε δύσκολες καταστάσεις.
'Οταν γνώρισα, μου είχε μιλήσει για το άσκημο παρελθόν του. Για λάθη που είχε κάνει και καταστάσεις που είχε δημιουργήσει που τον δυσκόλευαν οικονομικά. Η σχέση με τους γονείς του ήταν ανύπαρκή διότι μετά απο μια διαμάχη με τον πατέρα του, τον είχε πετάξει έξω απο το σπίτι και δεν είχε που να πάει. Ευτυχώς ένας γνωστός του εέιχε ένα διαμέρισμα που ήταν χρόνια ξενοίκιαστο και του το παραχωρήσει να μένει προσωρινα μέχρι που να το πουλήσει ή να βρεί κάποιον ενοικιαστή. Το διαμέρησμα αυτό ήταν σε κακά χάλια, και αρκούσε μόνο στο να μπορεί να έχει κάπου να κοιμάται. Η περιοχή κοντά στην Ομόνοια που ήταν το διαμέρισμα ήταν επικύνδινη μια και του είχαν, όπως ο ίδιος μου είχε πει, ανοίξει το αυτοκίνητο 2-3 φορές και κλέψει πράγματα.
Στις 22 Μαρτίου 2008, όσο ήμουν ακόμη Ολλανδία, του στέλνω με αφιέρωση ένα βίντεο που είχα τραβήξει και ανεβάσει στο YouTube, Ήταν η διαδρομή μέσα απο το ταξί πηγαίνοντας απο το ξενοδοχείο που πάντα έμενα όποτε ερχόμουν Αθήνα, και που ήταν στο Φάληρο, μέχρι την Ομόνοια. Σε απάντηση μου στέλνει:
Me exeis steilei, pali klaio apo tin sigkinisi! To video einai i diadromi pou kano kathe vrady eite gyrizontas apo to Faliro eite apo ti Glyfada, pros to spiti mou pou einai stin Omonoia! Auto to spiti mou to exei dosei o Antonis gia na meno (xoris enoikio). To "erotiko" einai to tragoudi mou! Opote to akouo anatrixiazo, to exo se oles tis ekdoseis, ennoo ektos apo ton Mitsia kai apo tin Alexiou, ton Terzi, to exoun pei ki alloi (Notis Sfakianakis px). Me ton Terzi exei ginei skiniko giati ego to xoreuo kiolas, zempekia, omos o Terzis otan tragoudaei live to proto miso tou tragoudiou to leei toso arga pou einai zempekia xoris rithmo, moiazei me lovesong, kai apo ti mesi kai meta skaei to bouzouki kai ginetai zeimpekiko. Opote o metr tou magaziou ithele na me katevasei apo ti skini (O Terzis den afinei kanenan na xoreuei giati me auto kleinei to programma tou) omos ekeini ti nyxta eipe sto metr na me afisei. Meta milisa mazi tou sto kamarini tou kai itan katapliktikos. Ti na po? klaio san paidi apo xara... S efxaristo!
Και εγώ απαντώ:
EINAI ENA DOPO GIA SENA GIA OLH THN BOH8EIA POY MOY EXEIS DOSEI KAI OLH SOY THN AY8OPMHTH AGAPH KAI EMPISTOSYNH!
AN 8ES NA EYXAPISTHSEIS KAPOION KOITAKSE PSYLA STON OYPANO KAI EYXARISTHSE TON AGIO GONEA MAS. (A - GIO = TO 'A' EINAI STERHTIKO, SHMAINEI EKTOS KAI 'GIO' POY EINAI H GH, TON GONEA YPERANO THS GHS)
AYTO TO TRAGOUDI TOY MANOLI MHTSIA TO LATREYO KYRIOS TO KOMMATH POY LEEI OTI H MESOGIOS DEN DENETE ME SKOINIA ... AYTH H EKFRASH GIA MENA EINAI BA8EIA SYNDEDEMENH ME TON AYTISMO. OPOS KAI O AYTISMOS DEN MPENEI MESA STO KOYTI THS EPISTHMHS ETSI KAI H MESOGEIOS DEN DENETAI ME SKOINIA...
TO DEYTEPO TRAGOYDI DEN EINAI KAI AYTO TYXAIO AMA TO AKOYSEIS KALA 8A DEIS POY MILAEI GIA ENA VOLKSWAGEN MESA STHN NYXTA. H NYXTA EINAI KAI AYTH SYMBOLIKH GIA TON AYTISMO KAI TO VOLKSWAGEN EINAI SYMBOLIKO GIA MENA DIOTI HTAN TO PROTO AYTOKINHTO TOY PATERA MOY MESA STO OPOIO PA8AME TO PROTO ATYXHMA (KAI APO TOTE FOBAME NA ODHGHSO AYTOKINHTO) KAI TO TIMONI AYTOY TOY VOLKSWAGEN EINAI TO TIMONI POY ANEFERA STIS SYNANTHSEIS/OMILIES. TO TIMONI EINAI KAI AYTO SYMBOLIKO MIA KAI AYTO POY KANO EINAI NA 'ODHGHSO' THN KATANOHSH TON AN8ROPON GIA TON AYTISMO SE ENA NEO PLESIO. ESY DIALEKSES TO YOUTUBE NA MOY DEIKSEIS TON PAIDOTOPO KAI EGO APLOS SOY EDOSA ALLO ENA KOMMATAKI GIA TO PUZZLE SOY... ZHSE ME AGAPH. Perla
Και μου απαντά:
Re: Are we the same?
To pira to dwro sou, to anoiksa kai ksetrellathika apo ti xara mou! Htan auto pou ithela! Euxaristo to Theo kathe mera kai kathe nyxta!
Ki ego to latrreuo gia tous stixous alla kai ti mousiki! Edo einai Attiki theon Ntamari! Pos na dethei i Mesogeios me skoinia! (Xtes efaga se ena estiatorio pou einai teleio gia autistiko atomo, asperger o idioktitis, pou legetai Mageireountas tin Mesogeio, kai einai dipla stin Akadimia!!!) Se poin galaxia na se vro? Ki ego ena pedio volis, ftino, pou askountai vrizontas ksenoi fantaroi!
To deutero mou aresei episis. to proto autokinito pou eixe o pateras mou kai me eixe ferei stin Ellada (exo gennithei sti Germania) itan enas Skaravaios, kai genika gia polla xronia eixame WV Jeta I, JettaII.
Den ksero pos na sto antapodoso eilikrina, pisteuo oti kapoia stigmi tha antamoiftheis ki esy me kapoia praxi mou, kapoio video, kapoio tragoudi!
Opos kai na exei omos exo brei tin Eutyxia mou :))))))
'Ηταν κυριολεκτικά σαν να μιλάγαμε την ίδια γλώσσα, αυτά που μας άρεσα ήταν ίδια, ο τρόπος που βλέπαμε πολλέ πράγματα και τα κατανοούσαμε ήταν ίδια, αυτά που θέλαμε ήταν ίδια. Τουλάχιστον, εγώ ξέρω ότι αυτά που ήθελα, αυτά που μου άρεσαν τότε, μου αρέσουν ακόμη, τα όνειρα που κάναμε τα συνεχίζω ακόμη και τις υποσχέσεις που κάναμε ο ένας στον αλλό τις κράτησα!
Ίσως άκριβώς επειδή είμαι άνθρωπος σταθερός, που κρατά υποσχέσεις και δέχεται τις ευθύνες του, βρήκε και ο Κυριάκος το αποκούμπι που αναζητούσε απο την ζωή του που δεν είχε τίποτα σταθερό και σίγουρο.
Μαζι αρχίσαμε να οργανώνουμε την σημαντική συνάντηση γονέων που θα γινόταν την Κυριακή 11 Μαΐου 2008 σε παιδότοπο στην Γλυφάδα, και που θα είχαμε ένα ειδικό πρόγραμμα για τις μητέρες και τα παιδιά, αλλά και που θα μαζεύαμε τις 20 υπογραφές για το καταστατικό και την ίδρυση του συλλόγου. Εγώ κατάστρωνα τα βήματα απο την Ολλανδία, έψαχνα κα μάζευα τις πληροφορίες, έκανα τις συνδέσεις και εκείνος εκτελούσε την πρακτική πλευρά ώστε να προετοιμαστεί σωστά η συνάντηση.
Στις 22 Απριλίου 2008 μου γράφει:
Exo para polla na sou po... Mou anoiksan to autokinito kai piran to laptop kai ton projectora tou kentrou pou douleuo, dika mou pragmata tipota..., episis sinantisa ti Roza einai katapliktiki. Tha miliso tin Tetarti to brady me tin Ioulia, exei poli oraia idea, kai tha mou ti deiksei. Tha ithela kai ti gnomi sou, pisteuo oti kalo einai na exoume mia protasi gia ta mikra, kai mia gia ta megala, sto ti tha ftiaksoune. Auti tha prepei na einai poli sigkekrimeni kai poli kala organomeni. Tha einai akomi i Eytyxia (ergo), i Vivian (logopaidikos), i Eirini (logo) , i Efi (logo) ki ego ston paidotopo opote analogoun 2 paidia ana therapefti peripou. H Roza tha kathetai kentrika giati den mporei polles metakiniseis.
Gia to simboliko tha itan kalo na yparxei mia amoivi, skeftomenos oti kai 20 i 50 euro tha tis edina ego gia na min dimiourgithei thema. Apla ti skeftika kai sti leo. Ego den thelo tipota os amoibi, kai an xreiastei tha doso kati stin Ioulia, simvoliko :)
Tha sou grapso pio analitika aurio i methavrio.
H zoi mou exei allaksei pantos na to ksereis, kai einai Eytyxia.
Ναι, η αλήθεια είναι πως και εγώ ένοιωθα απέραντη ευτυχία στο πλάι του. Σαν ότι ήταν που μου έλλειπε απο ικανότητες, απο γνώσεις, απο εμπειρίες να τα είχε εκείνος και κατά κάποιο τρόπο ότι του έλλειπε εκείνου το είχε βρεί σε μένα. Σαν δυό κομμάτια που τα βάζεις μαζί και ταιριάζουν απόλυτα, τόσο απόλυτα που τελικά συνχέονται μαζί και κάνουν ΕΝΑ! Έτσι ένοιωθα μαζί του, ΕΝΑ.
Όσο πιο ΕΝΑ ένοιωθα μαζί του, τόσο και πιό πολλά ήθελα να κάνουμε μαζί. Μετά την επιτυχή συνάντηση στον παιδότοπο και την υπογραφή του καταστατικού, οργανώσαμε μαζί μιά ομιλία στην Θεσσαλονίκη. θα ήταν και η πρώτη φορά που θα ταξιδεύαμε μαζί και θα περνούσαμε τόσες μέρες μαζί, συνεχώς μαζί. Έτσι ξεκινήσαμε το Σάββατο 17 Μαΐου 2008 να πάμε Θεσσαλονίκη οδικώς με το αυτοκίνητό του. 'Οπως σε όλα όσ ακάναμε εγώ θα κάλυπτα το οικονομικό κομμάτι (τα έξοδα: βενζίνη, φαγητό, κτλ) και εκείνος θα έβαζε το πρακτικό κομμάτι, την οδήγηση.
Φυσικά υπήρχε και το θέμα της διανυκτέρευσης. Που θα κοιμόταν εκείνος και που εγώ; Επειδή είμαι άτομο που θέλω να είναι όλα ξεκάθαρα και οργανωμένα όσο πιό νωρίς γίνεται διότι ξέρω πως πάντα κάτι πάει στραβά την τελευταία στιγμή, μισώ, ναι μισώ να αφήνω πράγματα για την τελευταία στογμή! Έτσι και τώρα πριν καν έρθω Ελλάδα, τον είχα ρωτήσει σχετικά με την διανυκτέρευση και μου απάντησε:
O filos mou o Mixalis mou eipe oti mporei na me filoksenisei. H alitheia einai oti akomi den ksero mesa mou, giati tin teleftea fora mou eixe arnithei, logo oti i arravoniastikia tou eixe tsantistei apo emena tin proti fora pou me eixe filoksenisei. Den ksero ti allakse. Opote ase mou 1-2 meres na to skefto. Yparxei endexomeno na koimitho kai ston ksaderfo mou an tou to zitiso. Kai ksenodoxeio mazi sou, an dexesai se diklino me xorista krebatia. Den ksero, pes mou ki esy ta endexomena...
Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι πολύ να κοιμηθώ αν υπάρχει άλλος μαζί μου στο ίδιο δωμάτιο. 'Εχω τρομερή ευαισθησία στους ήχους και άμα είναι άλλος εκεί όσο και ήσυχος να είναι έγω θα βρήσκομαι σε συνεχή υπερένταση απο τον παραμικρό θόρυβο που θα κάνει. 'Αμα ο άλλος ροχαλίζει ή κάνει ανήσυχο ύπνο, για μένα είναι κόλαση. Δεν θα κλείσω μάτι όλη νύχτα και η υπέρενταση μπορεί να φτάσει σε σημείο έκρηξης. Δυστυχώς, αυτά είναι και τα δύσκολα του αυτισμού μου.
Τελικά έμεινε στον ξαδελφό του και λύθηκε το θέμα. Η ομιλία πήγε πολύ καλά και ένοιωθα ευτυχία που μαζί με την αδελφή μου ψυχή απλώναμε το μήνυμα του αυτισμού με την σωστή εικόνα και σωστή κατανόηση.
Δυστυχώς αυτό γινόταν τόσο αυτόματα απο μέρους του, που ποτέ δεν συνειδιτοποίησε, ότι κάνοντας το αυτό μου έδινα μια λανθασμένη εικόνα του εαυτού του, των αναγκών του, των συναισθημάτων του. Εγώ όμως βασισμένη σε αυτή την λανθασμλενη εικόνα έχτιζα το μέλλον, το μέλλον μου μαζί του, το μέλλον του συλλόγου και πάρα πολλά άλλα.
Έλεγε πως ήταν βολικός, αλλά έβλεπα πως κανε τον βολικό όταν εκείνον τον βόλευε κατι. Ό,τι και να έλεγα, συμφωνούσε με αυτό και το προχωρούσε στην ίδια κατεύθυνση που το έβλεπα και εγώ να πηγαίνει. Ήταν ένα αίσθημα απέραντης ευτυχίας, να πιστεύω πως βρήκα την αδελφή μου ψυχή στο πρόσωπο ενος άλλου. 'Οχι μόνο αδελφή, αλλά δίδυμη ψυχή, ολόιδια με την δική μου, ένα ακριβές μου αντίγραφο, ένα alter ego.
Δεν είχα ξανανοιώσει έτσι με άλλον άνθρωπο και φυσικό ήταν ή αγάπη που ένοιωθα για αυτόν να αναπτυχθεί πολύ γρήγορα σε μια αγάπη πιο μεγάλη και απο εμένα την ίδια, σαν τα συναισθήματά μου να είχαν μαγνητιστεί, απο την εικόνα της τέλειας ομοίωσης που έβλεπα να μου προβάλει.
Και για αυτόν ήμουν κάτι το ελκυστικό, σε εμένα έβλεπε όλα όσα ήθελε να έχει και να κάνει αλλά που δεν είχε την δυνατότητα. Είχα πολλα χρήματα, είχε χρέη, είχα απόλυτη ελευθερία ενώ εκείνος ήταν αναγκασμένος να δουλεύει, είχα ταξιδέψει πολλές φορές και ζήσει σε 3 διαφορετικές χώρες, εκείνου του άρεσε να ταξιδέυει αλλά δεν είχε τόσες ευκαιρίες να το κάνει. Του άρεσε να λειτουργεί σε μιά ομάδα και να έχει κάποια θέση αρχηγού, αλλά δεν είχε την δυνατότητα να δημιουργήσει κάτι τέτοιο που ήθελε.
Βρήσκοντας εμένα, είδε πως με την συνέργασία του μαζί μου, θα άλλαζε η ζωή του προς μιά νεα κατεύθυνση μακριά απο πολλά συμβάντα του παρελθόντος που τον είχαν φέρει σε δύσκολες καταστάσεις.
'Οταν γνώρισα, μου είχε μιλήσει για το άσκημο παρελθόν του. Για λάθη που είχε κάνει και καταστάσεις που είχε δημιουργήσει που τον δυσκόλευαν οικονομικά. Η σχέση με τους γονείς του ήταν ανύπαρκή διότι μετά απο μια διαμάχη με τον πατέρα του, τον είχε πετάξει έξω απο το σπίτι και δεν είχε που να πάει. Ευτυχώς ένας γνωστός του εέιχε ένα διαμέρισμα που ήταν χρόνια ξενοίκιαστο και του το παραχωρήσει να μένει προσωρινα μέχρι που να το πουλήσει ή να βρεί κάποιον ενοικιαστή. Το διαμέρησμα αυτό ήταν σε κακά χάλια, και αρκούσε μόνο στο να μπορεί να έχει κάπου να κοιμάται. Η περιοχή κοντά στην Ομόνοια που ήταν το διαμέρισμα ήταν επικύνδινη μια και του είχαν, όπως ο ίδιος μου είχε πει, ανοίξει το αυτοκίνητο 2-3 φορές και κλέψει πράγματα.
Στις 22 Μαρτίου 2008, όσο ήμουν ακόμη Ολλανδία, του στέλνω με αφιέρωση ένα βίντεο που είχα τραβήξει και ανεβάσει στο YouTube, Ήταν η διαδρομή μέσα απο το ταξί πηγαίνοντας απο το ξενοδοχείο που πάντα έμενα όποτε ερχόμουν Αθήνα, και που ήταν στο Φάληρο, μέχρι την Ομόνοια. Σε απάντηση μου στέλνει:
Me exeis steilei, pali klaio apo tin sigkinisi! To video einai i diadromi pou kano kathe vrady eite gyrizontas apo to Faliro eite apo ti Glyfada, pros to spiti mou pou einai stin Omonoia! Auto to spiti mou to exei dosei o Antonis gia na meno (xoris enoikio). To "erotiko" einai to tragoudi mou! Opote to akouo anatrixiazo, to exo se oles tis ekdoseis, ennoo ektos apo ton Mitsia kai apo tin Alexiou, ton Terzi, to exoun pei ki alloi (Notis Sfakianakis px). Me ton Terzi exei ginei skiniko giati ego to xoreuo kiolas, zempekia, omos o Terzis otan tragoudaei live to proto miso tou tragoudiou to leei toso arga pou einai zempekia xoris rithmo, moiazei me lovesong, kai apo ti mesi kai meta skaei to bouzouki kai ginetai zeimpekiko. Opote o metr tou magaziou ithele na me katevasei apo ti skini (O Terzis den afinei kanenan na xoreuei giati me auto kleinei to programma tou) omos ekeini ti nyxta eipe sto metr na me afisei. Meta milisa mazi tou sto kamarini tou kai itan katapliktikos. Ti na po? klaio san paidi apo xara... S efxaristo!
Και εγώ απαντώ:
EINAI ENA DOPO GIA SENA GIA OLH THN BOH8EIA POY MOY EXEIS DOSEI KAI OLH SOY THN AY8OPMHTH AGAPH KAI EMPISTOSYNH!
AN 8ES NA EYXAPISTHSEIS KAPOION KOITAKSE PSYLA STON OYPANO KAI EYXARISTHSE TON AGIO GONEA MAS. (A - GIO = TO 'A' EINAI STERHTIKO, SHMAINEI EKTOS KAI 'GIO' POY EINAI H GH, TON GONEA YPERANO THS GHS)
AYTO TO TRAGOUDI TOY MANOLI MHTSIA TO LATREYO KYRIOS TO KOMMATH POY LEEI OTI H MESOGIOS DEN DENETE ME SKOINIA ... AYTH H EKFRASH GIA MENA EINAI BA8EIA SYNDEDEMENH ME TON AYTISMO. OPOS KAI O AYTISMOS DEN MPENEI MESA STO KOYTI THS EPISTHMHS ETSI KAI H MESOGEIOS DEN DENETAI ME SKOINIA...
TO DEYTEPO TRAGOYDI DEN EINAI KAI AYTO TYXAIO AMA TO AKOYSEIS KALA 8A DEIS POY MILAEI GIA ENA VOLKSWAGEN MESA STHN NYXTA. H NYXTA EINAI KAI AYTH SYMBOLIKH GIA TON AYTISMO KAI TO VOLKSWAGEN EINAI SYMBOLIKO GIA MENA DIOTI HTAN TO PROTO AYTOKINHTO TOY PATERA MOY MESA STO OPOIO PA8AME TO PROTO ATYXHMA (KAI APO TOTE FOBAME NA ODHGHSO AYTOKINHTO) KAI TO TIMONI AYTOY TOY VOLKSWAGEN EINAI TO TIMONI POY ANEFERA STIS SYNANTHSEIS/OMILIES. TO TIMONI EINAI KAI AYTO SYMBOLIKO MIA KAI AYTO POY KANO EINAI NA 'ODHGHSO' THN KATANOHSH TON AN8ROPON GIA TON AYTISMO SE ENA NEO PLESIO. ESY DIALEKSES TO YOUTUBE NA MOY DEIKSEIS TON PAIDOTOPO KAI EGO APLOS SOY EDOSA ALLO ENA KOMMATAKI GIA TO PUZZLE SOY... ZHSE ME AGAPH. Perla
Και μου απαντά:
Re: Are we the same?
To pira to dwro sou, to anoiksa kai ksetrellathika apo ti xara mou! Htan auto pou ithela! Euxaristo to Theo kathe mera kai kathe nyxta!
Ki ego to latrreuo gia tous stixous alla kai ti mousiki! Edo einai Attiki theon Ntamari! Pos na dethei i Mesogeios me skoinia! (Xtes efaga se ena estiatorio pou einai teleio gia autistiko atomo, asperger o idioktitis, pou legetai Mageireountas tin Mesogeio, kai einai dipla stin Akadimia!!!) Se poin galaxia na se vro? Ki ego ena pedio volis, ftino, pou askountai vrizontas ksenoi fantaroi!
To deutero mou aresei episis. to proto autokinito pou eixe o pateras mou kai me eixe ferei stin Ellada (exo gennithei sti Germania) itan enas Skaravaios, kai genika gia polla xronia eixame WV Jeta I, JettaII.
Den ksero pos na sto antapodoso eilikrina, pisteuo oti kapoia stigmi tha antamoiftheis ki esy me kapoia praxi mou, kapoio video, kapoio tragoudi!
Opos kai na exei omos exo brei tin Eutyxia mou :))))))
'Ηταν κυριολεκτικά σαν να μιλάγαμε την ίδια γλώσσα, αυτά που μας άρεσα ήταν ίδια, ο τρόπος που βλέπαμε πολλέ πράγματα και τα κατανοούσαμε ήταν ίδια, αυτά που θέλαμε ήταν ίδια. Τουλάχιστον, εγώ ξέρω ότι αυτά που ήθελα, αυτά που μου άρεσαν τότε, μου αρέσουν ακόμη, τα όνειρα που κάναμε τα συνεχίζω ακόμη και τις υποσχέσεις που κάναμε ο ένας στον αλλό τις κράτησα!
Ίσως άκριβώς επειδή είμαι άνθρωπος σταθερός, που κρατά υποσχέσεις και δέχεται τις ευθύνες του, βρήκε και ο Κυριάκος το αποκούμπι που αναζητούσε απο την ζωή του που δεν είχε τίποτα σταθερό και σίγουρο.
Μαζι αρχίσαμε να οργανώνουμε την σημαντική συνάντηση γονέων που θα γινόταν την Κυριακή 11 Μαΐου 2008 σε παιδότοπο στην Γλυφάδα, και που θα είχαμε ένα ειδικό πρόγραμμα για τις μητέρες και τα παιδιά, αλλά και που θα μαζεύαμε τις 20 υπογραφές για το καταστατικό και την ίδρυση του συλλόγου. Εγώ κατάστρωνα τα βήματα απο την Ολλανδία, έψαχνα κα μάζευα τις πληροφορίες, έκανα τις συνδέσεις και εκείνος εκτελούσε την πρακτική πλευρά ώστε να προετοιμαστεί σωστά η συνάντηση.
Στις 22 Απριλίου 2008 μου γράφει:
Exo para polla na sou po... Mou anoiksan to autokinito kai piran to laptop kai ton projectora tou kentrou pou douleuo, dika mou pragmata tipota..., episis sinantisa ti Roza einai katapliktiki. Tha miliso tin Tetarti to brady me tin Ioulia, exei poli oraia idea, kai tha mou ti deiksei. Tha ithela kai ti gnomi sou, pisteuo oti kalo einai na exoume mia protasi gia ta mikra, kai mia gia ta megala, sto ti tha ftiaksoune. Auti tha prepei na einai poli sigkekrimeni kai poli kala organomeni. Tha einai akomi i Eytyxia (ergo), i Vivian (logopaidikos), i Eirini (logo) , i Efi (logo) ki ego ston paidotopo opote analogoun 2 paidia ana therapefti peripou. H Roza tha kathetai kentrika giati den mporei polles metakiniseis.
Gia to simboliko tha itan kalo na yparxei mia amoivi, skeftomenos oti kai 20 i 50 euro tha tis edina ego gia na min dimiourgithei thema. Apla ti skeftika kai sti leo. Ego den thelo tipota os amoibi, kai an xreiastei tha doso kati stin Ioulia, simvoliko :)
Tha sou grapso pio analitika aurio i methavrio.
H zoi mou exei allaksei pantos na to ksereis, kai einai Eytyxia.
Ναι, η αλήθεια είναι πως και εγώ ένοιωθα απέραντη ευτυχία στο πλάι του. Σαν ότι ήταν που μου έλλειπε απο ικανότητες, απο γνώσεις, απο εμπειρίες να τα είχε εκείνος και κατά κάποιο τρόπο ότι του έλλειπε εκείνου το είχε βρεί σε μένα. Σαν δυό κομμάτια που τα βάζεις μαζί και ταιριάζουν απόλυτα, τόσο απόλυτα που τελικά συνχέονται μαζί και κάνουν ΕΝΑ! Έτσι ένοιωθα μαζί του, ΕΝΑ.
Όσο πιο ΕΝΑ ένοιωθα μαζί του, τόσο και πιό πολλά ήθελα να κάνουμε μαζί. Μετά την επιτυχή συνάντηση στον παιδότοπο και την υπογραφή του καταστατικού, οργανώσαμε μαζί μιά ομιλία στην Θεσσαλονίκη. θα ήταν και η πρώτη φορά που θα ταξιδεύαμε μαζί και θα περνούσαμε τόσες μέρες μαζί, συνεχώς μαζί. Έτσι ξεκινήσαμε το Σάββατο 17 Μαΐου 2008 να πάμε Θεσσαλονίκη οδικώς με το αυτοκίνητό του. 'Οπως σε όλα όσ ακάναμε εγώ θα κάλυπτα το οικονομικό κομμάτι (τα έξοδα: βενζίνη, φαγητό, κτλ) και εκείνος θα έβαζε το πρακτικό κομμάτι, την οδήγηση.
Φυσικά υπήρχε και το θέμα της διανυκτέρευσης. Που θα κοιμόταν εκείνος και που εγώ; Επειδή είμαι άτομο που θέλω να είναι όλα ξεκάθαρα και οργανωμένα όσο πιό νωρίς γίνεται διότι ξέρω πως πάντα κάτι πάει στραβά την τελευταία στιγμή, μισώ, ναι μισώ να αφήνω πράγματα για την τελευταία στογμή! Έτσι και τώρα πριν καν έρθω Ελλάδα, τον είχα ρωτήσει σχετικά με την διανυκτέρευση και μου απάντησε:
O filos mou o Mixalis mou eipe oti mporei na me filoksenisei. H alitheia einai oti akomi den ksero mesa mou, giati tin teleftea fora mou eixe arnithei, logo oti i arravoniastikia tou eixe tsantistei apo emena tin proti fora pou me eixe filoksenisei. Den ksero ti allakse. Opote ase mou 1-2 meres na to skefto. Yparxei endexomeno na koimitho kai ston ksaderfo mou an tou to zitiso. Kai ksenodoxeio mazi sou, an dexesai se diklino me xorista krebatia. Den ksero, pes mou ki esy ta endexomena...
Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι πολύ να κοιμηθώ αν υπάρχει άλλος μαζί μου στο ίδιο δωμάτιο. 'Εχω τρομερή ευαισθησία στους ήχους και άμα είναι άλλος εκεί όσο και ήσυχος να είναι έγω θα βρήσκομαι σε συνεχή υπερένταση απο τον παραμικρό θόρυβο που θα κάνει. 'Αμα ο άλλος ροχαλίζει ή κάνει ανήσυχο ύπνο, για μένα είναι κόλαση. Δεν θα κλείσω μάτι όλη νύχτα και η υπέρενταση μπορεί να φτάσει σε σημείο έκρηξης. Δυστυχώς, αυτά είναι και τα δύσκολα του αυτισμού μου.
Τελικά έμεινε στον ξαδελφό του και λύθηκε το θέμα. Η ομιλία πήγε πολύ καλά και ένοιωθα ευτυχία που μαζί με την αδελφή μου ψυχή απλώναμε το μήνυμα του αυτισμού με την σωστή εικόνα και σωστή κατανόηση.
Wednesday, May 26, 2010
Η Επαφή που έγινε Φιλία
Απο την στιγμή που "συνδεθήκαμε" άρχισε ένας διάλογος που κράτησε δυόμιση χρόνια. Ένας διάλογος που ήταν κατ' αρχάς πάνω σε πρακτικά θέματα.
Είχα φτιάξει την ιστοσελίδα του συλλόγου μόνη μου, και όταν μου ανέφερε πως ήθελε να δημιουργήσει και εκείνος μια ιστοσελίδα του έδειξα τον τρόπο. Δυό μέρες μετά απο την πρώτη μας επαφή, του έγραψα:
On Nov 5, 2007 3:18 PM, Perla Messina wrote:
Καλημερα και καλη εβδομαδα, Κυριακο.
Αν θες να κανεις δικη σου ιστοσελιδα πρεπει να κατοχειρωσεις το ονομα που θες σε αυτην την περιπτωση το "ergotherapeia.com" αφου κανεις ενα ελεγχο αν ηδη υπαρχει. Το εκανα και το μονο που βρηκα ειναι http://www.annousakeio.gr/ergotherapeia-gr.html Το οποιο σημαινει οτι το ονομα που θες πρεπει να ειναι ελευθερο. Για να το καταχειρωσεις πρεπει να το 'αγορασεις' εγω αγορασα το δικο μου απο το www.papaki.gr και στοιχηζει 10 ευρω το χρονο. Περνει ομως καπου ενα μηνα εως οτου ενγκριθει γιαυτο καλο ειναι να το αγορασεις οσο πιο νωρις. Μετα πρεπει να βρης ενα hosting αυτο ειναι μια εταιρεια που θα σου παρεχει χωρο στο server κομπιουτερ της ωστε να αποθηκευτη η ιστοσελιδα σου εκει και ειναι διαθεσημη στο ιστοδικτειο.
Εκτώς απο αυτό, άρχισα να του λέω για τα σχέδιά μου, τον σύλλογο που ήθελα να δημιουργήσω, το σεμινάριο που ήθελα να οργανώσω, και τις ομιλίες που ήθελα να κάνω και να δείξω πως είναι ο αυτισμός απο τα μέσα.
Του είπα πως είχα συναντήσει κάποια άτομα στην Ελλάδα και πως θα ξαναγύριζα στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 2008, ώστε να τους ξαναδώ. Χάρηκε φυσικά που θα ερχόμουν Ελλάδα και μου πρότεινε να συναντηθούμε και εμείς.
Re: AYTISMOS SYNANTHSH MARTIOS 2008
Sunday, February 24, 2008 4:07 PM
As sinantithoume stis 12.00 sti Glifada, ston Agio Konstantino, na milisoume ki apo konta kai na ertheis kai sto Kentro mas sti Glyfada (einai konta sti Vouliagmenis alla tha pame mazi). Meta tis 2.30 arxizo me synedries alla isos na deis kai ton Paidopsyxiatro.
Ο λόγος που μου ανέφερε να μιλήσω με τον παιδοψυχίατρο του κέντρου στο οποίο εργαζόταν, ήταν η σκέψη που είχαμε κάνει να κάνω και εκεί μια ομιλία για τον αυτισμό για την επιστημονική ομάδα του κέντρου. Για να οργανωθεί αυτό, έπρεπε πρώτα να γνωρίσω και να μιλήσω με τον διευθυντή.
Έτσι και έγινε. Συναντηθήκαμε, ήπιαμε καφέ και μιλήσαμε, πήγαμε στο κέντρο που δούλευε και συναντήθηκα και μίλησα με τον παιδιψυχίατρο εκεί, ο οποίος έδειξε ενδιαφέρον και είπε πως δεν είχε αντίρρηση να κάνω μια ομιλία στο παράρτημα του κέντρου τους στο Περιστέρι.
'Ισως και αυτό να ήταν συμβολικό. Συναντηθήκαμε στην Γλυφάδα, εκεί που ζούσα απο το 1975 μέχρι το 1984 που έφυγα για Ολλανδία, και που εκεί έμενε και η μητέρα μου μέχρι το 2002 που πέθανε. Απο την άλλη το Περιστέρι ήταν εκεί που ο Κυριάκος είχε μεγαλώσει, και πάει σχολείο και όπου ακόμη ζούσαν οι δικοί του γονείς. Γλυφάδα και Περιστέρι, δύο περιοχές της Αθήνας που στην διάρκεια των 2.5 αυτών χρόνων θα έπαιζαν ρόλο στην ζωή μας.
Το Σάββατο 1 Μαρτίου 2008, έκανα την πρώτη μου επαφή με μιά ομάδα γονέων, με σκοπό να γίνει μια μικρή ομιλία που την είχα οργανώσει μαζί με έναν γονέα αυτιστικού παιδιού, που κάλεσε όσους άλλους γονείς ήξερε να έρθουν να με γνωρίσουν και να ακούσουν σχετικά με τον αυτισμό. Για μένα αυτή η πρώτη συνάντηση ήταν η αρχή μιάς νέας εποχής. Που θα μπορούσα να το φανταστώ εκείνη την στιγμή, πως μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα είχα αλωνίσει τόσες και τόσες πόλεις της Ελλάδας μεταφέροντας την γνώση του αυτισμού με τον Κυριάκο στο πλάι μου ως φίλο, συνεργάτη, και σύντροφο μου...
Ξέρω όμως πως εκείνη την ημέρα, εκείνο το Σάββατο είναι που με "είδε" για πρώτη φορά. Με "είδε" όταν αυτά που έλεγα και εξηγούσα για τον αυτισμό έκαναν πολλούς γονείς να δακρύσουν, να κατανοήσουν, να αισθανθούν πως σκέφτονται και πως νοιώθουν τα αυτιστικά τους παιδιά.
'Ισως να ήταν και εκείνη η μέρα που τον έκανε να με αγαπήσει. Εγώ τον είχα αγαπήσει μόλις μια μέρα πριν. 'Οταν τον είδα να βγαίνει απο το αυτοκινητό του στην πλατεία του Αγ. Κωνσταντίνου στην Γλυφάδα, με το κάπως χοροπηδητό του βήμα και να με πλησιάζει. Αυτό το βήμα, ήταν που μου κίνησε την προσοχή και έκανε την καρδία μου να χτυπήσει λίγο πιο δυνατά. Πολλές φορές είναι οι λεπτομέριες που μας κάνουν να αγαπήσουμε κάτι ολοκληρωτικά ή και να το μισήσουμε σφόδρα.
Την Δευτέρα 3 Μαρτίου είχα άλλη μιά ομιλία. Αυτή τη φορά στη Μαράσλειο Σχολή για το τμήμα εκπαιδευόμενων δασκάλων/καθηγητών που έκανα μετεκπαίδευση στην Ειδική Αγωγή. Ο Κυριάκος ήταν και πάλι εκεί. Την Τρίτη 4 Μαρτίου πήγαμε στο Περιστέρι. Εκεί έκανα την τρίτη μου ομιλία σε διάστημα λίγων ημερών. Δεν ξέρω πως το έκανα, ή πως κατάφερνα να λέω αυτά που έλεγα. Σαν κάτι μέσα μου να με καθοδηγούσε, να μου έδινε την ευχέρια και την ικανότητα να το κάνω. Σαν ο σκοπός που είχα βάλει, να είχε πάρει το τιμώνι και με πήγαινε εκεί που έπρεπε να πάω, να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω, και να βρήσκω την δύναμη να τα κάνω.
'Ισως και το γεγονός που αυτός που αγαπούσα ήταν εκεί, κοντά μου, να με ωθούσε να δείξω ακόμη πιό πολύ τις ικανότητές μου, να που δείξω τι άξιζα, ίσως και να ήταν ένας τρόπος να τον φλερτάρω, μια και δεν ήξερα πως αλλιώς να το κάνω.
Απο εκείνες τις μέρες ένα είναι σίγουρο, γίναμε αχώριστοι. Περούσαμε τόσες πολλές ώρες μαζί που δεν είχαμε χρόνο να κοιμηθούμε αρκετά. Μέχρι αργά την νύχτα μιλάγαμε για τον αυτισμό, για την ζωή του καθένα μας. Του εξηγούσα, του δίδασκα τα μυστικά του Αυτισμού, τι κάνει έναν αυτιστικό να έχει αυτό που ονομάζουμε αυτισμό, γιατί ουσιαστικά δεν έχει αυτισμό αλλά είναι αυτιστικλος, γιατί έχουμε τις συμπεριφορές που έχουμε, γιατί σκεφτόμαστε με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, πως καταλήγουμε να είμαστε τόσο διαφορετικοί...
Του μίλησα ξανά για τον σύλλογο που ήθελα να ιδρύσω, το σεμινάριο και τον Tony Attwood, που είχα συναντήσει μόλις έναν χρόνο πριν στην Δανία και με τον οποίο έιχα επαφή και φιλία, και που ήξερα πως θα μας βοηθήσει με το σεμινάριο που θα κάνει να ωθήσουμε τον αυτισμό στην σωστή κατεύθυνση κατανόησης και ενημέρωσης.
Στις μέρες και ώρες αυτές είναι που καταλάβαμε πως ο σκοπός και όραμα ήταν και για τους δυό μας κοινός. Πως και εκείνος, όπως και εγώ ήθελε να δουλέψει ώστε να χτιστεί αυτός ο σύλλογος και να διαδωθεί ο αυτισμός σε όλη την Ελλάδα. Κάτι σαν πάντρεμα ώστε απο την ένωση να γεννηθεί ένα παιδί, ο σύλλογος μας.
Στις 11 Μαςιου 2008, μαζευτήκαμε μιά ομάδα απο 20 γονείς, φίλους, και όσους άλλους αυτιστικούς είχαμε γνωρίσει και υπογράψαμε το καταστατικό. Η ημερομηνία στο καταστατικό ήταν 7 Μαΐου 2008. Εγώ το ήθελα να είναι 7, διότι ήταν τυχερός αριθμός.
'Ηταν η αρχή για την παραγματοποίηση ενός απίστευτου ονείρου. Δύο χρόνια μόλις μετά, στις 7 Μαΐου 2010, το ίδιο αυτό όνειρο έγινε εφιάλτης.
Είχα φτιάξει την ιστοσελίδα του συλλόγου μόνη μου, και όταν μου ανέφερε πως ήθελε να δημιουργήσει και εκείνος μια ιστοσελίδα του έδειξα τον τρόπο. Δυό μέρες μετά απο την πρώτη μας επαφή, του έγραψα:
On Nov 5, 2007 3:18 PM, Perla Messina wrote:
Καλημερα και καλη εβδομαδα, Κυριακο.
Αν θες να κανεις δικη σου ιστοσελιδα πρεπει να κατοχειρωσεις το ονομα που θες σε αυτην την περιπτωση το "ergotherapeia.com" αφου κανεις ενα ελεγχο αν ηδη υπαρχει. Το εκανα και το μονο που βρηκα ειναι http://www.annousakeio.gr/ergotherapeia-gr.html Το οποιο σημαινει οτι το ονομα που θες πρεπει να ειναι ελευθερο. Για να το καταχειρωσεις πρεπει να το 'αγορασεις' εγω αγορασα το δικο μου απο το www.papaki.gr και στοιχηζει 10 ευρω το χρονο. Περνει ομως καπου ενα μηνα εως οτου ενγκριθει γιαυτο καλο ειναι να το αγορασεις οσο πιο νωρις. Μετα πρεπει να βρης ενα hosting αυτο ειναι μια εταιρεια που θα σου παρεχει χωρο στο server κομπιουτερ της ωστε να αποθηκευτη η ιστοσελιδα σου εκει και ειναι διαθεσημη στο ιστοδικτειο.
Εκτώς απο αυτό, άρχισα να του λέω για τα σχέδιά μου, τον σύλλογο που ήθελα να δημιουργήσω, το σεμινάριο που ήθελα να οργανώσω, και τις ομιλίες που ήθελα να κάνω και να δείξω πως είναι ο αυτισμός απο τα μέσα.
Του είπα πως είχα συναντήσει κάποια άτομα στην Ελλάδα και πως θα ξαναγύριζα στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 2008, ώστε να τους ξαναδώ. Χάρηκε φυσικά που θα ερχόμουν Ελλάδα και μου πρότεινε να συναντηθούμε και εμείς.
Re: AYTISMOS SYNANTHSH MARTIOS 2008
Sunday, February 24, 2008 4:07 PM
As sinantithoume stis 12.00 sti Glifada, ston Agio Konstantino, na milisoume ki apo konta kai na ertheis kai sto Kentro mas sti Glyfada (einai konta sti Vouliagmenis alla tha pame mazi). Meta tis 2.30 arxizo me synedries alla isos na deis kai ton Paidopsyxiatro.
Ο λόγος που μου ανέφερε να μιλήσω με τον παιδοψυχίατρο του κέντρου στο οποίο εργαζόταν, ήταν η σκέψη που είχαμε κάνει να κάνω και εκεί μια ομιλία για τον αυτισμό για την επιστημονική ομάδα του κέντρου. Για να οργανωθεί αυτό, έπρεπε πρώτα να γνωρίσω και να μιλήσω με τον διευθυντή.
Έτσι και έγινε. Συναντηθήκαμε, ήπιαμε καφέ και μιλήσαμε, πήγαμε στο κέντρο που δούλευε και συναντήθηκα και μίλησα με τον παιδιψυχίατρο εκεί, ο οποίος έδειξε ενδιαφέρον και είπε πως δεν είχε αντίρρηση να κάνω μια ομιλία στο παράρτημα του κέντρου τους στο Περιστέρι.
'Ισως και αυτό να ήταν συμβολικό. Συναντηθήκαμε στην Γλυφάδα, εκεί που ζούσα απο το 1975 μέχρι το 1984 που έφυγα για Ολλανδία, και που εκεί έμενε και η μητέρα μου μέχρι το 2002 που πέθανε. Απο την άλλη το Περιστέρι ήταν εκεί που ο Κυριάκος είχε μεγαλώσει, και πάει σχολείο και όπου ακόμη ζούσαν οι δικοί του γονείς. Γλυφάδα και Περιστέρι, δύο περιοχές της Αθήνας που στην διάρκεια των 2.5 αυτών χρόνων θα έπαιζαν ρόλο στην ζωή μας.
Το Σάββατο 1 Μαρτίου 2008, έκανα την πρώτη μου επαφή με μιά ομάδα γονέων, με σκοπό να γίνει μια μικρή ομιλία που την είχα οργανώσει μαζί με έναν γονέα αυτιστικού παιδιού, που κάλεσε όσους άλλους γονείς ήξερε να έρθουν να με γνωρίσουν και να ακούσουν σχετικά με τον αυτισμό. Για μένα αυτή η πρώτη συνάντηση ήταν η αρχή μιάς νέας εποχής. Που θα μπορούσα να το φανταστώ εκείνη την στιγμή, πως μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα είχα αλωνίσει τόσες και τόσες πόλεις της Ελλάδας μεταφέροντας την γνώση του αυτισμού με τον Κυριάκο στο πλάι μου ως φίλο, συνεργάτη, και σύντροφο μου...
Ξέρω όμως πως εκείνη την ημέρα, εκείνο το Σάββατο είναι που με "είδε" για πρώτη φορά. Με "είδε" όταν αυτά που έλεγα και εξηγούσα για τον αυτισμό έκαναν πολλούς γονείς να δακρύσουν, να κατανοήσουν, να αισθανθούν πως σκέφτονται και πως νοιώθουν τα αυτιστικά τους παιδιά.
'Ισως να ήταν και εκείνη η μέρα που τον έκανε να με αγαπήσει. Εγώ τον είχα αγαπήσει μόλις μια μέρα πριν. 'Οταν τον είδα να βγαίνει απο το αυτοκινητό του στην πλατεία του Αγ. Κωνσταντίνου στην Γλυφάδα, με το κάπως χοροπηδητό του βήμα και να με πλησιάζει. Αυτό το βήμα, ήταν που μου κίνησε την προσοχή και έκανε την καρδία μου να χτυπήσει λίγο πιο δυνατά. Πολλές φορές είναι οι λεπτομέριες που μας κάνουν να αγαπήσουμε κάτι ολοκληρωτικά ή και να το μισήσουμε σφόδρα.
Την Δευτέρα 3 Μαρτίου είχα άλλη μιά ομιλία. Αυτή τη φορά στη Μαράσλειο Σχολή για το τμήμα εκπαιδευόμενων δασκάλων/καθηγητών που έκανα μετεκπαίδευση στην Ειδική Αγωγή. Ο Κυριάκος ήταν και πάλι εκεί. Την Τρίτη 4 Μαρτίου πήγαμε στο Περιστέρι. Εκεί έκανα την τρίτη μου ομιλία σε διάστημα λίγων ημερών. Δεν ξέρω πως το έκανα, ή πως κατάφερνα να λέω αυτά που έλεγα. Σαν κάτι μέσα μου να με καθοδηγούσε, να μου έδινε την ευχέρια και την ικανότητα να το κάνω. Σαν ο σκοπός που είχα βάλει, να είχε πάρει το τιμώνι και με πήγαινε εκεί που έπρεπε να πάω, να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω, και να βρήσκω την δύναμη να τα κάνω.
'Ισως και το γεγονός που αυτός που αγαπούσα ήταν εκεί, κοντά μου, να με ωθούσε να δείξω ακόμη πιό πολύ τις ικανότητές μου, να που δείξω τι άξιζα, ίσως και να ήταν ένας τρόπος να τον φλερτάρω, μια και δεν ήξερα πως αλλιώς να το κάνω.
Απο εκείνες τις μέρες ένα είναι σίγουρο, γίναμε αχώριστοι. Περούσαμε τόσες πολλές ώρες μαζί που δεν είχαμε χρόνο να κοιμηθούμε αρκετά. Μέχρι αργά την νύχτα μιλάγαμε για τον αυτισμό, για την ζωή του καθένα μας. Του εξηγούσα, του δίδασκα τα μυστικά του Αυτισμού, τι κάνει έναν αυτιστικό να έχει αυτό που ονομάζουμε αυτισμό, γιατί ουσιαστικά δεν έχει αυτισμό αλλά είναι αυτιστικλος, γιατί έχουμε τις συμπεριφορές που έχουμε, γιατί σκεφτόμαστε με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, πως καταλήγουμε να είμαστε τόσο διαφορετικοί...
Του μίλησα ξανά για τον σύλλογο που ήθελα να ιδρύσω, το σεμινάριο και τον Tony Attwood, που είχα συναντήσει μόλις έναν χρόνο πριν στην Δανία και με τον οποίο έιχα επαφή και φιλία, και που ήξερα πως θα μας βοηθήσει με το σεμινάριο που θα κάνει να ωθήσουμε τον αυτισμό στην σωστή κατεύθυνση κατανόησης και ενημέρωσης.
Στις μέρες και ώρες αυτές είναι που καταλάβαμε πως ο σκοπός και όραμα ήταν και για τους δυό μας κοινός. Πως και εκείνος, όπως και εγώ ήθελε να δουλέψει ώστε να χτιστεί αυτός ο σύλλογος και να διαδωθεί ο αυτισμός σε όλη την Ελλάδα. Κάτι σαν πάντρεμα ώστε απο την ένωση να γεννηθεί ένα παιδί, ο σύλλογος μας.
Στις 11 Μαςιου 2008, μαζευτήκαμε μιά ομάδα απο 20 γονείς, φίλους, και όσους άλλους αυτιστικούς είχαμε γνωρίσει και υπογράψαμε το καταστατικό. Η ημερομηνία στο καταστατικό ήταν 7 Μαΐου 2008. Εγώ το ήθελα να είναι 7, διότι ήταν τυχερός αριθμός.
'Ηταν η αρχή για την παραγματοποίηση ενός απίστευτου ονείρου. Δύο χρόνια μόλις μετά, στις 7 Μαΐου 2010, το ίδιο αυτό όνειρο έγινε εφιάλτης.
Καλή Αρχή...
'Ηταν τον Σεπτέμβριο του 2007 όταν με την γνώση πιά ότι ήμουν αυτιστική, έψαχνα να συνδεθώ με άλλους στην Ελλάδα ώστε να πραγματοποιήσω ένα όνειρο: να φέρω τον Tony Attwood να κάνει ένα σεμινάριο στην Ελλάδα, και να τον φέρω μέσα απο έναν σύλλογο που θα αντιπροσώπευαι τους ίδιους τους αυτιστικούς!
'Ημουν τότε Ολλανδία. Εκεί ζούσα και ζω απο το 1987. Μόλις είχα και τελειώσει τις σπουδές μου στην Αμερική Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας και είχα καταφέρει να πάρω το δίπλωμα με άριστα (GPA 3,98 στα 4.00).
Ο μόνος τρόπος να συνδεθώ με την Ελλάδα και να βρω άτομα που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν να πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο, ήταν το διαδύκτιο. Είχα στήσει μια ιστοσελίδα, το Asperger Hellas που ήταν το "πρόσωπο" του μελλοντικού συλλόγου και καθημερινά, μέσα απο το Google, έψαχνα πληροφορίες χρησιμοποιόντας λέξεις κλειδιά όπως "αυτισμός", "Σύνδρομο Asperger", και άλλα τέτοια σχετικά.
Αρχές Νοεμβρίου, έγινε το μοιραίο. Βρήκα μια ιστοσελίδα-blog που έγραφε ένα άρθρο με τίτλο "Γεφυρώνοντας το χάσμα: Μια λεπτομερής άποψη του αυτισμού, Jim Sinclair" το διάβασα και μου άρεσε. Στις 3 Νοεμβρίου 2007, απάντησα :
"Mε λενε Περλα και ειμαι Ελληνιδα ενηλικας με Αυτισμο, ειδικοτερα το Συνδρομο Asperger, και ναι... δεν οδηγω! Αλλα εχω δεικτη νοημοσυνης 142, διπλωμα πανεπιστημιου των ΗΠΑ με magna cum laude, δεν ειμαι παντρεμενη και δεν εχω (δεν ηθελα) παιδια. Λατρευω τα ζωα, το laptop κομπουτερ μου και τα ταξιδια. Μιλαω 5 γλωσσες, εχω ζησει σε 4 χωρες - 3 ηπειρους, δεν ξερω να μαγηρευω αλλα φτιαχνω ισtοσελιδες. Ετσι εκανα και μια για εμας τους Ελληνες ενηλικες με αυτισμο www.aspergerhellas.gr"
Πρίν περάσουν καλά καλά περάσει η ίδια μέρα, και με μεγάλη έκλπληξη γιατί δεν περίμενα να λάβω απάντηση, διαβάζω τα εξής:
03 Νοεμβρίου 2007 10:52 π.μ. Ο/Η karakyri είπε...
Πολύ ωραία η σελίδα σας Πέρλα, τώρα την ανακάλυψα και νομίζω ότι θα περάσω πολλές ώρες μελετώντας τις πληροφορίες. Την προτείνω σε όσους επισκέπτονται το blog της Εργοθεραπείας
Φυσικά απάντησα και εγώ:
04 Νοεμβρίου 2007 8:18 μ.μ. Σε ευχαριστω πολυ και ελπιζω να βρεις πολλα ενδιαφεροντα αρθρα και σχολια εκει. Θα προσπαθω να την ανανεωνω συχνα ωστε να υπαρχει παντα κατι νεο να διαβασουν αυτοι που την επισκεπτονται. Αν γνωριζεις αλλους ενηλικες με αυτισμο η Ασπεργκερ πεσ τους να ερθουν να την δουν και να γινουν μελοι. Ειναι βασικο να ενωθουμε ωστε να προοθησουμε τις αναγκες μας. Ευχαριστω και παλι, Περλα.
Ζώντας εκτώς Ελλάδος τόσα χρόνια και χωρίς την καθημερινή χρήση της Ελληνικής γλώσσας η ορθογραφία μου ήταν ... χάλια. Αλλά αυτό δεν με σταματούσε, ήθελα, ένοιωθα πως έπρεπε να πραγματοποιήσω αυτο το όνειρο στην Ελλάδα. Ναι, ειδικά στην Ελλάδα διότι μέσα μου ένοιωθα πως εκεί έπρεπε να γίνει αυτή η αρχή κατανόησης του Αυτισμού με τον σωστό τρόπο, όπως πολλοί άλλοι αυτιστικοί έκαναν σε χώρες όπως η Αμερική, η Αγγλία, η Ολλανδία και Σουηδία, κτλ.
Απο την στιγμή, που μου απάντησε ο karakyri ένοιωσα πως η γνωριμία αυτή θα άλλαζε την ζωή μου. Πιά ήταν η ζωή μου εκείνη την στιγμή;
Είχα απόλυτη ελευθερία διότι ζούσα μόνη μου μετά απο μια σχέση 5 ετών που είχα στην Αμερική. Χωρίσαμε τον Ιανουάριο του 2006, όταν εγώ γύρισα Ολλανδία και εκείνος έμεινε Αμερική. Του είχα προτείνει να έρθει να ζήσει Ολλανδία, αλλά δεν το μπορούσε ούτε το ήθελε. Χωρίς Αμερικανική υποικότητα, εγώ δεν μπορούσα να παραμείνω άλλο στην Αμερική διότι δεν θα μπορούσα να εργαστώ. Ο χωρισμός με είχε φέρει σε μιά περίοδο κατάθληψης, και μέσα απο αυτή την κατάθληψη όταν πήγα για βοήθεια σε ψυχολόγο, ανακάλυψα ότι ήμουν αυτιστική. Μου πήρε πάνω απο χρόνο η διαδικασία της διάγνωσης, διότι στην Ολλανδία γίνετε με μακρόχρονο τρόπο που περιλαμβάνει πολλούς ειδικούς και διαγνωστικές μεθόδους.
Παρόλο που δεν είχα ακόμη το τελικό χαρτί της διάγνωσής μου, εγώ είχα αρχίσει την διαδικασία να στήσω τον σύλλογο, και να φέρω τον Attwood στην Ελλάδα.
Δεν δούλευα, οπότε μπορούσα να αφιερώνω όλο μου τον χρόνο σε ό,τι εγώ ήθελα και με ενδιέφεραι. 'Ισως ήμουν τυχερή στο οικονομικό θέμα. Τον Μάρτιο του 2002, όσο ήμουν ακόμη Αμερική και σπούδαζα, πέθανε ξαφνικά η μητέρα μου απο καρδιακή προσβολή μέσα σε ταξί πηγαίνοντας στην δουλεία της. Η μητέρα μου, ήταν μια πολύ δυναμική γυναίκα που είχε δική της επιχείρηση και ότι κέρδιζε το επενδούσε σε ακίνητη περιουσία. Μετά που πέθανε, ο αδελφός μου επέμενε να τα πουλήσουμε όλα όσα μας άφησε ώστε να μοιράσουμε το ποσό, και να πάρει ο καθένας τον δρόμο του αντί να έχουμε κοινή αδιαίρετη περιουσία. 'Ετσι, χωρίς να το περιμένω, βρέθηκα με πολλά χρήματα στα χέρια μου.
'Ισως να ήταν και συμβολικό, είχα αρκετά χρήματα να παραγματοποιήσω το όνειρό μου. Κάτι που πραγματικά ευγνωμονώ την μητέρα μου, διότι πιστεύω πως το είχε διαισθανθεί, ότι θα μου ήταν αναγκαία κάποια στιγμή, για κάποιον σοβαρό λόγο. Και αυτή η στιγμή είχε έρθει.
Είχα τον χρόνο, είχα την ελευθερία, είχα και την οικονομική δυνατότητα να βάλω τα θεμέλια για έναν σκοπό που θεωρούσα άκρως αναγκαίο. Να γίνει ο αυτισμός γνωστός και στην Ελλάδα όχι απο την πλευρά και οπτική γωνία των "ειδικών" και επιστημόνων, που τον είχαν θεωρήσει σαν μια διαταραχή, αλλά απο τους ίδιους τους αυτιστικούς που βιώναν τον αυτισμό καθημερινά μέσα τους. Να γίνει δηλαδή γνωστός ο αυτισμός όπως τον βιώνουμε απο μέσα.
Μόνη μου ήξερα πως δεν θα τα καταφέρω. Παρόλο που είχα γεννηθεί στην Ελλάδα, ήμουν πια μια Ολλανδέζα που ήξερε καλά ελληνικά. Η ολη γραφειοκρατεία της Ελλάδας, το κύκλωμα του Αυτισμού, οι γνωριμίες, ακόμη και οι συνδέσεις με οικογένειες αυτιστικών παιδιών μου έλλειπαν. Έψαχνα λοιπόν και άτομα μέσα απο αυτό το κύκλωμα να με βοηθήσουν να "συνδεθώ".
Είχα κάνει κάποιες γνωριμίες, και κάποιες συναντήσεις, αλλά δεν ένοιωθα πως ήθελαν να κατανοήσουν την άποψη μου, ούτε να αλλάξουν τα δεδομένα του αυτισμού στην Ελλάδα. Ήθελαν απλά να με "χρησιμοποιήσουν" σαν δείγμα αυτιστικού ενήλικα, που θα προωθούσε ότι ήταν που οι ίδιοι έκανα σχετικά με τον αυτισμό. Αυτό κάπου με είχε απογοητεύσει. Αλλά συνέχισα να ψάχνω και βρήκα τον Κυριάκο.
'Ημουν τότε Ολλανδία. Εκεί ζούσα και ζω απο το 1987. Μόλις είχα και τελειώσει τις σπουδές μου στην Αμερική Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας και είχα καταφέρει να πάρω το δίπλωμα με άριστα (GPA 3,98 στα 4.00).
Ο μόνος τρόπος να συνδεθώ με την Ελλάδα και να βρω άτομα που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν να πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο, ήταν το διαδύκτιο. Είχα στήσει μια ιστοσελίδα, το Asperger Hellas που ήταν το "πρόσωπο" του μελλοντικού συλλόγου και καθημερινά, μέσα απο το Google, έψαχνα πληροφορίες χρησιμοποιόντας λέξεις κλειδιά όπως "αυτισμός", "Σύνδρομο Asperger", και άλλα τέτοια σχετικά.
Αρχές Νοεμβρίου, έγινε το μοιραίο. Βρήκα μια ιστοσελίδα-blog που έγραφε ένα άρθρο με τίτλο "Γεφυρώνοντας το χάσμα: Μια λεπτομερής άποψη του αυτισμού, Jim Sinclair" το διάβασα και μου άρεσε. Στις 3 Νοεμβρίου 2007, απάντησα :
"Mε λενε Περλα και ειμαι Ελληνιδα ενηλικας με Αυτισμο, ειδικοτερα το Συνδρομο Asperger, και ναι... δεν οδηγω! Αλλα εχω δεικτη νοημοσυνης 142, διπλωμα πανεπιστημιου των ΗΠΑ με magna cum laude, δεν ειμαι παντρεμενη και δεν εχω (δεν ηθελα) παιδια. Λατρευω τα ζωα, το laptop κομπουτερ μου και τα ταξιδια. Μιλαω 5 γλωσσες, εχω ζησει σε 4 χωρες - 3 ηπειρους, δεν ξερω να μαγηρευω αλλα φτιαχνω ισtοσελιδες. Ετσι εκανα και μια για εμας τους Ελληνες ενηλικες με αυτισμο www.aspergerhellas.gr"
Πρίν περάσουν καλά καλά περάσει η ίδια μέρα, και με μεγάλη έκλπληξη γιατί δεν περίμενα να λάβω απάντηση, διαβάζω τα εξής:
03 Νοεμβρίου 2007 10:52 π.μ. Ο/Η karakyri είπε...
Πολύ ωραία η σελίδα σας Πέρλα, τώρα την ανακάλυψα και νομίζω ότι θα περάσω πολλές ώρες μελετώντας τις πληροφορίες. Την προτείνω σε όσους επισκέπτονται το blog της Εργοθεραπείας
Φυσικά απάντησα και εγώ:
04 Νοεμβρίου 2007 8:18 μ.μ. Σε ευχαριστω πολυ και ελπιζω να βρεις πολλα ενδιαφεροντα αρθρα και σχολια εκει. Θα προσπαθω να την ανανεωνω συχνα ωστε να υπαρχει παντα κατι νεο να διαβασουν αυτοι που την επισκεπτονται. Αν γνωριζεις αλλους ενηλικες με αυτισμο η Ασπεργκερ πεσ τους να ερθουν να την δουν και να γινουν μελοι. Ειναι βασικο να ενωθουμε ωστε να προοθησουμε τις αναγκες μας. Ευχαριστω και παλι, Περλα.
Ζώντας εκτώς Ελλάδος τόσα χρόνια και χωρίς την καθημερινή χρήση της Ελληνικής γλώσσας η ορθογραφία μου ήταν ... χάλια. Αλλά αυτό δεν με σταματούσε, ήθελα, ένοιωθα πως έπρεπε να πραγματοποιήσω αυτο το όνειρο στην Ελλάδα. Ναι, ειδικά στην Ελλάδα διότι μέσα μου ένοιωθα πως εκεί έπρεπε να γίνει αυτή η αρχή κατανόησης του Αυτισμού με τον σωστό τρόπο, όπως πολλοί άλλοι αυτιστικοί έκαναν σε χώρες όπως η Αμερική, η Αγγλία, η Ολλανδία και Σουηδία, κτλ.
Απο την στιγμή, που μου απάντησε ο karakyri ένοιωσα πως η γνωριμία αυτή θα άλλαζε την ζωή μου. Πιά ήταν η ζωή μου εκείνη την στιγμή;
Είχα απόλυτη ελευθερία διότι ζούσα μόνη μου μετά απο μια σχέση 5 ετών που είχα στην Αμερική. Χωρίσαμε τον Ιανουάριο του 2006, όταν εγώ γύρισα Ολλανδία και εκείνος έμεινε Αμερική. Του είχα προτείνει να έρθει να ζήσει Ολλανδία, αλλά δεν το μπορούσε ούτε το ήθελε. Χωρίς Αμερικανική υποικότητα, εγώ δεν μπορούσα να παραμείνω άλλο στην Αμερική διότι δεν θα μπορούσα να εργαστώ. Ο χωρισμός με είχε φέρει σε μιά περίοδο κατάθληψης, και μέσα απο αυτή την κατάθληψη όταν πήγα για βοήθεια σε ψυχολόγο, ανακάλυψα ότι ήμουν αυτιστική. Μου πήρε πάνω απο χρόνο η διαδικασία της διάγνωσης, διότι στην Ολλανδία γίνετε με μακρόχρονο τρόπο που περιλαμβάνει πολλούς ειδικούς και διαγνωστικές μεθόδους.
Παρόλο που δεν είχα ακόμη το τελικό χαρτί της διάγνωσής μου, εγώ είχα αρχίσει την διαδικασία να στήσω τον σύλλογο, και να φέρω τον Attwood στην Ελλάδα.
Δεν δούλευα, οπότε μπορούσα να αφιερώνω όλο μου τον χρόνο σε ό,τι εγώ ήθελα και με ενδιέφεραι. 'Ισως ήμουν τυχερή στο οικονομικό θέμα. Τον Μάρτιο του 2002, όσο ήμουν ακόμη Αμερική και σπούδαζα, πέθανε ξαφνικά η μητέρα μου απο καρδιακή προσβολή μέσα σε ταξί πηγαίνοντας στην δουλεία της. Η μητέρα μου, ήταν μια πολύ δυναμική γυναίκα που είχε δική της επιχείρηση και ότι κέρδιζε το επενδούσε σε ακίνητη περιουσία. Μετά που πέθανε, ο αδελφός μου επέμενε να τα πουλήσουμε όλα όσα μας άφησε ώστε να μοιράσουμε το ποσό, και να πάρει ο καθένας τον δρόμο του αντί να έχουμε κοινή αδιαίρετη περιουσία. 'Ετσι, χωρίς να το περιμένω, βρέθηκα με πολλά χρήματα στα χέρια μου.
'Ισως να ήταν και συμβολικό, είχα αρκετά χρήματα να παραγματοποιήσω το όνειρό μου. Κάτι που πραγματικά ευγνωμονώ την μητέρα μου, διότι πιστεύω πως το είχε διαισθανθεί, ότι θα μου ήταν αναγκαία κάποια στιγμή, για κάποιον σοβαρό λόγο. Και αυτή η στιγμή είχε έρθει.
Είχα τον χρόνο, είχα την ελευθερία, είχα και την οικονομική δυνατότητα να βάλω τα θεμέλια για έναν σκοπό που θεωρούσα άκρως αναγκαίο. Να γίνει ο αυτισμός γνωστός και στην Ελλάδα όχι απο την πλευρά και οπτική γωνία των "ειδικών" και επιστημόνων, που τον είχαν θεωρήσει σαν μια διαταραχή, αλλά απο τους ίδιους τους αυτιστικούς που βιώναν τον αυτισμό καθημερινά μέσα τους. Να γίνει δηλαδή γνωστός ο αυτισμός όπως τον βιώνουμε απο μέσα.
Μόνη μου ήξερα πως δεν θα τα καταφέρω. Παρόλο που είχα γεννηθεί στην Ελλάδα, ήμουν πια μια Ολλανδέζα που ήξερε καλά ελληνικά. Η ολη γραφειοκρατεία της Ελλάδας, το κύκλωμα του Αυτισμού, οι γνωριμίες, ακόμη και οι συνδέσεις με οικογένειες αυτιστικών παιδιών μου έλλειπαν. Έψαχνα λοιπόν και άτομα μέσα απο αυτό το κύκλωμα να με βοηθήσουν να "συνδεθώ".
Είχα κάνει κάποιες γνωριμίες, και κάποιες συναντήσεις, αλλά δεν ένοιωθα πως ήθελαν να κατανοήσουν την άποψη μου, ούτε να αλλάξουν τα δεδομένα του αυτισμού στην Ελλάδα. Ήθελαν απλά να με "χρησιμοποιήσουν" σαν δείγμα αυτιστικού ενήλικα, που θα προωθούσε ότι ήταν που οι ίδιοι έκανα σχετικά με τον αυτισμό. Αυτό κάπου με είχε απογοητεύσει. Αλλά συνέχισα να ψάχνω και βρήκα τον Κυριάκο.
Subscribe to:
Comments (Atom)